Ballada o traumie

Julitę Ilczyszyn znacie jako pierwszą Europejkę z tytułem Wielkiego Pustynnego Szlema Plus, ale Julita to także mama, żona, nauczycielka, mówczyni i energetyczna bomba. Dokładnie rok temu Julita opowiadała o projekcie Zrealizować niemożliwe – serii 250-kilometrowych biegów realizowanych w ekstremalnych warunkach. Po nagraniu, długo kontynuowałyśmy rozmowę. To wtedy Julita zasugerowała, że mogłabym polecieć z nią na ostatni z biegów i udokumentować jej zmagania. W tamtym czasie opcja towarzyszenia Julicie w Jordanii wydawała się marzeniem na wyrost, ale kilka miesięcy później, wspólnie przemierzałyśmy jordańską Wadi Rum. I choć biegami ultra interesuję się od ponad dekady, nic nie przygotowało mnie na to, czego doświadczyłam na pustyni.  Ten odcinek jest relacją z naszej wspólnej wyprawy, ale dotyka również czegoś innego. Julita opowiada bowiem o swojej przygodzie w Siłach Specjalnych Polska – telewizyjnym show, w którym osiemnastu rekrutów zmierzyło się z brutalnymi testami sprawdzającymi ich wytrzymałość. Być może zastanawiacie się, dlaczego program telewizyjny miałby dla naszej rozmowy znaczenie? Cóż, okazuje się, że nawet przebiegnięcie 5 pustyń nie przeorało naszej gościni tak, jak zrobili to byli żołnierze elitarnych jednostek.  Dzisiejsza rozmowa to więc historia o zejściu do samych piekieł, żeby zmierzyć się ze swoimi największymi lękami. Wszak, zgodnie z mitologicznymi przypowieściami, zanim bohater powróci do domu w blasku i chwale, najpierw musi wybrać się do ciemnej jaskini, po to, by w niej umrzeć. 

W dzisiejszym odcinku gościmy Weronikę Rybińską – przedsiębiorczynię, trenerkę biznesu, rolniczkę, sportsmenkę, mamę – wreszcie osobę o wielu talentach. Weronika porusza się po arenie biznesu od ponad 20 lat, a jej misją jest wyciskanie z ludzi maksimum potencjału. Jak sama mówi o sobie – nie jest od głaskania, dlatego pewne opinie naszej gościni mogą wydać się Wam kontrowersyjne. Usłyszycie o wierze w siebie, wypracowaniu samoświadomości, o tym jak podnieść się po kryzysie, a także wykorzystać go na swoją korzyść. Chociaż nie zgadzamy się z Weroniką na wszystkich płaszczyznach, myśle, żę najwięcej można się nauczyć właśnie, kiedy druga osoba przestaje z aprobatą kiwać głową. Zresztą, sprawdźcie sami.

W tym odcinku gościmy Tomasza Sobanię – wyjątkowego, dwudziestopięcioletniego ultrabiegacza. Na swoim koncie ma ukończenie kilkunastu tysięcy kilometrów i co gorsza przychodzą mu do głowy coraz bardziej popaprane pomysły. Podczas gdy Tomek zajmuje się organizacją kolejnej wyprawy – ponad pięciotysięcznej trasy przez Stany Zjednoczone, ja zachodzę w głowę, skąd w tym młodym człowieku tyle polotu i charyzmy. Jego wiek jest wsród ultramaratończyków rzadkością, jednak zdecydowanie nie jest to jedyna cecha, którą nam dzisiaj zaprezentuje. Naszego gościa wyróżnia bowiem świetny zmysł przedsiębiorcy i przekonanie o tym, że nie urodził się po to, żeby kroczyć utartym szlakiem. W odcinku rozmawiamy o dorastaniu w małej miejscowości, odkrywaniu granic swojego potencjału, życiu z misją i zdolności spieniężania swoich pasji. Tomek wyjaśni jak zbudować zestaw umiejętności, który może stworzyć fundament naszej przyszłości i pokaże, że konsekwentne podnoszenie poprzeczki może nas doprowadzić do wielkich rzeczy. W tej ultrahistorii, bieganie jest tylko narzędziem – kluczem natomiast – samodyscyplina.

W dzisiejszym odcinku gościmy Ultra–Maniaka – Artura Kujawińskiego. Jego biegowe cv to lista jednych z najbardziej imponujących sportowych wyczynów. Wyczynów, których intensywność jest tak trudna do pojęcia, że nie ma nawet skali, do której moglibyśmy porównać ból i cierpienie towarzyszące mu podczas startów w ultra. Na swoim koncie ma między innymi morderczy dystans 246 kilometrów, czyli grecki Spartathlon, ponad 300 kilometrowe biegi w deszczu, czterotysięczny bieg wokół granic Polski w 69 dni, czy 217 km po pustyni w 55 stopniowym upale z przewyższeniem wysokości góry Mont Blanc. Każdy z tych wyczynów umieszcza Artura w światowej czołówce wyczynowców, jednak wyróżniają go nie tylko niebagatelne osiągnięcia. Nasz dzisiejszy gość skrada bowiem serca swoją… osobowością. Artur pokazuje, że kultywowanie pozytywnego nastawienia pomaga PRZENOSIĆ GÓRY. Podczas gdy innym na ultra wysiadają organizmy, a buty z gorąca wtapiają się powierzchnię asfaltu, z daleka można poznać go po charakterystycznym już dla niego, szczerym uśmiechu. Jeżeli szukacie dużej dawki dobrej energii, to zapewniam, że trafiliście do idealnego miejsca. 

W dzisiejszym odcinku opowiadamy o uczuciu określanym jako „mistrzowska emocja”– mowa o wstydzie. Czy może być on intensywniejszy od strachu i lęku? Dlaczego współczucie i litość odsuwają nas od innych, zamiast łączyć, i w jaki sposób sprawić, by zranienie, było naszym największym darem – o tym w dzisiejszej odsłonie podcastu Projekt Cebula.

Dzisiejszy odcinek będzie o eksperymentach. Na sobie samym. Opowiem bowiem historię mojej miesięcznej przerwy od mediów społecznościowych. Podzielę się z Wami przemyśleniami, a wsparta wiedzą merytoryczną Micheala Easter i Johana Hari przedstawię szerszy kontekst życia w erze ciągłych rozproszeń i przeciążenia informacjami.  Będę posiłkowała się książkami Scarcity brain i Stolen Focus. Tytuły przytaczam w języku, w którym książki zostały natywnie napisane, nie po to, żeby popisać się angielszczyzną, ale dlatego, że pierwsza nie została jeszcze na polski przetłumaczona, a druga niestety została. Jej tytuł brzmi teraz Złodzieje. Co okrada nas z uwagi. Ten odcinek nie będzie jednak o nietrafionych tłumaczeniach tytułów książek. Będzie o tym, w jaki sposób internet kształtuje nasze nawyki myśleniowe, jak automaty do gier zmieniły naszą rzeczywistość, jak odzyskać skupienie, i dlaczego nuda może być najlepszą rzeczą, która się nam przytrafi.

Na przykładzie swojej osobistej historii i prac Der Kolka Bessela i Gabora Mate z warst obiorę dziś dla Was traumę.    Linki do książek:  https://www.empik.com/the-body-keeps-the-score-kolk-bessel-a,p1110951860,ksiazka-p  https://www.empik.com/when-the-body-says-no-mate-gabor,p1215310728,ksiazka-p  https://www.empik.com/the-myth-of-normal-mate-gabor-daniel-mate,p1333344355,ksiazka-p

Julita Ilczyszyn to nauczycielka, działaczka społeczna, matka dwóch córek i pierwsza Europejka, która ukończyła Four Deserts Grand Slam Plus. Wielki Pustynny Szlem to seria czterech ultramaratonów zorganizowany na czterech kontynentach, w najbardziej suchych, zimnych, wietrznych, gorących, i zbieżnie, najniebezpieczniejszych pustyniach na ziemi. Każdy bieg to 250 kilometrów rozłożone na 6 dni, do pokonania których uczestnicy używają sprzętu i jedzenia zapakowanego w plecak, niesionego przez nich przez cały bieg, przy temperaturach wahających się od -20 do 50 stopni Celsjusza. Podczas zawodów, uczestnicy nierzadko doświadczają niewydolności nerek, halucynacji, zaburzeń rytmu serca, udarów cieplnych, odpadających paznokci, czy czasowej utracie wzroku. Nie bez powodu to wydarzenie uważane jest za jedno z najtrudniejszych serii wyścigów wytrzymałościowych na świecie. Tym bardziej zadziwia fakt, że Julita postanowiła dołożyć do kolekcji dodatkową pustynię, zdobywając tym samym tytuł Four Deserts Grand Slam Plus.  Ale historia, którą dzisiaj opowiemy to nie tylko ukończenie jednego z najbardziej wymagających biegów świata. To rozmowa o tym, jak wartość naszych życiowych doświadczeń, przewyższa znaczenie jakichkolwiek sportowych dokonań. Nasza gościni powróci do swoich początków, opowie o okresie, w którym sport był dla niej ucieczką, i wyjaśni jak ktoś, kto nienawidził biegania, w bieganiu właśnie, odnalazł największy spokój. Chociaż wyczyn Julity fascynuje, jej największa siła tkwi nie tylko w wybitnej zdolności do znoszenia bólu, ale przede wszystkim w autentyczności i umiejętności przyznania się do słabości.  Ta rozmowa jest mi wyjątkowo bliska, ponieważ Julita ubiera w słowa transcendentalną jakość zachwytu nad światem i poczucia bycia żywą, którego doświadczyła w związku z wysiłkiem fizycznym, przypominając mi tym samym, o moim prywatnym Evereście - rocznej wyprawie rowerowej po Europie. Ponieważ w przeciwieństwie do innych wydarzeń sportowych, ultra robi się głową, nie zabraknie również dyskusji o niezaprzeczalnie kluczowym elemencie wyścigu – mindsecie. Uwierzcie mi, nie mogę być bardziej podekscytowana, aby omówić z moją gościnią temat transformującej jakości bólu, w której według mnie, zaklęty jest klucz do pełnego doświadczenia życia. Ten odcinek inspiruje jak żaden inny, zwłaszcza, że pozytywna energia Julity promieniuje przez ściany i zaraża wszystkich wokół, dlatego też nim właśnie zaczynam Nowy Rok.

Jak myślicie, co wydarzyłoby się, gdyby grupa nieznajomych kobiet zrzuciła nagle przed sobą ciuchy i zaczęła pozować do zdjęć? Odpowiedź na to pytanie bardzo dobrze zna Monika Rucińska – pełnowymiarowa artystka znana z projektu fotograficznego, w którym na nagie sesje w plenerze zaprasza kobiety podczas każdej z czterech pór roku. Wizja „Ciała”, bo tak Monika nazwała projekt, po raz pierwszy pojawiła się jako marzenie senne. Balansując pomiędzy jawą a snem, oczami wyobraźni nasza gościni zobaczyła grupę nagich kobiet, które biegały wspólnie po lesie. Pomysł tak bardzo spodobał się autorce, że krótko potem wrzuciła na kilka zamkniętych grup otwarte zaproszenie do nagiej sesji. To, co wydarzyło się potem, przerosło wszystkie jej oczekiwania.  Doświadczenia Moniki z pracy nad projektem „Ciało” to dobry kawał studiów socjologicznych, w których pod lupą lądują nie tylko kobieca relacja z ciałem, ale też palący temat wstydu. W świecie, w którym kobiece ciało często traktowane jest jako prowokacja, zdjęcia Moniki pokazują, że nagość to po prostu natura. W historii tego projektu i jego autorki jest coś kojącego. Coś co zrzuca ciężar z piersi i sprawia, że robi się lżej. Do tego moja rozmówczyni jest wulkanem energii, który potrafi zbudować wokół siebie aurę bezpiecznej przestrzeni, dlatego nie dziwota, że zaufało jej tak wiele kobiet.

Witam Was w kolejnej odsłonie podcastu, w którym zdeterminowana chęcią niesienia Wam wartościowych rozmów, nagrywam nawet wtedy kiedy uderzam w apogeum swojego przeziębienia. W dzisiejszym odcinku smarkanie gospodyni wynagradza gościni wyjątkowa. Zuzanna Sikorska to edukatorka, terapeutka somatyczna, i certyfikowana trenerka języka ruchu, która opowie nam o świadomej pracy z ciałem. Jak mówi sama o sobie, nie jest depozytariuszką tajnej wiedzy ( co niestety łączy się również z faktem, że nikt z nas nie otrzyma niesionego w szponach białej sowy zaproszenia do Magicznej Szkoły Zarządzania Własnym Ciałem), więc zamiast 4 kroków do tego, jak złapać ze sobą lepszy kontakt, Zuzanna pomoże nam w zrozumieniu tego, jak nauczyć się słuchać siebie. Będzie o wartości krytycznego myślenia, superproduktywności i tworzącej z nią skomplikowane więzy kulturze well-beingu oraz uwaga, specyficznej tęsknocie, którą czują Ci, którzy zapomnieli o tym, jak dogadać się ze swoim ciałem. U swoich podstaw ta rozmowa jest o tym jak zauważyć wartość naszego własnego głosu i zbudować na tym zaufanie, które będzie podstawą do dobrej relacji z ciałem. Zuza przypomina, że praca z nim nie ma prowadzić do oświecenia, to raczej niemająca konkretnego celu wędrówka w nieznane.