Ara Durak: Cauda Pavonis!

Sürreal Sörf 3 yaşında! Hem kutlama, hem de Nigredo'dan Albedo'ya geçiş ve o içerideki basınca kulak vermek için buradayız. Kulak veren, bu yolda eşlik eden herkese teşekkürler.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'ün bu bölümünde, Nigredo’nun mağarasından Albedo’nun dondurucu ışığına doğru geçerken masamızda iki kavram var: Anima ve Animus. Bastırdığımız kırılganlığımızı, taşkın öfkelerimizi ve ilişkilerdeki o tanıdık yansımalara Jung ile beraber bakıyoruz.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'ün bu bölümü ile, kuzuların sessizliği sona eriyor. Şikayet etmek, mevcut konforu koruyan ve bizi eyleme geçmekten alıkoyan harika bir zırhtır. Bizi her zaman 'haklı' çıkarır ama asla huzurlu kılmaz. Bu bölümde; şikayetin sunduğu o örtük, narsisistik kazançları, Nigredo eşiğini ve neden yas tutmaktan kaçındığımızı konuşuyoruz. İçimizdeki o hiç sarılmayan babanın kapısında bekleyen çocukla yüzleşirken, Kuzuların Sessizliği’nden fantezilerimizin ölümüne uzanan bir yolculuğa çıkıyoruz.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'ün bu bölümünde, bilincin konforlu kalkanlarını gagalayan karga arketipinin peşindeyiz. Ya da o bizim peşimizde... Renklerin illüzyonundan, tekinsiz bilindışına uzanan bir eşiğin üzerinde duruyorsunuz. Bu bir düşüş değil, yüzleşme. Dikey helezon başlıyor.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'te Nigredo bitti. Siyah güneş tamamen battı. Şimdi, o ağır çöküşün ardından duvarlardan içeri hayat dolu, umut vadeden ilk renkler sızmaya başlıyor. Simyacıların Cauda Pavonis dediği bu ara evre, ruhun yeniden canlanışı ve coşkulu bir uyanışı müjdeliyor. Yalnız dikkat! Bu göz alıcı renkler ortaya çıkarken, ham bir feryat da beraberinde yükseliyor. https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf’ün bu bölümünde; bilinenin kıyısından ayrılıp henüz haritalandırılmamış o loş alanlara doğru süzülüyoruz. Bazı sabahlar göğsünüzde isimsiz bir yumruyla uyanırsınız. Ne bir sebebi vardır bu ağırlığın ne de zihninizdeki sözlükte bir karşılığı. Kaçmaya çalıştıkça sizi kendine çeken, sesini yükseltmeden tüm dikkatinizi üzerine toplayan dilsiz bir davet gibidir bu. Zihnin etiketleme telaşını bir kenara bırakıp, sadece orada duran o 'isimsiz halin' yanına yaklaşıyoruz. Alıştığımız ışığın aydınlatamadığı yerleri başka bir perspektifle görmeye çalışırken; durağanlığın içindeki gizli devinimi keşfediyoruz.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf’ün bu bölümünde; pusulanın elden alındığı, yön duygusunun kaybolduğu ve 'Ben şimdi kimim?' sorusunun cevapsız kaldığı o tekinsiz boşluğa bakıyoruz. Her şeyin bir zamanı var ve bazen o zaman, sadece yanıp yok olmayı ve o boşlukta durabilmeyi göze almaktan ibaret. Kimliklerini soyunurken üşüyenlere ve o eski kıyafetlerine sarılmak isteyenlere... Bu bölüm rüzgarı değil, o tekinsiz arayı konuşuyor.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'ün bu bölümü için söyleyeceklerim sınırlı. Bazen kelimeler, hakikati örtmekten başka bir işe yaramaz. Bu örtüyü görme niyetiyle, zihni serbest bırakıp; daha içeriden gelen o lisanı dinlediğimiz bir alanı deneyimliyoruz. Zihnin ötesindekini keşfetmeye cesaret ve merak ile...https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'ün geçtiğimiz bölümünde, Zosimos ile buluşmuştuk. Bu bölümde, o sunağın üzerindeki 'çürüme' evresinin duygusal anatomisine iniyoruz. Neden iyileşmeye çalışmak bazen en büyük sabotajımızdır? 30. birimdeki o mutlak boşluk neden korkutucudur? Ve en önemlisi: Gölgenin içine hapsettiğimiz o masumiyet, kazanın içinde nasıl nefes alır? Bugün, hiçbir şeyi tamir etmeye çalışmadan o karanlıkta beraberce oturuyoruz. Işığa henüz vaktimiz var.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf

Sürreal Sörf'ün bu bölümünde, derin bir mağaranın ağzına, ışığın geri çekildiği zifiri bir tekinsizliğe süzülüyoruz. Üstelik yanımızda 1700 yaşındaki huysuz dostumuz Panopolisli Zosimos ve onun hiç de iştah açıcı olmayan kanlı sunağı var. Tüyler ürpetebilir.Bu kez Nigredo durağındayız; filtrelerin düştüğü, aynaların çatladığı ve o meşhur "40" birimlik nadasın başladığı o dar koridorlardayız. Kimseyi iyileştirmeye ya da kurtarmaya niyetimiz yok; sadece o eski kazanın başında, siyahın neden tüm renklerin anası olduğunu ve o ağır kokulu çürümenin dürüstlüğünü konuşuyoruz. Spoiler istemeyenler için tek bir ipucu: Kazanın altı yanıyor ve içerideki kesinlikle sizsiniz. O tekinsiz sessizliğe hazırsanız, buyurun mağaraya.https://[email protected]://www.instagram.com/surrealsorf