De Aubisque ligt in Izegem

Wilfried Reybrouck zat te kaarten in zijn stamcafé en was eigenlijk al gestopt met koersen, toen zijn oudere broer Guido hem een voorstel deed dat hij niet kon weigeren. Een maand later had hij de zegen van de paus, een roze trui en eeuwige roem in Moerkerke.

De Col d’Aubisque zat in 2026 niet in het Tourparcours. Gelukkig hebben ze er ook een in Izegem. Ward Bogaert ging in Café Aubisque de sfeer opsnuiven tijdens de rechtstreekse uitzending van de Pyreneeënetappe over de Tourmalet. En hij kwam terecht in een verrassend internationaal gezelschap.

Gerrie Knetemann was zo bang voor het getal 13 dat hij het rugnummer weigerde te dragen. Ook alle getallen waarvan de cijfers opgeteld 13 uitkwamen, waren uit den boze. En in koers bleef hij zo ver mogelijk weg van de sukkelaar die wel 13 moest dragen. Zijn hele carrière lang, hoewel hij zijn grootste succes boekte met rugnummer 76. Hoe komt het dat een man, die zo gewaardeerd werd voor zijn nuchtere intelligentie en leepheid, zich zo liet meeslepen door bijgeloof? Dochter Roxane, zelf ex-renster, heeft daar vaak en diep over nagedacht.

Na haar dopingschorsing drie jaar geleden bestonden de dagen van Shari Bossuyt grotendeels uit paardenkak scheppen en haar onschuld uitschreeuwen. Maar ondertussen is ze al weer 8 maanden renster en pakte ze overwinningen op de piste en op de weg. Een pijnlijk hoofdstuk is afgesloten. Definitief, als het van Shari afhangt. Hoe blik je terug met iemand die voortaan alleen nog maar vooruit wil kijken? Ward Bogaert probeerde het....

Jilke Michielsen had nu zo ongeveer de Belgische wielertop moeten bestormen.Ze werd Belgisch kampioen bij de junioren in 2023. Maar tijdens het WK in Rwanda, waar ze had moeten schitteren, zat ze thuis. Midden een zware chemokuur. Jilke wordt niet meer beter, maar toch lacht ze en smeedt ze volop plannen.

Niemand heeft een naam die zo geschikt is om baanwielrenner te worden als Stan Tourné. Een café in Schaarbeek werd voor hem tot piste omgebouwd, Eddy Merckx hielp hem met zijn huiswerk en hij lag urenlang in hete baden met wijnzazijn en keukenzout. Nog redenen nodig om naar het verhaal van een van dé iconen van het pistewielrennen in de jaren '80 te luisteren? U moest al op play gedrukt hebben.

Zijn voornaam Mewaël kent voorlopig niemand, zijn familienaam doet iedere wielerliefhebber opkijken: Girmay. Mewaël is de jongere broer van Biniam. Hij is tweedejaars belofte bij Wanty en hij wil zo snel mogelijk zijn voornaam even bekend maken als zijn familienaam. Een tocht die begint in Heusden, een dorpje in de buurt van Gent.

Roland Hurtecant uit Brugge fietste de Ventoux op zoals wij naar de bakker om de hoek fietsten. 216 keer deed hij het, de laatste keer toen hij al diep in de ’70 was. Veertig zomers na elkaar met tientallen avonturiers in zijn zog vanuit Brugge. Maar hij deed meer: hij fietste naar Dakar, Vladivostok, Niger en IJsland en leefde een leven vol avonturen. En sinds 2019 rust hij, waar dacht je, op de Ventoux. Zoon Christof blikt met enkele kompanen terug op het leven van zijn heldhaftige vader. En op de klassieker Brugge – Mont Ventoux.

Wetenschappers zwaaien niet snel met superlatieven als bovenaards en buitengewoon. Laat staan Merckxiaans. Maar toen professor aerodynamica Bert Blocken (Heriot-Watt University Edinburgh) een wetenschappelijk artikel wou schrijven over ontsnappingskoningen, kon hij als wielerfan toch even niet anders dan uit zijn rol vallen. Hij gaf het stuk de titel 'Een wetenschappelijke ode aan de ontsnappingskoning'.

Bij het opruimen van de grootouderlijke zolder botste Ward Bogaert op een opstelletje, dat zijn opa in 1937 had geschreven. Hij was toen 16.Het opstel gaat over een koers, waarin ene Albert Beckaert een hoofdrol speelt. Ward wil perse weten wie die Albert Beckaert was en hoe hij destijds geslaagd is in iets wat Ward nooit lukte: zijn opa begeesteren voor het wielrennen.