Siedem ofiar i siedem lat grozy w Paryżu. Sprawa Bestii z Bastylii

Zanim ktokolwiek zorientował się, z jak wielkim złem ma do czynienia, z Claremont zniknęły trzy młode kobiety. Rozpoczęło się śledztwo, które pochłonęło dziesiątki milionów dolarów, zniszczyło kariery kilku detektywów i na ponad dwie dekady okryło miasto cieniem strachu. To historia o bestii, która ukrywała się na widoku, w uniformie pracownika instytucji zaufania publicznego.

John Christie był angielskim seryjnym mordercą aktywnym w latach 40. i na początku lat 50. XX wieku. Zamordował co najmniej osiem osób – w tym swoją żonę Ethel – dusząc je w swoim mieszkaniu przy Rillington Place 10 w Notting Hill w Londynie. Dwiema ofiarami Christiego były Beryl Evans i jej mała córeczka Geraldine, które mieszkały w mieszkaniu nad Johnem. Za te dwa morderstwa oskarżono i niesłusznie skazano na śmierć męża Beryl Timothego Evansa. Z błędu zdano sobie sprawę dopiero gdy na jaw wyszło prawdziwe oblicze Johna Christiego.

Guy Georges w latach 90-tych przesiadywał w kawiarniach w pobliżu paryskiego Placu Bastylii, gdzie obserwował młode kobiety i typował je na swoje ofiary. Najbardziej lubił te uśmiechnięte, pełne życia. Śledził je, a następnie wykorzystywał i mordował. Przez lata mógł polować bezkarnie, nieuchwytny dla wymiaru sprawiedliwości. Gdy w końcu został aresztowany, prawie uniknął kary. O jego losie zadecydował przypadek, a w zasadzie jedno, nieco podstępne pytanie…

Niejednokrotnie piękne, pocztówkowe krajobrazy skrywają mroczną tajemnicę. Tak też było na hiszpańskiej Teneryfie w 1991 roku. Damaso Rodriguez Martin, El Brujo, czarownik, niebezpieczny zbieg, wodził za nos śledczych, przerażał mieszkańców i mordował zwykłych ludzi korzystając z tego, że był u siebie. Był drapieżnikiem w swoim domu, w lesie…

Uczciwą pracą ludzie się bogacą – takie właśnie były przysłowiowe marzenia młodych, południowoafrykańskich kobiet pochodzących z najbiedniejszych warstw społecznych. Marzenia, które zaprowadziły ich do uśmiechniętego dobroczyńcy, który okazał się krwiożerczym złoczyńcą. Morderca z trzciny cukrowej miał być pośrednikiem w znalezieniu pracy, był pośrednikiem w znalezieniu śmierci…

Przed Wami wyjątkowa kompilacja archiwalnych odcinków podcastu „Dorwać Bestię” pod tytułem „Mordercze pary”. Tym razem skupiamy się na duetach, dla których miłość i zaufanie były pretekstem i podłożem do popełniania potwornych zbrodni. Poznacie historie par, dla których wspólne życie oznaczało również wspólne zadawanie bólu i śmierci. Od Zabójców Samotnych Serc, przez sadystycznych Freda i Rosemary Westów, aż po słynnych angielskich Morderców z wrzosowisk, Iana Brady’ego i Myrę Hindley. Usłyszycie także o Davidzie i Catherine Birnie, których związek przetrwał aresztowanie, bo wymienili ze sobą około 2600 listów. Rayu i Faye Copeland, czyli krwawej parze najstarszych seryjnych morderców. Gwendolyn Graham i Catherine Wood, kochankach, które mordowały starsze kobiety. Oraz o kanadyjskiej parze, której zbrodnie wstrząsnęły opinią publiczną na całym świecie – Paulu Bernardo i Karli Homolce. Przedstawiamy najgłośniejsze sprawy morderczych związków, których czyny na zawsze zapisały się w historii kryminalistyki. 00:00 Wstęp | 01:09 Zabójcy samotnych serc - Raymond Fernandez i Martha Beck | 11:51 Mordercy z Domu Horroru - Fred i Rosemary West | 22:58 Mordercy z wrzosowisk - Ian Brady i Myra Hindley | 36:16 Mordercze małżeństwo z Australii - David i Catherine Birnie | 49:52 Małżeństwo seryjnych morderców - Ray i Faye Copeland | 58:41 Zabójcze kochanki - Gwendolyn Graham i Catherine Wood | 10:10:31 Mordercza para z Kanady - Paul Bernardo i Karla Homolka

Na liście jej ofiar byli jej mężowie, matka, partner i podopieczni. Próbowała otruć każdego, kto stawał jej na drodze do zdobycia pieniędzy na leki i narkotyki. Była od nich uzależniona. Zabijała lub próbowała otruć też tych, którzy ją zwyczajnie męczyli i nie byli przydatni do zaspokajania jej potrzeb. Velma Barfield, „Babcia z celi śmierci”, wyglądała na pogodną, życzliwą kobietę. A była bezwzględną morderczynią, której narzędziem zbrodni stała się… trutka na mrówki.

Wracamy do czasów Polski Ludowej. Przed nami druga część „Seryjniaków PRL”, kompilacji archiwalnych odcinków „Dorwać bestię”. Usłyszycie w niej kolejne historie najbardziej bezwzględnych seryjnych morderców, którzy w tamtych latach terroryzowali nasz kraj. Grasujący w stolicy dusiciel i gwałciciel Tadeusz Ołdak. Stanisław Modzelewski, zwany Wampirem z Gałkówka, stracony za siedem zabójstw. Władysław Baczyński, mściciel z Wrocławia. Mieczysław Zub, czyli polski Fantomas. Anatol Firsowicz, budzący strach jako Dusiciel z Podlasia. I Stefan Rachubiński, Potwór z Osielska, powieszony w czerwcu 1969 roku. Prześledźcie z nami ich mrożące krew w żyłach zbrodnie… 00:00 Wstęp | 00:47 Wampir z Warszawy - Tadeusz Ołdak | 12:41 Wampir z Gałkówka - Stanisław Modzelewski | 22:34 Wrocławski rencista - Władysław Baczyński | 35:46 Polski Fantomas - Mieczysław Zub | 44:54 Dusiciel z Podlasia - Anatol Firsowicz | 56:53 Wampir z Osielska - Stefan Rachubiński

Sean Vincent Gillis - amerykański seryjny morderca, który zamordował osiem kobiet w Baton Rouge w Luizjanie i okolicach. Okres jego aktywności przypada na lata 1994 - 2004 roku. Podczas pierwszego aresztowania postawiono mu trzy zarzuty morderstwa pierwszego stopnia i brutalnego okaleczenia zwłok 29-letniej Katherine Hall, 45-letniej Johnnie Mae Williams i 43-letniej Donny Bennett Johnston. Tuz po aresztowaniu Gillis przyznał się do kolejnych morderstw, mimo, że policja podczas przesłuchań nawet nie pytała o pozostałe ofiary. Został skazany na dożywocie bez możliwości starania się o zwolnienie warunkowe i odsiaduje swój wyrok w więzieniu stanowym w Luizjanie.

Honora Kelley, znana pacjentom jako radosna pielęgniarka Jane Toppan, nie zabijała z chciwości. Jej motyw był znacznie mroczniejszy - odbieranie życia dawało jej absolutną władzę i perwersyjną satysfakcję. Historia wesołej Jane to historia o potworze w białym fartuchu, który z uśmiechem na ustach w inne wlewał truciznę.