EP1874 Special Formula ความรู้ทางการเงินที่สำคัญก็คือการไม่ FOMO

มีคนมาปรึกษาว่า สวัสดีค่ะ เราอยากได้กำลังใจในการออกจากวังวนนี้ค่ะ ตอนนี้ดิ่งมาก จู่ ๆ ก็มารู้ทีหลังว่าแฟนคุยกับผู้หญิงคนอื่นในโลกออนไลน์ทั่วไป เรารักเขามากไม่เคยคิดว่าเขาจะทำแบบนี้ค่ะ เขาก็พยายามไม่จบความสัมพันธ์แต่เราไม่สามารถเชื่อใจเขาได้อีกแล้ว เราจึงขอเดินออกมาเองแต่การที่เราออกมาเองทำไมเราถึงเจ็บขนาดนี้คะ ขอกำลังใจให้เราผ่านเรื่องเลวร้ายทีนะคะ - การนอกใจอาจจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เพียงแต่ลองตั้งคำถามเล่น ๆ ว่าเพราะอะไร - ครั้งแรกในทุก ๆ เรื่องมักจะเจ็บปวดเสมอ เราจึงจำเป็นจะต้องเข้าใจให้มากขึ้น - ยุคสมัยเปลี่ยน อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไป เรียนรู้ให้ได้ว่าทุกความเจ็บปวดมักจะสอนอะไรให้กับเรา - ความสุขในชีวิตก็คือการได้รับในสิ่งที่ต้องการ และไม่ได้รับสิ่งที่ไม่ต้องการ แต่ชีวิตไม่ใช่แบบนั้น - ทั้งนี้ ลองถามแฟนดูว่า เหตุผลคืออะไร แล้วรอฟังคำตอบ เอาคำถามนี้ไปปรึกษากูรูด้านความรักแล้วจะได้คำตอบ

ข้อความโพสต์จาก Morgan Housel ได้เขียนข้อความไว้ว่า "ทักษะทางการเงินที่สำคัญมากที่สุดก็คือการไม่กลัวตกรถนั่นเอง" - ยิ่งกลัวตกรถ เราจะซื้อแพงขายถูก แต่ในความเป็นจริงแล้วเราต้องซื้อราคาเหมาะสมขายแพง - แน่นอนว่าหลักการลงทุนกับการเทรดนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เราต้องใช้ทักษะที่แตกต่างกัน จึงจำเป็นต้องฝึกฝน - ปัญหาของการลงทุนก็คือ เราไม่รู้มูลค่าบริษัทนั้นอย่างแท้จริง บางวันที่มันแพง มันเหมาะสม หรือถูก - เรียนรู้ว่าการไม่กลัวที่จะซื้อหุ้นเมื่อถึงแนวรับ และไม่กลัวที่จะขายตอนมันถึงแนวต้านเป็นสิ่งที่สำคัญ - ทุกอย่างทำเป็นระบบ ความกลัวและโลภจะทำให้จิตใจเหวี่ยงไปมา โดยที่เราคว้าอะไรไว้ไม่ได้เลยสักอย่างเดียว

หนังสือ How to Think Like an Economist: The Great Economists who Shaped the World and what We can Learn from them Today ของ Robbie Mochrie - สำนักแต่ละสำนักจะมองแต่ละมุมต่างกัน แต่มุมมองของปรัชญามองเป็นเรื่องของชนชั้น - ทำไมเรารวยยาก จนง่าย เป็นเพราะระบบหรือเพราะตัวเราเองกันแน่ แล้วปัญหามันมีมานานแล้ว - เมื่อคนสร้างระบบทุนนิยมนี้มาเพื่อกดดันคนให้ ลงทุนในสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ และบอกให้เราตั้งใจเรียนให้มากที่สุด - เมื่อการเรียนเป็นเพียงแง่มุมหนึ่ง แต่จริง ๆ แล้วระบบทาสก็มักจะเป็นพื้นฐานของระบบในทุกวันนี้ด้วย - ความจำกัดของพื้นที่มิใช่เรื่องของสถานะทางสังคม แต่เป็นจิตใจของเราเองที่สร้างมันขึ้นมา

มีคนมาปรึกษาว่า ลูกคนกลางเป็นอย่างไร เราเป็นลูกคนกลาง ที่คอยรับอารมณ์ของคนเป็นแม่มาตลอด พูดอะไรก็ไม่ค่อยเข้าหูเขาสักเท่าไร บางทีก็พูดเหน็บแนมเราต่อหน้าคนอื่น ไม่ค่อยมีคำชมเล่าอะไรก็เล่าสิ่งที่เราพลาด ไม่เคยจะยกยอเราสักเท่าไร ถ้าเทียบกับลูกคนโตหรือคนเล็กเราจะต่างกันมาก ทีเราทำอะไรก็ด่า แม่ไม่ยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา แต่มานั่งเถียงเพราะลืม เราเป็นลูกคนกลางที่ทำให้ทุกอย่างที่เขาสั่ง แต่เวลาเราขออะไรก็ปฏิเสธเราทุกอย่าง ตัดไปที่ลูกคนโต จะพูดอะไรไม่เคยโกรธ ขออะไรก็ได้ตลอด ทำไม่ดีขนาดไหนก็ไม่เคยด่า หรือว่าต่อหน้าเลย ลูกคนเล็กดังไข่ในหิน ส่วนเรามีอะไรก็ต้องสู้กับปัญหาตลอดด้วยตัวเอง การเงินมีปัญหาแม่ก็ให้หยิบยืม ไม่เหมือนคนโตที่ให้โดยไม่ต้องคืน เรายอมรับว่าน้อยใจ อิจฉา เราควรต้องทำยังไงเราถึงจะไม่แคร์เขา หรือสนใจเขาอีกแล้วดี เพราะเรารู้สึกเราทำดีแค่ไหนเขาก็ไม่เคยสนใจอะไรเราอยู่แล้ว - ลูกคนกลางคือลูกที่พ่อแม่ไม่แบกความคาดหวังอะไรไว้ เพราะความหวังอยู่ที่คนโตกับคนเล็กไปหมดแล้ว - แต่ว่าลูกคนกลางมักจะได้ดีที่สุดในพี่และน้อง มันเป็นเรื่องแปลก แต่มันเป็นแบบนั้นเสมอมา - หากว่าไม่ลองจัดลำดับของการเกิด แต่จัดลำดับคนที่พ่อแม่ให้ความสำคัญ คนที่พ่อแม่ให้ความสำคัญน้อยสุดมักจะโดดเด่นสุด - ชีวิตไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว จะคนโต คนเล็ก หรือคนกลาง อะไรก็ตามแต่ เราก็จะไม่ได้รับสิ่งที่เราปรารถนาทั้งหมดอยู่ดี - บางทีชีวิตมันก็มาสอนเราว่า อย่าไปใส่ใจว่าเราจะเกิดมาลำดับไหน ให้ใส่ใจในเรื่องที่ควรใส่ใจว่าเราจะทำอะไรให้ดีกว่าพี่คนโต หรือน้องคนเล็กจะดีกว่า

ข้อความโพสต์จาก James Clear ได้เขียนข้อความไว้ว่า "บางช่วงจังหวะของชีวิต คุณค่าคือการปลดแอกในการเริ่มต้น เพียงแค่ 5 นาทีของการออกกำลังกาย หรือการเดินแค่ชั่วครู่ มันสามารถที่จะปรับสมดุลของร่างกายได้อย่างมหัศจรรย์ ในช่วงจังหวะอื่นของชีวิต คุณค่ามันจะปลดล็อกโดยการที่คุณไปถึงเส้นชัย แต่มันไม่ดีถ้าคุณทำมันแค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ คุณจำเป็นจะต้องสร้างแบบแผนให้สมบูรณ์ก่อน คุณจำเป็นจะต้องเริ่ม หรือกำหนดเส้นชัย ที่จะสร้างหุ่นของคุณเองหรือสร้างสะพานเชื่อมไปยังเส้นชัยนั้น" - เริ่มต้นทำบางสิ่ง และกำหนดเส้นชัยไว้ด้วย มันเหมือนสร้างสะพานเชื่อมไปยังอนาคต - อนาคตกำหนดจากวันนี้ และวันนี้ก็มาจากอดีตอันไกลโพ้นของเรา ไม่ใช่ว่าเราเลือกอนาคตจากอนาคต - มันจึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมเราถึงควรทำหน้าที่ของตัวเราให้ดีที่สุดก่อน แล้วเราจึงจะไปทำอะไรให้คนอื่นได้ - อะไรก็ตามที่เราจำเป็นต้องทำก็ต้องทำ ไม่มีเหตุผลอื่นใดที่เราจะบ่ายเบี่ยงจากการกระทำครั้งนั้นเลย - ชีวิตมาบอกกับเราว่าให้เรารู้จักตัวเองให้มาก แล้วเราจะรู้จักคนอื่นทั้งโลก จงน้อมนำมาที่จิตใจของตนเอง

หนังสือ Principles of Economics ของ Saifedean Ammous - ปูพื้นทางเศรษฐกิจก็คือ สิ่งที่เราทุกคนจำเป็นจะต้องศึกษา - เมื่อเศรษฐศาสตร์ไม่ใช่สิ่งที่เราทุกคนเข้าใจได้ มันเป็นเหมือนความยากที่เราไม่สามารถเข้าใจได้จริง - มาตรฐานของระบบจึงไม่สามารถใช้ได้จริง แสดงว่าการเรียนในโรงเรียน แตกต่างจากเรียนรู้ในความเป็นจริง - กลไกของระบบมันเลยเป็นสิ่งที่ เราจะต้องตระหนักว่าใครเป็นคนคุม แล้วเขาต้องการอะไรมากที่สุดในระบบ - โจทย์ในแต่ละปีที่ประชาชน กับคนตั้งโจทย์จึงจำเป็นต้องทำความเข้าใจว่า อนาคตอยู่ที่ใครควบคุมได้มากสุด

มีคนมาปรึกษาว่า มีปัญหาเรื่องการใช้ชีวิตกับแฟนค่ะ อยากขอข้อคิดในการใช้ชีวิตคู่ค่ะ ก็คือ 1. แฟนเป็นคนตื่นยากมาก นาฬิกาปลุกก็เอาแทบไม่อยู่ ทุกครั้งที่เขาตื่นเช้า เขาจะให้เราตั้งมือถือของเราเองเพื่อช่วยปลุกอีกแรงหนึ่ง และทุกเช้าเป็นเราที่ตื่นก่อนและเขานอนต่อ จนต้องถีบหรือเตะถึงจะตื่น พอหลังจากนั้นการนอนต่อของเราคือยากมาก บางทีคือต้องลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานเลย แรก ๆ เราก็ทำได้ปกติค่ะ หลัง ๆ มันเหนื่อยกับการนอนไม่เต็มอิ่ม บางทีขับรถไปทำงานก็เกือบงีบหลับหลายครั้ง และ 2. ทุกวันระหว่างขับรถกลับบ้าน แฟนก็ชอบเล่าหรือระบายเรื่องที่ทำงานให้ฟัง เขาเป็นคนร่าเริง มีเพื่อนร่วมงานเยอะ และเป็นคนดี ปฏิเสธคนอื่นไม่ค่อยเป็น มีความอ่อนน้อมถ่อมตน แต่ลึก ๆ แล้วเขาจะมาระบายแค่สิ่งที่ตัวเองเจอมาให้เราฟัง เฉพาะในสิ่งที่มันไม่แฟร์ต่อตัวเขาเอง ซึ่งเราก็รู้สึกต้องยอมฟังและรับฟังมาตลอด มันทำให้เรารู้สึกแฟนโดนเอาเปรียบจากที่ทำงาน แนะนำหลาย ๆ วิธีแต่เขาก็ไม่ค่อยเห็นด้วย เลือกที่จะยอมคนอื่นตลอดเวลา แต่ก็ยังมาระบายกับเราอยู่อย่างนั้น มันทำให้เรารู้สึกว่ามันเป็นพิษกับความรู้สึก เพราะบางวันเราก็เหนื่อยกับที่ทำงานแล้วเหมือนกัน แล้วยังมาต้องรับฟังแฟนระบายแบบนี้ทุกวัน เคยเปิดใจพูดเรื่องนี้ไปแล้วหนึ่งครั้ง เพราะอาการเราตอนนี้เหมือนเป็นโรคซึมเศร้า คือเราไม่อยากออกความเห็น ไม่ตั้งใจฟังเวลาแฟนพูด และแฟนก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ เพราะคิดว่าเราไม่สนใจที่จะฟังจริง ๆ ซึ่งตอนนี้รู้สึกเหนื่อยหน่ายค่ะ - หากว่าปัญหาของการตื่นยาก ระบายเก่ง บ่นเก่งมันไม่โอเค ก็ให้บอกแฟนไปตรง ๆ เลย - แต่ว่ามันเป็นนิสัยที่แตกต่าง และมองคนละมุม ไม่ใช่เป็นปัญหาใหญ่ขนาดนั้น - บางคนรู้ว่าควรจะแก้ยังไง แต่ก็อยากจะเป็นแบบนี้และคิดว่ามันเป็นแค่การระบายก็ได้ - ไม่ใช่ทุกเรื่องในชีวิตเป็นสิ่งที่แก้ไขได้ทั้งหมด เพราะถ้าหากว่ามันแก้ไขได้ทั้งหมดมันก็ดีไปหมดแล้ว - ทั้งนี้ แฟนที่ดีคือแฟนที่พร้อมรับฟัง กลับกันว่าเรามีเรื่องไม่สบายใจเราเล่าให้แฟนฟังได้ไหม ถ้าได้ก็แปลว่าเขารับฟังอยู่

ข้อความโพสต์จาก Mark Manson ได้เขียนข้อความไว้ว่า "วันหนึ่ง คุณและทุกคน ๆ คนที่คุณรู้จักจะต้องตายจากโลกนี้ไป และยิ่งไปกว่านั้นกลุ่มคนเล็ก ๆ จะทำช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ให้มีความหมายมากยิ่งขึ้น สิ่งเล็ก ๆ นั้นจะสลักสำคัญไปยังรุ่นถัดไป นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะย้ำเตือนว่าเราควรจริงจังกับชีวิต ยิ่งไปกว่าการที่เราควรจะปลดแอกตัวเอง มันไม่จำเป็นจะต้องมีข้ออ้างที่เราจะฝันใฝ่ในการอยากเป็นใคร และเริ่มบอกรักคนที่คุณควรที่จะบอก แล้วให้ใช้ชีวิตอย่างที่คุณปรารถนาเถิด" - ชีวิตของมนุษย์นั้นมีอายุขัย นั่นแปลว่าโอกาสที่เราจะจากโลกนี้ไปนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ - การใช้ชีวิตให้ดีนั้น อยู่ที่บุคคลนั้นจะตระหนักว่าอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุด - ซึ่งแต่ละคนก็มีมุมมองต่างกันไปในแต่ละปัจเจกชน เราต้องยอมรับความแตกต่างนั้น - เวลาที่ล่วงเลยผ่านไปคือทรัพยากรอันมีค่ามากที่สุดในโลก มันคือการให้ค่ากับธรรมชาติ - วันนี้เรายังมีลมหายใจ ใช้โอกาสนี้ให้ยอดเยี่ยมที่สุด มันไม่มีใครบอกเราทั้งชีวิตว่าให้เราควรทำสิ่งใด

หนังสือ The Little Book of Trading Options Like the Pros: Learn How to Become the House ของ David M. Berns and Michael Green - เราไม่สามารถที่จะเทรดได้ดี หากเราไม่รู้ว่าการเทรดคืออะไร แล้วออปชัน (Options) เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องศึกษา - ถึงแม้ว่าการเทรดจะมีหลากหลาย แต่แน่นอนว่าบางคนใช้ออปชันไปเพื่อชดเชยผลตอบแทนขาลงของแต่ละช่วงเวลา - ระยะยาวเราจะแพ้ หากว่าเราไม่รู้ว่าการเทรดมันแทบจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพราะมันวัดกับเทรนด์ที่มีความผันผวนอย่างสูง - สินทรัพย์ที่เราเลือกลงทุนยาวมาก ๆ แน่นอนระหว่างทางมันจะมีช่วงย่อลง นั่นแหละคือโอกาสที่เราจำเป็นต้องเทรดออปชัน - เมื่อเราฝึกฝนในการเทรดที่ดีเยี่ยม เราจะรู้ว่าอะไรที่เราควรจะเทรด เพราะบางช่วงเวลามันเหมือนการพนันมากกว่าการลงทุน

มีคนมาปรึกษาว่า รู้สึกว่าแฟนเป็นที่พึ่งให้ไม่ได้ เราอายุ 25 ปี คบแฟนมาเป็นเวลา 5 ปี แต่มองไม่เห็นอนาคตร่วมกัน เวลาถามแผนการในอนาคต เขาก็มักจะมีตัวเขาเองไม่ได้มีเราอยู่ในนั้น และเขาก็มักจะหงุดหงิดเมื่อเราถามถึงอนาคตไกล ๆ บ่ายเบี่ยงไปว่าอย่าไปพูดถึงสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ทุกวันนี้เราเป็นฝ่ายสนับสนุนเขา เพราะเราทำงานมีรายได้ที่สูงกว่า แต่ว่าหลาย ๆ ครั้งเขาทำให้เราไม่มั่นใจว่าเขาจะร่วมทุกข์และร่วมสุขกับเราได้ไหมในอนาคต เรารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเขาเลย เราไม่กล้าที่จะใช้เบอร์โทรของเขาระบุไปในเบอร์โทรติดต่อเผื่อฉุกเฉิน เพราะเรากังวลว่าหากเกิดเหตุฉุกเฉินอะไรกับเรา ถ้ามีคนติดต่อไปเขาจะมาหาเราไหม เวลาที่เราป่วยเขาก็ดูไม่ได้สนใจ ไม่ได้เอาใจใส่ขนาดนั้น เพราะมีครั้งนึงเราเคยป่วยมาก นั่งอาเจียนในห้องน้ำจนหมดแรงเป็นลม เขาก็นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างนอกเฉย ๆ ไม่ได้มาดูอาการ ไม่ได้ถามว่าโอเคไหม และอีกหลายอย่างที่ทำให้เรารู้สึกว่าไม่มั่นใจอะไรในตัวเขาเลย แต่เราก็รักเขามาก เราคบกันมานานแล้ว มันก็มีความผูกพันกัน ข้อดีของเขาก็มีอยู่บ้างค่ะ เขาตามใจเราหลาย ๆ อย่าง เป็นคนไม่จุกจิก เราไม่รู้ว่าอนาคตมันจะเป็นยังไงต่อ เราอยากให้เขาเป็นคนที่ดีขึ้น เราไม่รู้ว่าเขาพร้อมที่จะปรับตัวเพื่อความสัมพันธ์ของเราแค่ไหน แต่วันนึงที่เราคิดว่ามันคงมองไม่เห็นอนาคตร่วมกันจริง ๆ เราก็ไม่รู้ว่าจะเดินออกจากเขาได้ไหม เพราะเรารักเขามาก มากกว่าตัวเราเองเสียอีก - ปัญหาใหญ่ของความสัมพันธ์ มักจะอยู่ที่เราคาดหวังไม่ตรงกันแค่นั้นเลย - อีกคนนึงอยู่กับวันนี้ อีกคนนึงอยู่กับความคาดหวังว่าอนาคตจะมั่นคงและมั่นใจมากกว่านี้ - จะบอกแบบกำปั้นทุบดินไปเลยว่า ไม่มีอะไรแน่นอน แต่ว่าเราสร้างความแน่นอนได้ด้วยการกระทำ - บางสิ่งเราอาจจะควบคุมไม่ได้ เช่น การหมดใจ เจอคนใหม่ที่ตรงใจมากกว่า หรือว่าอื่น ๆ อีกมากมาย - ทำวันนี้ให้ดีที่สุด คนที่จะจับมือเราได้นานที่สุดไม่ใช่คนที่ตั้งคำถามว่า อนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เป็นวันนี้เราทำดีสุด ๆ หรือดีเท่าที่ไหวรึยัง