PDD #001 — Czy kod to już commodity?

Zaczynamy od definicji z książki „Serverless Architectures on AWS” (płacisz tylko wtedy, gdy używasz) i plusów: nikt nie patchuje serwerów, jest SLA, a bezpieczeństwo usługi zarządzanej bije Kubernetesa na bare metal. Potem lista bólu: cold start w .NET i fakt, że od sierpnia 2025 AWS dolicza czas inicjalizacji Lambdy do rachunku; DynamoDB używane jak baza relacyjna; 50 funkcji z jednej DLL-ki i okno rozsynchronizowania przy deployu; SQS bez Dead Letter Queue i ETL-e, które nie przeżywają trzygodzinnej awarii Redshifta; Lambda pinball, czyli proces przechodzący przez 50 funkcji, kolejek i bucketów. Do tego prawo Teslera (złożoność nie znika, tylko przenosi się z serwerów do integracji), Lambda layers ze „shared kernelem” prowadzące do Distributed Big Ball of Mud i mikroserwis, który tylko kapitalizuje stringa. Teza odcinka: Lambda to architektura wdrożenia, nie architektura oprogramowania. Zasady projektowania się nie zmieniły.

Dla wielu inżynierów „kod to towar” brzmi jak ujma na honorze. Pokazujemy, że kod był towarem od dawna: outsourcing, package managery, open source, komponenty kupowane w paczkach, low-code i SaaS. Każdy z tych skoków przyspieszał pracę i jednocześnie podnosił złożoność systemów. Rozmawiamy o różnicy między kodowaniem a programowaniem, o tym, czy wpuszczać agenta AI do domeny core, i dlaczego Martin Fowler porównuje LLM-y do pierwszego kompilatora Fortrana. Są liczby: Windows urósł z 4-5 mln linii kodu w 1993 roku do prawie 30 mln w XP, Debian 4.0 miał 300 mln linii, a według badań Hattona kod w systemie podwaja się średnio co 42 miesiące. Do tego prawa Lehmana, shift-left i definicja architektury jako decyzji trudnych do cofnięcia. Wniosek jest jeden: myślenia nie da się zdelegować do modelu.

Tu Artur Wojnar i Kamil Kiełbasa! Witamy w Paper-Driven Design! :)