Αλήθειες | Εισαγωγή στη γυναικεία σεξουαλικότητα

Ο γυναικείος οργασμός δεν είναι απλώς μια βιολογική κορύφωση. Είναι το σημείο όπου το σώμα συναντά όσα του επιτράπηκαν — και όσα του απαγορεύτηκαν. Σε αυτό το πρώτο μέρος, ανοίγουμε το θέμα χωρίς απλοποιήσεις: τι είναι πραγματικά ο γυναικείος οργασμός, πώς συμβαίνει και γιατί για πολλές γυναίκες δεν είναι αυτονόητος. Μιλάμε για: τη σχέση του οργασμού με την ασφάλεια και την παρουσία στο σώμα τον μύθο της «κανονικής» κορύφωσης και τον ρόλο της κλειτορίδας το χάσμα οργασμού στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις την προσποίηση: γιατί συμβαίνει και τι λέει βαθύτερα για τη θέση της γυναίκας μέσα στη σεξουαλική σκηνή την κουλτούρα των 90s και τα περιοδικά που διαμόρφωσαν μια σεξουαλικότητα πιο «ελεύθερη» αλλά συχνά επιτελεστική Αυτό το επεισόδιο δεν αφορά μόνο το σεξ. Αφορά τον τρόπο που μια γυναίκα μαθαίνει να υπάρχει μέσα στο σώμα της — ή να απομακρύνεται από αυτό. Στο δεύτερο μέρος, θα κατέβουμε πιο βαθιά: στην οικογένεια, στις γενιές, στα γονεϊκά βλέμματα και στις σιωπές που διαμορφώνουν τη γυναικεία επιθυμία. Και θα μιλήσουμε ανοιχτά για κάτι που σπάνια λέγεται: τον γυναικείο αυνανισμό — ως πράξη αυτογνωσίας, αυτονομίας και επανασύνδεσης με το σώμα.

Μια κινηματογραφίστρια που φημίζεται για το λοξό της βλέμμα: είτε κάνοντας σινεμά παρατήρησης, είτε video art, η Εύα Στεφανή μοιάζει να μπαίνει μονίμως σε διαφόρων αντιδραστικών τα ρουθούνια, με αποτέλεσμα να γίνεται  συχνά στόχος επιθέσεων από συντηρητικούς ή αισθητικούς κύκλους που δεν αντέχουν να κοιτούν τις ρωγμές που ιχνηλατεί στο συλλογικό μας σώμα. Τη συναντήσαμε για δύο, χορταστικά επεισόδια vidcast, μέρος του podcast «Μακριά από το Πλήθος». Στο β’ μέρος γίνεται πολύ πιο εξομολογητική: μας μιλάει για ένα κόμικ που σχεδιάζει και με το οποίο προσπαθεί να ξεπεράσει την εγγενή της ντροπαλότητα και να μιλήσει για πράγματα που νιώθει πως δεν μπορεί να πει στις ταινίες της ή στους δικούς της ανθρώπους: τη σεξουαλικότητα, το πένθος, τα ψέματα που μπορεί να λέμε όταν ντρεπόμαστε να πούμε την αλήθεια. Σε ένα βίντκαστ σχεδόν ψυχαναλυτικό, εξερευνούμε τον τρόπο με τον οποίο η Στεφανή αναζητά συνεχώς τη θηλυκότητα, αποζητεί την τρυφερή αρρενωπότητα και παίζει με το ανδρικό και γυναικείο βλέμμα στα έργα της. Το στοίχημα από εδώ και πέρα είναι να μην κρύβομαι, λέει. Μια βαθιά εξομολογητική και γενναία συζήτηση σε έναν κόσμο που γλιστράει ολοένα προς τον ηθικό συντηρητισμό.

Στο ένατο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Ποιο ρεφρέν ή ποιοι στίχοι θα ήσασταν;» Λοιπόν, άκου. «Τι θεωρείτε guilty pleasure και, αν έχετε κανένα, θέλετε να το πείτε στο podcast;» Θέλουμε. «Πειράζει που δεν ξεστόλισα το δέντρο και τα λαμπάκια από το 2020;» Χμμμ… Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.

Το πρώτο και βασικό «μυστικό επιτυχίας» για μακροχόνια καλή επαγγελματική εξέλιξη είναι το πώς θα γίνετε και θα παραμείνετε ένας καλός ομαδικός παίκτης. Γιατί σε κάθε επάγγελμα ή εξειδίκευση, πάντα θα έχετε να κάνετε με συνεργάτες, πελάτες, προμηθευτές, προϊσταμένους, υφισταμένους, συναδέλφους.  Γιατί κανένας επαγγελματίας δεν λειτουργεί μόνος του, πάντα υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που συνεργάζονται για τον ίδιο σκοπό: είτε στο ίδιο γραφείο, στην ίδια εταιρία, στο ίδιο τμήμα, είτε σαν εξωτερικοί συνεργάτες.  Πώς θα γίνετε καλοί ομαδικοί παίκτες;  Θα μοιραστώ σημαντικές και χρήσιμες επιλογές: #1. Κατανόηση και ευθυγράμμιση με τον κοινό σκοπό: η πρώτη προϋπόθεση είναι να αντιλαμβάνεστε απόλυτα τον σκοπό, την αποστολή της ομάδας με τον ίδιο τρόπο, και ο σκοπός αυτός να σας εμπνέει, και να ταυτίζεται με τις δικές σας αξίες.Όλοι οι άνθρωποι παρακινούνται όταν αισθάνονται ότι συμμετέχουν σε κάτι που τους ενθουσιάζει, τους εξελίσσει, τους ενδυναμώνει και τους ανταμείβει.  #2. Πλήρης αντίληψη του ρόλου και των υποχρεώσεών σας:  σε μια ομάδα, ο κάθε παίκτης έχει συγκεκριμένη εξειδίκευση και αντίστοιχες υποχρεώσεις.  Όπως σε μια ομάδα ποδοσφαίρου υπάρχουν διαφορετικές θέσεις για κάθε παίκτη, έτσι και σε μια επιχείρηση, ο κάθε συνεργάτης έχει την δική του θέση και ρόλο με τα ανάλογα καθήκοντα.  Και είναι σημαντικό να γνωρίζετε όχι μόνο τον δικό σας ρόλο και υποχρεώσεις, αλλά και εκείνες των άλλων, και να μπαίνετε στην θέση τους, μόνο αν σας ζητηθεί ή αν χρειαστεί.  #3. Αμοιβαιότητα και σεβασμός : σαν καλός ομαδικός παίκτης, χρειάζεται να αναπτύξετε ενσυναίσθηση, να κατανοείτε τις ανάγκες των άλλων και της ομάδας, να κρατάτε σε ψηλή προτεραιότητα τον ομαδικό σκοπό, ακόμα κι αν χρειαστεί να βάλετε πίσω μια δική σας ανάγκη.  Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα βάλετε δίκαια όρια, ή θα αναλαμβάνετε πάντα να κάνετε την δουλειά των άλλων.  Θα δώσετε βοήθεια όταν χρειαστεί, αλλά θα ζητάτε και βοήθεια όταν εσείς την έχετε ανάγκη. #4. Δέσμευση και υπευθυνότητα : έχει κορυφαία σημασία να διεκπεραιώνετε ότι αναλαμβάνετε, όπως το υποσχεθήκατε και στην ώρα του, ώστε να χτίσετε αξιοπιστία.  Αν κάτι δεν σας βγαίνει, ενημερώνετε έγκαιρα και ζητάτε λίγο παραπάνω χρόνο ή βοήθεια.  Οι συμπαίκτες σας χρειάζεται να μπορούν να στηριχθούν πάνω σας, και να αναλαμβάνετε απόλυτα την ευθύνη και για τις επιτυχίες και για τις αποτυχίες.  Κι’ όταν σας τιμούν με μια βράβευση, ή μπροστά σε μια μεγάλη νίκη, πάντα να αναγνωρίζετε την ομάδα σας! #5. Θετικότητα και ευελιξία : αυτό θα το πετύχετε όταν συνειδητά επιλέγετε να εστιάζετε στα καλά της ομάδας και των άλλων παικτών.  Από αυτά θα παίρνετε την έμπνευση και την δύναμη ώστε να ενισχύετε τα σημεία προς βελτίωση.  Και όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, είναι σημαντικό να κρατάτε την ψυχραιμία σας, να μην σπαταλάτε χρόνο και ενέργεια να ψάχνετε τα αίτια και τον φταίχτη, και να μεταδίδετε στην ομάδα την οπτική της αναζήτησης λύσεων και τρόπων αντιμετώπισης.

Ο Θανάσης Δρίτσας συζητά με την προσκεκλημένη του καθηγήτρια Τζίνα Καλογήρου για την σχέση της λογοτεχνίας με τον πόνο, την φθορά και τον θάνατο. Η ασθένεια φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τα όριά του, την αναγκαιότητα της ζωής και τη θνητότητα. Η λογοτεχνία που εμπνέεται από τον πόνο και την ασθένεια αποτελεί μια βαθιά υπαρξιακή αναζήτηση, όπου το σώμα και η ψυχή που υποφέρουν μετατρέπονται δυνητικά σε καύσιμο για δημιουργία. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης θα αναφερθούν συγγραφείς των οποίων το έργο λειτούργησε ίσως ως διαδικασία κάθαρσης κατά τη διάρκεια της οποίας το αδιέξοδο της ασθένειας μετατρέπεται σε τέχνη. Παράλληλα θα συζητηθεί η αξία των ανθρωπιστικών σπουδών και ιδιαίτερα της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση των στελεχών της υγείας αλλά ως συστατικό της εκπαίδευσης γενικότερα και στις θετικές επιστήμες. Τζίνα Καλογήρου - βιογραφικό Η Δρ. Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου είναι Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και της Διδακτικής της στη Σχολή Επιστημών της Αγωγής/Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διευθύντρια δύο Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών: Ρητορική, Επικοινωνία και Δημιουργική Γραφή στην Εκπαίδευση» (Διιδρυματικό, ΕΚΠΑ/ΠΔΜ) και Κοινωνικές Επιστήμες και Ανθρωπιστικές Σπουδές στην Εκπαίδευση» (ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ). Είναι Διευθύντρια του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και Μελέτης της Λογοτεχνίας και της Ρητορικής (ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ). Είναι Συντονίστρια της σειράς εκδηλώσεων «Το ΕΚΠΑ στην Πόλη. Ποίηση, το αρνητικό της σιωπής» (διοργάνωση: ΕΚΠΑ και Δήμος Αθηναίων). Είναι συγγραφέας, επιμελήτρια ή συνεπιμελήτρια ακαδημαϊκών βιβλίων (στα ελληνικά και στα αγγλικά) και πολυάριθμων κεφαλαίων/άρθρων (στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά) σε συλλογικούς τόμους, διεθνή και εθνικά επιστημονικά περιοδικά με κριτές και πρακτικά συνεδρίων. Είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής του διεθνούς συνεδρίου The Child and the Book και συνεκδότρια-αρχισυντάκτρια του διεθνούς ακαδημαϊκού περιοδικού Journal of Literary Education. Είναι επίσης επίσημη συνεργάτιδα του παγκόσμιου ερευνητικού προγράμματος TALIS και του Διεθνούς Δικτύου Memità: Memory, Identity, Integration to Identify Analysis Models in Media Communication και μέλος των Επιστημονικών Επιτροπών των εκδοτικών σειρών Laboratorio Children’s Books (Anicia Edizioni–Ρώμη), Niata (Πανεπιστήμιο του Παλέρμο) και της διεθνούς επιστημονικής επιτροπής Tρισκελής. Collana mediterranea di storia, letteratura e varia umanistica. Είναι επίσης η επιστημονικά υπεύθυνη (supervisor-in-chief) του νέου Εθνικού Προγράμματος Σπουδών Λογοτεχνίας για το Γυμνάσιο (Υπουργείο Παιδείας) και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου (Υπουργείο Πολιτισμού).

Για περίπου έναν αιώνα, η γυναικεία σεξουαλικότητα αναλύθηκε και ερμηνεύτηκε, όμως όχι από τη δική της πλευρά. Και έτσι, αυτό που γνωρίζουμε σήμερα δεν είναι όλη η αλήθεια — είναι μόνο ένα μέρος της. Σε αυτό το επεισόδιο, ανοίγουμε τον χώρο για μια διαφορετική προσέγγιση. Όχι για να εξηγήσουμε τη γυναίκα, αλλά για να την ακούσουμε. Γιατί ίσως η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν είναι κάτι που χρειάζεται διόρθωση, αλλά κάτι που χρειάζεται να ειπωθεί. θα ακολουθήσουν μελέτες, μελέτες και σκέψεις από γυναίκες για τις γυναίκες.

Mindthegap: Προσοχή στο το κενό μεταξύ στρατηγικής και υλοποίησης Στο 199ο επεισόδιο του Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Mind the gap», μιλάμε για ένα από τα πιο επικίνδυνα, και ταυτόχρονα πιο υποτιμημένα, φαινόμενα στο επιχειρείν: το κενό μεταξύ στρατηγικής και υλοποίησης. Γιατί, ενώ όλοι «έχουν στρατηγική», τόσο λίγοι καταφέρνουν να την εφαρμόσουν; Με αφορμή μια γνώριμη φράση από αποβάθρες — από τον ηλεκτρικό της Αθήνας μέχρι το Tube του Λονδίνου — χρησιμοποιούμε το «Mind the gap» ως μεταφορά για ένα κενό που δεν είναι πάντα ορατό, αλλά μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό. Σε αυτό το podcast, αναλύουμε γιατί δημιουργείται αυτό το gap: από τις ουτοπικές στρατηγικές που ζουν μόνο σε PowerPoint, μέχρι τις ασαφείς κατευθύνσεις που αφήνουν την υλοποίηση στην… ερμηνεία. Μιλάμε για τα δύσκολα trade-offs που αποφεύγονται, για τις αντιφάσεις που οδηγούν σε μηδενικό αποτέλεσμα, αλλά και για τη σκληρή αλήθεια ότι οι άνθρωποι εκτελούν αυτό για το οποίο ανταμείβονται — όχι αυτό που γράφει το πλάνο. Παράλληλα, εστιάζουμε σε ένα κρίσιμο, αλλά συχνά ξεχασμένο στοιχείο: το ownership. Γιατί όταν «όλοι» είναι υπεύθυνοι, τελικά δεν είναι κανείς — και η στρατηγική μένει στο συρτάρι. Πατάμε play. Και κοιτάμε προσεκτικά… το κενό. 

Στο όγδοο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: Γιατί κάποιοι 50-60 plus αρνούνται να μεγαλώσουν; Τι φάση; Τι διαφορά έχει το «καταρχήν» από το «καταρχάς»; Και, καταρχάς, έχουν καμιά διαφορά; Επίσης: Τρόποι για να πλουτίσετε ΧΩΡΙΣ να δουλεύετε. Σατανικό! Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο [email protected]. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.

Κοντά στην εθνική μας επέτειο, προτείνω σε όλους μια μικρή παύση. Όχι μόνο για να θυμηθείτε ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά για να αναρωτηθείτε: τι κάνουμε σήμερα σαν λαός με την ιστορία μας;  Την κουβαλάμε σαν κληρονομιά, πιθανά και σαν βάρος ή την αξιοποιούμε σαν πυξίδα; Σαν Έλληνες, έχουμε κάθε λόγο να καμαρώνουμε για τους ήρωές μας που, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, τόλμησαν να ονειρευτούν ελευθερία, αξιοπρέπεια, αυτοδιάθεση. Η ιστορία μάς θυμίζει ότι όλα όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα κατακτήθηκαν με θυσίες.Όμως η ιστορία είναι και καθρέφτης. Μας δείχνει όχι μόνο τις κορυφαίες στιγμές, αλλά και τα λάθη, όπου βρίσκεται και η βαθύτερη αξία της στο να μπορούμε να τη διαβάζουμε με ωριμότητα κι επίγνωση, κι όχι μόνο με εξιδανίκευση ή ενοχή.  Και το κύριο ερώτημα δεν είναι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά το αν εμείς την επαναλαμβάνουμε ή την εξελίσσουμε. Και θα μοιραστώ τέσσερις προτάσεις :  #1. Αναγνωρίζοντας τα συλλογικά μας προτερήματα : Η ιστορία μας δείχνει ξεκάθαρα ότι, σαν λαός, έχουμε τεράστια αποθέματα ανθεκτικότητας. Σε κρίσιμες στιγμές, όταν υπήρχε κοινός σκοπός, καταφέραμε το αδύνατο. Δημιουργικότητα, προσαρμοστικότητα, αλληλεγγύη. Όταν τα αναγνωρίζουμε, μπορούμε να τα καλλιεργούμε και στο σήμερα – στην εργασία, στην οικογένεια, στην κοινωνική μας ζωή, δηλαδή να γινόμαστε ένα όχι μόνο σε περιόδους κρίσης, αλλά και στην κανονικότητα της καθημερινής ζωής.  #2. Μαθαίνοντας από τα λάθη χωρίς αυτομαστίγωμα : Η διχόνοια υπήρξε επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην ιστορία μας. Μόλις έφευγε ο κοινός εχθρός, χωριζόμασταν στα δύο, κι’ αυτό χρειάζεται να το συνειδητοποιήσουμε, όχι μόνο για να αυτοκατηγορηθούμε αλλά για να διδαχθούμε μέσα από αυτό. Όταν κατανοήσουμε πώς και γιατί διχαστήκαμε στο παρελθόν, μπορούμε να γίνουμε πιο συνειδητοί στο παρόν. Να αντέχουμε τη διαφορετική άποψη, και να μην ταυτίζουμε τη διαφωνία με πόλεμο! #3. Ενδυναμώνοντας την αίσθηση συλλογικής ευθύνης: Η ιστορία μάς υπενθυμίζει ότι οι κοινωνίες δεν αλλάζουν μόνο από ήρωες, αλλά από καθημερινούς ανθρώπους που αναλαμβάνουν ευθύνη. Για να έρθει η αλλαγή και η βελτίωση στη ζωή μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να την κάνουν κάποιοι άλλοι για μας, αλλά εμείς οι ίδιοι.  Και ξεκινάει από το πώς μιλάμε, πώς συνεργαζόμαστε, πώς φερόμαστε στον δημόσιο χώρο. Η πρόοδος ξεκινά από μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις που γίνονται με συνειδητή επιλογή και γνώμονα όχι μόνο το άτομό μας, αλλά και το σύνολο, τον συνάνθρωπο δίπλα μας!  #4. Χτίζοντας το μέλλον με αυτογνωσία, χωρίς φόβο : όταν γνωρίσουμε καλά την ιστορία μας, δεν θα φοβόμαστε τόσο το μέλλον. Γιατί έχουμε μέτρο σύγκρισης, ξέρουμε ότι έχουμε αντέξει, έχουμε πέσει και με κουράγιο έχουμε ξανασηκωθεί. Αυτή η γνώση μας κάνει περήφανους, πιο δυνατούς, και πιο ώριμους, γιατί μας βοηθάει να σχεδιάζουμε το αύριο με αυτοπεποίθηση, αλλά και με δέος και ταπεινότητα.  Η ιστορία, λοιπόν, δεν είναι κάτι που απλώς τιμούμε μια φορά τον χρόνο. Είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα μας κάθε μέρα.

O Χρατς Αλτουνιάν είναι ένας χαμηλού προφίλ αλλά σταθερά ενεργός μουσικός της αθηναϊκής σκηνής, με αρμενική καταγωγή, που ξεκίνησε από το blues/blues-rock και τα τελευταία χρόνια έχει κινηθεί προς ένα μίγμα blues, soul, jazz και hip-hop επιρροών. O Αλτουνιάν έχει γεννηθεί στο Ερεβάν της Αρμενίας και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το όνομά του στα αρμένικα σημαίνει «πύρινα μάτια». Τα τραγούδια του έχουν στοιχεία από την blues και τη soul μουσική και στίχους που αντλούν υλικό από τις προσωπικές του ιστορίες. Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία το 2013 με τους Hrach Altunyan Band και το 2014 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «Long Way Home». Το 2019 παρουσίασε τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, η οποία περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τα singles «I’ve Got the Blues», «Love Game», «Guide Me» και «Anna’s Song». Το 2022 ακολούθησε το EP «3», συνεχίζοντας τη μουσική του πορεία, ενώ το 2024 συνεργάστηκε με τον παραγωγό Νίκο «Thanasimos» Χατζηευστρατίου για τα singles «If I Was a God» και «Deeper». Το 2026 παρουσιάζει τρία νέα singles («Raise Me Up», «Dance Away», «The Devil Inside»), σε συνεργασία με τον παραγωγό Νίκο Κωδωνά, συνδυάζοντας τη χαρακτηριστική blues φωνή του με έναν πιο σύγχρονο και κινηματογραφικό ήχο. Οι στίχοι του, λιτοί και άμεσοι, αφηγούνται βιωματικές ή και φανταστικές ιστορίες. Έτσι, μέσα από κάθε τραγούδι προσπαθεί να δημιουργήσει έναν διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει στο soundtrack μιας ταινίας.