Cisza 1 listopada

Tyle razy przeżywaliśmy Wielkanoc.Tyle razy śpiewaliśmy „Alleluja”,a potem… wracaliśmy do domu.Zdejmowaliśmy odświętne ubrania…Siadaliśmy za stołem … i nic się nie zmieniało.

Na dziś wystarczy… to i tak naprawdę dużo…

Kalendarze wypełnione po brzegi. Spotkania, zadania, cele. I przekonanie, że to wszystko jest tak strasznie ważne. A potem przychodzi chwila ciszy – czasem wymuszona przez chorobę, kryzys, stratę, odejście… – i nagle okazuje się, że połowa tych „pilnych spraw” była po prostu hałasem. Niewiele znaczącym hałasem. Człowiek orientuje się, że biegł przez to życie bardzo szybko… tylko nie do końca wiedział dokąd i po co…

Najpierw był dom…

Te słowa są o Was kochani…

Gdybym wiedziała, że to był ostatni raz - przytuliłabym Cię mocniej. Przytrzymałabym Twoją dłoń i nie prosiłabym o nic, ale o ten kwadrans opóźniłabym wszystko

Dobro jest bliskie, proste i bardzo dostępne i… nie jest efektem ubocznym lepszych dni. Ono jest decyzją. I choć dobro nie zmieni świata od razu… zmieni jeden dzień, jednego człowieka. A to już niezły początek.

1 listopada… 🕯️ W tej cmentarnej ciszy wszystko staje się nagle jasne. Wyraźniej słychać głosy, które mówią - i za czym tak biegniesz? Za czym tak gonisz? Po co ten pośpiech? Świat się nie zatrzyma, kiedy ciebie zabraknie, on nawet nie zwolni… nie tacy tu byli…Ziemia przykrywa ludzkie ambicje, ludzkie pretensje. Nie liczą się racje, argumenty, plany. Już niczego nie zakłócają nieodebrane telefony, rachunki do zapłacenia, obowiązki, zapełnione kalendarze. Na nagrobkach widzimy nazwiska, daty, czasami zdjęcia. I wtedy dociera do nas, że byli tacy sami jak my…

… Kiedy narzekamy na zwykłą codzienność - ktoś chciałby ją po prostu mieć… Taka refleksja na dziś 💫

Możesz być lekarzem, nauczycielem, urzędnikiem, politykiem. Możesz nosić garnitur, kitel, mundur, koloratkę. Możesz mieć władzę, wiedzę, wpływy, tytuły i tabliczkę na drzwiach. Ale jeśli nie masz szacunku do drugiego człowieka - to tak naprawdę niewiele masz.Nie tłumacz chamstwa - zmęczeniem. Nie zasłaniaj braku kultury szczerością. Szacunek to lustro – pokazuje nie to, kim jest drugi człowiek, ale kim jesteś ty. Jeśli naprawdę chcesz zostawić po sobie ślad - niech to nie będzie ślad buta na cudzym grzbiecie…