Rozdział 7

Nadchodzi wiosna. Mieszkająca na wzgórzu nad rzeką Tinée mała marmotka czuje wzywający ją zew przygody. Gryzunie ciągnie do lasu, w nieznane. Czy mama przeciwstawi się rodzinnym tradycjom i pozwoli Gryzuni ruszyć samej w świat?

W upragnionym lesie, Gryzunia pierwszy raz doświadcza samotności i poczucia wyobcowania. Jak dogadać się z błękitnymi motylami, skoro nie mówią żadnym znanym jej językiem? Jak poradzić sobie z narastającą tęsknotą i głodem?

Pierwsza noc w lesie. Gryzunia porządnie naje się strachu, zanim pomiędzy nią a napotkanym borsukiem zadzierzgną się więzi porozumienia.  

Po rozstaniu z borsukiem Wincentym, Gryzunia natrafia na pierwszy cel swoich poszukiwań: kolejkę górską. Podróżujący nią ludzie okazują się jednak zdecydowanie mniej sympatyczni niż przypuszczała.

Ucieczka podziemnymi tunelami prowadzi Wincenta i Gryzunie do drugiego miejsca, które marmotka koniecznie chciała odwiedzić – nad wodospad.

Gryzunia przez wiele dni kręci się w kółko, w poszukiwaniu ostatniego celu wyprawy – jeziora. Siły i entuzjazm marmotki są na wyczerpaniu. W końcu wpada na parę hałaśliwych wiewiórek, które zdają się posiadać potrzebne jej informacje.

Rude rodzeństwo doprowadza marmotkę do groty, w której mieszka tajemnicza lisica. Kiedy Gryzunia orientuje się, w sytuacji, jest już za późno, żeby się wycofać. Mała marmotka będzie musiała stanąć twarzą w twarz z jednym z najgroźniejszych świstaczych wrogów.

Pobyt u lisicy trwał długo i zima czai się za rogiem. Droga, którą zmierza teraz Gryzunia jest skalista i nieprzyjazna. Czy uda się marmotce dotrzeć nad jezioro zanim spadnie śnieg?

Jezioro znajduje się w już zasięgu wzroku, kiedy Gryzunia ulega nieprzyjemnemu wypadkowi. Znad jeziora rusza ekspedycja ratunkowa. Nadciąga zima.

Mróz odpuścił i wiosna znowu dociera nad dolinę rzeki Tinée. Wybudzona z zimowego snu mama Gryzuni z ciężkim sercem zabiera się za wiosenne porządki. Tęskni. Martwi się. A może nawet trochę żałuje, że pozwoliła Gryzuni wyruszyć na wyprawę. Wtem...