Powstania w łagrach po śmierci Stalina. Wojsko przeciw więźniom. Jak ZSRR stłumił obozowe bunty.

Cześć! W najnowszym odsłonie mojej serii poruszam wyjątkowo kontrowersyjny temat. W 1947 roku w Norymberdze rozpoczął się proces niemieckich przemysłowców. Amerykanie postanowili osądzić ludzi, którzy pomogli zbudować militarną potęgę III Rzeszy. Wśród nich znalazł się Alfried Krupp, właściciel potężnego koncernu zajmującego się między innymi produkcją uzbrojenia. Podczas wojny kierowane przez niego przedsiębiorstwo na masową skalę korzystało z pracy robotników przymusowych. O sprawie pisała prasa na całym świecie. Rodzina Kruppów od pokoleń należała bowiem do niemieckiej elity przemysłowej i od początku swojej biznesowej działalności utrzymywała bliskie związki z władzami państwa. Najpierw w czasach cesarskich, a potem i III Rzeszy. Krupp tłumaczył, że zdawał sobie sprawę, że w jego zakładach ludzie byli przymuszani do pracy jednak cały czas utrzymywał, iż wynikało to z braku rąk do pracy w czasie wojny, a także poleceń władz w Berlinie. Sędziowie nie dali temu wiary. Niemiec został skazany na karę więzienia i utratę majątku. Wydawało się, że potężna rodzina straciła wszystko. Ale... już kilka lat Krupp później odzyskał wolność. Poza tym Brytyjczycy zgodzili się wypłacić mu wielomilionowe odszkodowanie. Pieniądze miały pochodzić ze sprzedaży zakładów które były wcześniej powiązane z przemysłem ciężkim. Krupp odzyskał również kontrolę nad pozostałą częścią przemysłowego imperium i wrócił do wielkiego biznesu. Mimo oburzenia części opinii publicznej, dawny skazaniec wkrótce ponownie stał się jednym z najbardziej wpływowych przemysłowców świata.Więcej na ten temat w najnowszym odcinku serii Powojnie.

Cześć! W łagrach Związku Radzieckiego regularnie dochodziło do buntów. Pierwsze wybuchały jeszcze przed II wojną światową, jednak największe wystąpienia więźniów miały miejsce po śmierci Stalina. W najnowszym odcinku serii Powojnie opowiadam o trzech z nich. Więźniowie czuli się oszukani przez system. Ogłoszona po śmierci Stalina amnestia objęła przede wszystkim skazanych za przestępstwa pospolite, pomijając większość więźniów politycznych. Jednocześnie władze łagrów starały się skłócać wielonarodowe społeczności, aby łatwiej utrzymać nad nimi kontrolę. Przez pewien czas ta strategia przynosiła efekty. W 1953 roku czara goryczy jednak się przelała. Więźniowie stawili zaciekły opór, między innymi w Norylsku.Więcej na ten temat dowiecie się słuchając najnowszego odcinka mojej serii.

Ahoj! Tym razem witam z Czechosłowacji! Zapraszam na odcinek o życiu w kraju naszych południowych sąsiadów w czasach słusznie minionych. Choć oba państwa leżały obok siebie i należały do tego samego bloku politycznego, codzienność i poziom życia w PRL oraz Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej nieco się różniły. Pierwsze lata po wojnie nie zapowiadały jednak aż tak dużych różnic. Zarówno w Polsce, jak i w Czechosłowacji promowano podobne wzorce socjalistycznego życia. Liczył się kolektyw, wspólnota i podporządkowanie jednostki interesom państwa. Jednocześnie władze coraz mocniej ingerowały nie tylko w gospodarkę i politykę, ale również w codzienne życie swoich obywateli. Zmieniło się to po śmierci Stalina w 1953 roku, choć nie od razu. Prawdziwy przełom nastąpił w latach 60., kiedy coraz więcej Czechów i Słowaków zaczęło dostrzegać zakłamanie systemu. Natomiast po interwencji wojsk Układu Warszawskiego w 1968 roku liczba osób postrzegających Związek Radziecki jako bratnie państwo drastycznie zmalała. Jednocześnie większość obywateli Czechosłowacji skupiała się przede wszystkim na problemach życia codziennego, coraz bardziej odcinając się od polityki. Gospody były pełne ludzi, którzy rozprawiali tam nie tylko o swoich zmartwieniach, ale również o wielu sukcesach. Lokalne knajpy stały się jednym z najważniejszych miejsc społecznego życia wielu miejscowości. Dorośli chętnie spędzali w ten sposób wolny czas, podczas gdy dzieci coraz częściej siadały przed telewizorami. A tam czekał na nie między innymi Krecik. Jednocześnie poziom życia stopniowo się podnosił i pod pewnymi względami coraz bardziej przypominał ten znany z biedniejszych państw Europy Zachodniej.Więcej na ten temat w najnowszym odcinku serii Powojnie!

8 sierpnia mija dokładnie 18 lat od wybuchu wojny między Gruzją a Rosją. Konflikt trwał zaledwie pięć dni, ale jego skutki są odczuwalne do dzisiaj. W tym czasie rosyjska armia zajęła Abchazję i Osetię Południową – zbuntowane regiony, które od lat stanowiły poważny problem dla władz w Tbilisi. Ich przywódcy odmawiali podporządkowania się decyzjom gruzińskiego rządu. Sytuacja weszła w decydującą fazę po dojściu do władzy Micheila Saakaszwilego. Prozachodni kurs nowego prezydenta zaczął zagrażać interesom Rosji na Kaukazie. Kreml postanowił to wykorzystać, podsycając lokalne konflikty i rozgrywając je na swoją korzyść. Walki rozpoczęły się po interwencji gruzińskich wojsk w Osetii Południowej. Władze w Tbilisi zakładały, że Rosja nie zdecyduje się na bezpośrednią interwencję i w pierwszej kolejności będzie dążyć do rozwiązania konfliktu na drodze międzynarodowych mediacji. Tymczasem Gruzini liczyli, że szybka operacja postawi Kreml przed faktem dokonanym i ograniczy jego możliwości działania. Tak się jednak nie stało. Rosyjska armia uderzyła z pełną siłą i determinacją. Więcej o przebiegu tej wojny opowiadam w najnowszym odcinku.

Hej! Stan wojenny w Polsce zdecydowanie nie kojarzy się z wakacjami ani urlopem. Mimo to życie toczyło się dalej. W kraju reglamentacji, inwigilacji i permanentnej kontroli Polacy wychowywali dzieci, chodzili do pracy, a także próbowali odpoczywać. W najnowszym odcinku serii Powojnie pokazuję, jak wyglądało lato 1982 roku, czyli zaledwie kilka miesięcy po wprowadzeniu stanu wojennego. Generał Wojciech Jaruzelski wyprowadził wtedy wojsko na ulice, internował przeciwników systemu i odciął ich od świata. Czy w takich okolicznościach turystyka miała jeszcze rację bytu? Kiedy Polacy mogli ponownie swobodniej podróżować po kraju? Równocześnie Lato 1982 roku obfitowało w ważne wydarzenia. Obok protestów władze podejmowały decyzje, które wpływały na życie milionów obywateli. Zwolniono część internowanych, zniesiono ograniczenia w sprzedaży mocnych alkoholi, a państwowa propaganda konsekwentnie budowała wizerunek przywódcy troszczącego się o społeczeństwo. Generał Jaruzelski pozował do zdjęć z dziećmi, a także witał piłkarską reprezentację Polski, która wróciła z mistrzostw świata w Hiszpanii z brązowym medalem.O tym wszystkim opowiadam w najnowszym odcinku serii Powojnie.

Hej! W najnowszym odcinku serii Powojnie opowiadam o jednej z najważniejszych postaci XX wieku. Pod koniec lat 70. Wielka Brytania pogrążała się w kryzysie. Przez kraj przetaczała się fala strajków, rosło zadłużenie państwa, a inwestycji było coraz mniej. Sytuacja zaczęła się zmieniać po zwycięstwie konserwatystów i objęciu urzędu premiera przez Margaret Thatcher. Zdeterminowana i głęboko przekonana do swoich reform ograniczyła rolę państwa w gospodarce, rozpoczęła szeroką prywatyzację i podjęła walkę z inflacją oraz związkami zawodowymi. Jej polityka sprawiła, że Wielka Brytania odzyskała pozycję jednego z najważniejszych centrów gospodarczych Zachodu. Więcej na ten temat opowiadam w najnowszej odsłonie mojej serii.

Cześć, W najnowszej odsłonie mojej serii powracam do 1945 roku i jednego z najbardziej zniszczonych miast Europy – Drezna. Miasto zostało niemal zrównane z ziemią w wyniku nalotów dywanowych alianckich bombowców. Nawet mieszkańcy, którzy doskonale je znali, po kilku dniach bombardowań nie potrafili rozpoznać własnych ulic. Pożary szalały jeszcze przez wiele dni, a pod gruzami i w piwnicach wciąż pozostawali uwięzieni ludzie. Potem rozpoczęło się żmudne odgruzowywanie miasta. Skala zniszczeń była jednak tak ogromna, że ruiny wielu budynków można było oglądać jeszcze kilkadziesiąt lat po zakończeniu wojny. W pierwszej części nagrania opowiadam o ostatnich miesiącach wojny i samym bombardowaniu. W drugiej pokazuję powojenne losy Drezna oraz długą i trudną odbudowę. Nie była ona łatwa, zwłaszcza w państwie rządzonym przez komunistów. Władze NRD stawiały na nowoczesną zabudowę, która miała odciąć miasto od jego historycznej przeszłości. Czy ten plan się powiódł?Tego dowiecie się, słuchając najnowszego odcinka mojej serii. Zapraszam!

Cześć! To jeden z najważniejszych odcinków na moim kanale. Obecnie temat Wołynia jest szeroko nagłaśniany. Rzeź dokonana na naszych rodakach jest przedmiotem licznych dyskusji w mediach i przestrzeni publicznej. Znacznie rzadziej mówi się jednak o tym, co wydarzyło się na tych terenach później. Tymczasem już od 1944 roku rozpoczęła się wielka akcja przesiedlania Polaków z Kresów Wschodnich. Prowadzono ją w pośpiechu i chaosie. Nasi rodacy z dnia na dzień musieli opuścić swoje domy i przenieść się setki kilometrów na zachód. Podróż pociągiem należała do wyjątkowo trudnych. Składy były przepełnione, brudne i notorycznie się spóźniały. Mimo to ludzie, którzy wciąż żyli w strachu przed kolejnymi atakami ukraińskich nacjonalistów, decydowali się na wyjazd nawet w tak ciężkich warunkach.Więcej na ten temat opowiadam w swoim najnowszym programie.

Cześć! Zbigniew Brzeziński był jednym z najważniejszych doradców prezydenta Jimmiego Cartera. Amerykański przywódca ufał mu w sprawach bezpieczeństwa narodowego i szczególnie uważnie wsłuchiwał się w jego koncepcje dotyczące rywalizacji z ZSRR. Brzeziński dostrzegał dwie słabości, które w przyszłości mogły doprowadzić do upadku Związku Radzieckiego. Po pierwsze uważał, że jako państwo wielonarodowe był on narażony na rozpad. Po drugie dostrzegał, że radziecka gospodarka wyraźnie ustępowała gospodarkom państw Zachodu.Podczas pracy w Białym Domu Brzeziński musiał zmierzyć się również z kryzysem w amerykańskiej ambasadzie w Teheranie. Kilkudziesięciu Amerykanów zostało uwięzionych. przez islamskich bojowników. W tej sytuacji Brzeziński opowiadał się za twardą odpowiedzią, jednak Jimmy Carter uznał, że mogłoby to doprowadzić do niebezpiecznej eskalacji konfliktu.W najnowszym odcinku analizuję drogę Zbigniewa Brzezińskiego na szczyty amerykańskiej polityki oraz jego wpływ na najważniejsze decyzje podejmowane w Białym Domu.

Cześć! W najnowszym odcinku serii Powojnie powracam do cyklu nagrań poświęconych losom polskich miast po II wojnie światowej. Poznań został okrutnie doświadczony przez wojnę. Niemcy, którzy zamienili go w twierdzę, stoczyli w 1945 roku zaciekłą bitwę z nacierającą Armią Czerwoną. W samym sercu miasta całkowicie zniszczono wiele budynków, a w tym liczne bezcenne zabytki. Dramat mieszkańców nie zakończył się jednak wraz z wkroczeniem Sowietów. Nowi okupanci również dopuszczali się brutalnych działań. Mimo to poznaniacy niemal natychmiast przystąpili do odbudowy miasta, wykazując się ogromną determinacją. Tymczasem władze centralne nie inwestowały w stolicę Wielkopolski. Z każdym rokiem różnice między Poznaniem a innymi dużymi miastami stawały się coraz bardziej widoczne. Wśród mieszkańców narastało rozgoryczenie, które ostatecznie doprowadziło do potężnego buntu w czerwcu 1956 roku.