۳. کابوس‌های بیداری

سرانجام، مادر پس از ۵ سال از زندان به خانه بازمی‌گردد اما بازگشت مادر به خانه، پایان ماجرا نیست.

همبازی بزرگسالی که می‌تواند نقش مربی را برای کودک عهده‌دار شود، تکرار تجربه زندانی شدن اطرافیان و حوادث رانندگی در مسیر ملاقات‌ها، تجربه‌هایی است که راوی در این فصل با ما در میان می‌گذارد.

کودک بعد از ماه‌ها انتظار دوباره با دیدن مادرش، از زنده بودن او خبردار می‌شود. راوی در این فصل ما را با دورانی آشنا می‌کند که او هم همراه بزرگ‌ترها در مسیر تلاش برای آزادی مادرش، نقشی بر عهده می‌گیرد، نقشی بزرگ‌تر از سن و سالش.

در این فصل، کودک در بی‌خبری از مادر، در انتظاری مدام برای گرفتن خبری از او، حتی آماده شنیدن خبر مرگ یا اعدام مادرش است. راوی برای ما روایت می‌کند که چطور در دنیای بی‌خبری و ترس رها شده بود.

راوی از زبان کودک برای ما بازگو می‌کند که چطور بزرگسالان او را از دنیای کودکی خود جدا می‌کنند، چطور او وادار می‌شود تا برای محافظت از خود و خانواده‌اش، روابط و دوستانش را قربانی کند و چطور نبودن مادر در تمام لحظه‌ها برای کودک یادآوری می‌شود.

در این بخش راوی به ما می‌گوید که چطور تضادهای بزرگسالان به دنیای کوچک او راه پیدا کرده است. او همچنین از فشارهای روانی‌ای می‌گوید که اطرافیان به صورت ناخواسته به او وارد می‌کنند. راوی همچنین به ما می‌گوید که چطور از میان سکوت اطرافیان متوجه اتفاقی تلخ و تراژیک شده است: اعدام دایی‌اش.

در این بخش راوی ما را با خود به گفت‌وگوهای تنهایی‌اش در کودکی می‌برد و از سردرگمی‌اش در تحلیل اتفاقات بیرونی با ما می‌گوید.

در این روایت‌ها می‌شنویم که چطور زندانی شدن مادر بر بازی‌ها، خواب‌ها، کابوس‌ها و لحظات ظاهرا خوش زندگی کودک نقش بسته است.

صدایی در سالن ملاقات می‌پیچد: «وقت تمام» و ما در جریان روایت کودک بارها با فرصت‌های کم دلخوشی و زمان‌های طولانی دلهره و نگرانی آشنا می‌شویم.

سربازان با کفش‌های سیاه و گنده به خانه آمده‌اند. راوی از زبان کودک نگران و بی‌پناه، روایت خود را از دستگیری مادرش برای ما بازگو می‌کند و ما را به دنیای پر اضطراب انتظار برای دیدار دوباره‌ی مادر می‌برد.