To koniec (?)

O tym, że powroty są trudne, ale ważne i o tym, że nie wszyscy mamy te same 24 godziny, a luźna głowa robi miejsce na nowe zajawki i zajęcia. Witam po przerwie! :)

33 na liczniku i trzy konkretne wnioski, którymi chcę się z Wami podzielić. W 11. odcinku rozkładam na czynniki pierwsze nasze codzienne baterie. Dlaczego niektóre relacje nas drenują, mimo że nazywamy je przyjaźnią? Dlaczego praca czasem "ulewa się" na samą myśl i kiedy warto zaryzykować zmianę? I wreszcie - dlaczego sprzątanie domu bywa lepszym ładowaniem niż bezmyślny scrollowanie social mediów?Zapraszam do słuchania - z herbatą, na spacerze albo podczas treningu (nawet jeśli idziecie na niego jak na ścięcie!).

Wielka D., czyli Wielka Depresja, która na zawsze zmieniła moje życie. Ostatecznie chyba na dobre? Sami oceńcie.Dziś mniej wesoło, ale myślę, że temat istotny. Może Światowy Dzień Walki z Depresją już był, ale temat jest zawsze aktualny! Najważniejsze numery pomocowe:116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych (czynny 24/7).800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym (całodobowa, bezpłatna linia).116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (bezpłatny, czynny 24/7).22 484 88 04 – Telefon dla osób chorych na depresję (codziennie 11:00-20:00).22 594 91 00 – Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji (środa-czwartek 17:00-19:00).112 – W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia

Jak nazwa wskazuje dziś pogadamy o książkach, filmach i serialach, bo trochę się tego nazbierało pod moją nieobecność. Będzie o "Wichrowych wzgórzach", bo skoro wypowiedział się każdy to i ja muszę. Będzie też o kiepskich kryminałach, dobrej literaturze i gumie do żucia dla mózgu. Enjoy!

W tym odcinku zastanawiam się, czy naprawdę umiemy siebie lubić - nie w teorii, tylko tak serio.Trochę o kompleksach.Trochę o kulturze diet i zmieniających się kanonach piękna.O tym, jak coś, co wczoraj było "wadą", jutro staje się trendem.I o tym, że może ciało wcale nie powinno podlegać modzie.To nie jest manifest ani poradnik.To raczej próba odpowiedzi na proste pytanie:za co ja siebie właściwie lubię?

A gdyby istniała kapsuła czasu, ale bez cofania błędów?Tylko z rozmową z młodszą wersją siebie.W tym odcinku jest o patrzeniu wstecz bez oceniania.O byciu „za bardzo”.O decyzjach, które nie muszą być podejmowane od razu.I o tym, że dorosłość wcale nie polega na tym, że wszystko staje się jasne.Są też rzeczy, które krążą mi ostatnio po głowie:Szklane ptaki o Baczyńskim,powrót do Bridgertonów,i występ Bad Bunny’ego na Super Bowl, który uruchomił myślenie o migracji, przynależności i uniwersalnych doświadczeniach, niezależnych od miejsca na mapie.

W tym odcinku gadam o rozstaniach - tych związkowych, przyjacielskich i wszystkich pomiędzy.O nagłych końcach, które zostawiają więcej pytań niż odpowiedzi.O oddalaniu się od siebie, kiedy drogi zaczynają się rozchodzić.O relacjach, które mają swoją datę ważności i o takich, które potrzebują przerwy, żeby w ogóle przetrwać.Jest o żalu, o dojrzewaniu, o płacie czołowym (który serio dużo zmienia),o komunikacji i o tym, że po rozstaniu najbardziej potrzebujemy… ludzi.

Jestem płatkiem śniegu.I w tym odcinku próbuję sobie (i Wam) odpowiedzieć, czemu to wcale nie jest nic złego.Gadam o wspólnych doświadczeniach, które nas łączą — dzieciństwie, dorastaniu, potrzebie przynależności.O social mediach, pokoleniach, Zetkach, milenialsach i o tym, jak łatwo wrzucać ludzi do jednej kategorii.Ale też o tym, że mimo tych podobieństw każdy z nas ma prawo być inny.Mieć swoje talenty, swoje tempo, swoje buty.Trochę refleksji, trochę dygresji, trochę kącika kulturalnego.

Czyli o takich momentach, które w chwili gdy się dzieją, naprawdę odczuwasz jak koniec wszystkiego.A potem mija czas i okazuje się, że świat się nie skończył.Po prostu zmienił kierunek.W tym odcinku gadam o stratach, o strachu, o pęknięciach na idealnej powierzchni życia.O ludziach, którzy odchodzą i o tych, którzy pojawiają się nagle i zaczynają nową epokę.O tym, że nie każdy koniec świata jest zły, nawet jeśli bardzo boli.

O tym, ile rzeczy nosimy w sobie tylko dlatego, że nie umiemy ich powiedzieć na głos.O analizowaniu każdej wiadomości, dopowiadaniu intencji i robieniu dramatów, które istnieją tylko w naszej głowie.O przyjaźniach, które się sypią nie dlatego, że komuś nie zależy - tylko dlatego, że nikt nic nie powiedział.O miękkim brzuszku w relacjach, szczerości (ale bez nawrzucania) i o tym, że nasze odczucia to nie fakty.Trochę też o książkach, serialach i rzeczach, które ostatnio mnie zajmują.