Torfowce z lodówki

Zofia Świeżewska obroniła pracę inżynierską dzień przed tym nagraniem. Jeszcze prawie prosto z sali obron przychodzi opowiedzieć o torfowcach, wodzie i norweskim torfowisku wysokim, które kiedyś odwodniono z nadzieją na las, a dziś próbuje się je ratować.Jej praca dotyczyła torfowca brunatnego, Sphagnum fuscum, i tego, jak jego cechy funkcjonalne wiążą się ze stanem uwilgotnienia zdegradowanego torfowiska. Rozmawiamy o tym, czym jest torfowisko wysokie, dlaczego torfowce tak dobrze trzymają wodę, co dzieje się po odwodnieniu i dlaczego jeden rok w życiu torfowiska znaczy bardzo mało. Padają pytania o rozkład, brak tlenu, emisję dwutlenku węgla, rośliny naczyniowe, o to, czy po zablokowaniu rowów woda naprawdę wraca...Puszczyk mszarny Ulf Elman, XC884404. Dostępne na www.xeno-canto.org/884404.

Czy las naprawdę potrafi tłumić hałas? A może dźwięk autostrady wnika w jego głąb znacznie dalej, niż nam się wydaje?W tym odcinku podcastu rozmawiamy z Michałem Kwiatkowskim, świeżo upieczonym inżynierem leśnictwa, który zbadał propagację dźwięku w środowisku leśnym w Nadleśnictwie Włocławek. W swojej pracy stworzył siatkę pomiarową w lesie, wykonał ponad 300 pomiarów natężenia dźwięku i przygotował mapy pokazujące, jak hałas autostrady rozchodzi się wśród drzew.Okazuje się, że struktura lasu ma ogromne znaczenie. Gęste młodniki i krzewy działają jak naturalna gąbka akustyczna, podczas gdy rzadkie drzewostany przepuszczają dźwięk znacznie dalej. Zimą, gdy drzewa liściaste tracą liście, hałas może penetrować głębiej w las. Z kolei pokrywa śnieżna potrafi działać jak materiał tłumiący dźwięk.Rozmawiamy także o tym, jak hałas wpływa na zwierzęta. W pobliżu dróg jest mniej gniazd ptaków, a niektóre gatunki zmieniają sposób śpiewu, by przebić się przez tło akustyczne. Las okazuje się więc nie tylko przestrzenią drzew, ale także skomplikowanym filtrem dźwięku.Derkacz: by : Matthias Feuersenger, XC377792. Dostępne na www.xeno-canto.org/377792.

W tym odcinku zaglądamy za kulisy pracy magisterskiej, która powstawała na styku warszawskich lasów miejskich i szwedzkiej uczelni SLU. Antonina Dubińska, obecnie doktorantka w Instytucie Nauk Leśnych SGGW oraz w IBL, opowiada o swojej naukowej drodze przez program Euroforester oraz o wyjątkowej, otwartej formule obrony pracy, która w Szwecji przypomina prawdziwe święto nauki.Główną bohaterką rozmowy jest jednak robinia akacjowa, gatunek budzący skrajne emocje. W tej rozmowie dominuje spokój i merytoryczne podejście do danych. Antonina tłumaczy, dlaczego uciekała od niej podczas inżynierki, by ostatecznie „złapać ją” w badaniach magisterskich prowadzonych w Lasku na Kole i Lesie Lindego. Rozmawiamy o problemie inwazyjności i sprawdzamy, czy robinia faktycznie drastycznie zmienia żyzne siedliska w miastach, czy może jej rola w sukcesji jest znacznie bardziej złożona. To opowieść o tym, że rośliny inwazyjne to często historia o nas samych i o tym, jak mocno przekształciliśmy otaczający nas świat, wymagająca spojrzenia wykraczającego poza proste schematy.Link do publikacji Antoniny Dubińskiej: How does non-native Robinia pseudoacacia L. affect urban forest biodiversity? https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S1618866725004133Mysikrólik: Irish Wildlife Sounds, XC717676. Dostępne na www.xeno-canto.org/717676.

Lipa drobnolistna jest jednym z niewielu drzew w Polsce zdolnych do intensywnego tworzenia pędów odroślowych u podstawy pnia. Te młode, silnie rosnące struktury powstają z pąków śpiących i uruchamiają się wtedy, gdy drzewo działa w warunkach obciążenia. Właśnie tę cechę lip Jakub Kędzierski wykorzystał jako punkt wyjścia do badań nad architekturą koron w miejskiej alei w Książenicach.W rozmowie opowiada o różnicach między pędami koronowymi a odroślowymi: o ich geometrii, układzie rozgałęzień, wielkości liści i tempie wzrostu. W badanym materiale pędy odroślowe wykazywały znacznie silniejszą dynamikę oraz liście wielokrotnie większe niż te w koronie. Z przekrojów anatomicznych wynika także, że drzewa funkcjonują w stresie środowiskowym: pojawiają się bardzo cienkie przyrosty roczne i ślady infekcji grzybowych.Odcinek pokazuje, jak miejska presja – zasolenie, ubita gleba, ograniczona przestrzeń i bliskość dróg – kształtuje wzrost lipy i jak pędy odroślowe stają się czytelnym wskaźnikiem jej kondycji.kowalik: Christian Bøggild, XC639848. Dostępne na www.xeno-canto.org/639848.

Odcinek przedstawia badania fauny Skarpy Ursynowskiej prowadzone przez Artura Szpalka i Franciszka Mikę z Wydziału Hodowli, Bioinżynierii i Ochrony Zwierząt. Dwaj młodzi badacze dokumentują równonogi lądowe i mrówki – grupy szczególnie wrażliwe na zmiany środowiskowe i doskonale pokazujące, jak rezerwat reaguje na obniżanie poziomu wód, presję miasta oraz migrację gatunków.W rozmowie pojawia się zarówno kontekst historyczny badań z lat osiemdziesiątych, jak i współczesne wyniki: dziewięć nowych gatunków równonogów dla terenu, pierwsze stanowiska gatunków dotąd znanych wyłącznie ze szklarni oraz czternaście gatunków mrówek, w tym formy dendrofilne i gatunki przesuwające swój zasięg na północ. Omawiane są metody terenowe i laboratoryjne do analizy kilkudziesięciu tysięcy osobników.Odcinek pokazuje, jak szybko fauna reaguje na osuszenie i synantropizację rezerwatu, ale też jak dużo można zobaczyć, kiedy patrzy się na organizmy zwykle pomijane. To rozmowa o solidnej pracy terenowej, o cierpliwości i o tym, że badania małych zwierząt otwierają dostęp do dużych procesów ekologicznych.kruk: Livon, XC399732. Dostępne na www.xeno-canto.org/399732.

Odcinek dotyczy badań prowadzonych na Górze Cisowej, znanej jako suwalska Fudżijama, gdzie występują murawy kserotermiczne, czyli rzadkie półnaturalne zbiorowiska roślinne związane z suchymi, wapiennymi i dobrze nasłonecznionymi terenami. Utrzymują się tylko wtedy, gdy krajobraz jest regularnie użytkowany, najczęściej przez wypas.Albert Kołodziej prowadzi badania na stromych zboczach wygrzanych muraw, rejestrując skład gatunkowy, udział poszczególnych warstw roślin oraz pierwsze sygnały sukcesji. Odcinek pokazuje, jak wygląda praktyczna strona takich badań: oznaczanie roślin, praca z niewielkimi płatami macierzanki czy lucerny, obserwacje owadów oraz szczegóły terenu, które decydują o tym, że murawa w ogóle może się utrzymać.

Odcinek poświęcony jest archiwalnym zielnikom dwóch profesorów SGGW: Wacława Niedziałkowskiego i Ryszarda Zaręby. Materiał roślinny, mający od 50 do ponad 100 lat, został poddany analizie przez Agatę Kucharską, studentkę czwartego roku leśnictwa, która wykorzystuje te zbiory jako podstawę pracy inżynierskiej.Przedstawiono zakres i charakter obu zielników, różnice w sposobach zbierania roślin, rozmieszczenie okazów oraz ich stan zachowania. Omówiono również kwestie związane z odczytywaniem dawnych etykiet oraz zidentyfikowaniem danych w zmieniającej się nomenklaturze gatunków. Odcinek pokazuje, że zielniki stanowią istotne źródło informacji botanicznych i historycznych, wykorzystywane współcześnie m.in. w badaniach nad zmianami środowiska, analizach izotopowych i filogenetycznych.Podkreślono znaczenie pracy z materiałem analogowym: dotyk papieru, układ rośliny, tempo wymagające dokładności i uważności. Zwrócono uwagę, że zielniki są trwałym świadectwem dawnych metod terenowych i mogą dostarczać danych przydatnych także dzisiaj, po wielu dziesięcioleciach.Wilga by Grzegorz Lorek, XC739166. Dostępne na www.xeno-canto.org/739166.

W 1845 roku Hermine von Reichenbach jako pierwsza naukowo opisała zjawisko: tylozy (inaczej wcistek). To żywe komórki miękiszu - które przez drobne otwory (jamki) w ścianach naczyń przedzierają się do ich wnętrza i je zatykają. Po raz pierwszy zapisane precyzyjnie, z rysunkami, obserwacjami mikroskopowymi. Artykuł był anonimowy. Przez blisko dwieście lat nikt nie wiedział, że napisała go kobieta.Dzisiaj Karol Sołtys, student leśnictwa, bada wcistki, ale z użyciem współczesnych narzędzi. Bada buki z nadleśnictwa Gromnik. Rozpieracze — drzewa żywotne, które zostały obrączkowane (ranne przez nacięcie pnia dookoła). Wszystkie przeżyły.Odcinek przenosi tę historię do współczesnych badań nad bukami z Beskidu, które przeszły zranienie przez obrączkowanie – nacięcie pnia dookoła. Nasz gość, analizował drewno z takich drzew w różnych wysokościach pnia: przygotował preparaty mikroskopowe, cyfrowo klasyfikował wcistki i tworzył mapy cieplne pokazujące, jak zmienia się rozkład zablokowanych naczyń wokół rany.To rozmowa o reakcji obronnej drzewa i o tym, jak zapisuje się ona w całej strukturze pnia.To czytanie drewna — czytanie anatomii jako zapisu tego, co się działo w drzewie przez lata.Makolągwa by Elias A. Ryberg, XC986092. Dostępne na www.xeno-canto.org/986092.

Piotr Tyszko-Chmielowiec – arborysta, dendrolog i absolwent Wydziału Leśnego SGGW – wraca pamięcią do swojej pracy magisterskiej z lat 80., poświęconej naturalnym odnowieniom sosny w rezerwacie Kaliszki w Puszczy Kampinoskiej. W rozmowie pojawia się zarówno warsztat badacza, jak i spojrzenie kogoś, kto całe życie poświęcił drzewom – ich wzrostowi, starzeniu się i relacjom z otoczeniem. To opowieść o lesie,, o grzybach, które nie niszczą, lecz wspierają biologię drzewa, o pracy, która uczy pokory, i o wiedzy, która dojrzewa razem z drzewem. A na końiec... powrót do dźwięków lat 80., kiedy wszystko dopiero się zaczynało...Żurawie by Jarek Matusiak, XC630813. Dostępne na www.xeno-canto.org/630813

Świetliste dąbrowy to jedne z najciekawszych i najbogatszych gatunkowo lasów w Polsce. Tworzą je dęby z luźnym sklepieniem koron i runo pełne roślin ciepłolubnych, dziś spotykanych już tylko w nielicznych miejscach.W tym odcinku Natalia Kisiel, studentka IV roku leśnictwa, opowiada o swoich badaniach prowadzonych w rezerwacie Dębowe Góry pod Łomżą. Sprawdza, jak zmieniają się te niezwykłe zbiorowiska, gdy znikają warunki, które przez wieki utrzymywały ich charakter...Drozd śpiewak by Grzegorz Lorek, XC819246. Dostępne na www.xeno-canto.org