EP1771 Book Talk หนังสือ Curiosity

มีคนมาปรึกษาว่า เราอายุ 35 ปีนะคะ มีพี่สาวอายุ 37 ปี น้องชายอายุ 21 ปี ครอบครัวเราล้มเหลวมาก เราไม่รู้ว่าทำไมครอบครัวเราถึงเป็นแบบนี้ พี่สาวเรียนจบแค่ ม.3 ไม่ได้ทำงาน สามีเป็น รปภ. ส่วนน้องชายก็ไม่เรียน ไม่ทำงาน อยู่บ้านไปวัน ๆ พ่อกับแม่ทำกับข้าวขายที่ตลาดนัดตอนเย็น บ้านเราฐานะปานกลางนะคะ ส่วนตัวเราก็แยกออกมามีครอบครัว และเราก็พยายามทำงานเลี้ยงตัวเองถีบตัวเองเรียนจบ ป.ตรี ทำงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง รายได้ไม่ได้ดีมาก หมื่นปลาย ๆ พ่อกับแม่เราจะชอบคิดว่าเรามีเงินเสมอ บอกก่อนนะคะว่าเราส่งให้แม่เดือนละ 2,000 บาท เพราะเรามีภาระ มีลูก แต่ทุกครั้งที่แม่โทรมาหาเราก็ไม่อยากรับสายเลยค่ะ โทรมาก็มาขอตัง 500 บ้าง 3,000 บ้าง เราก็ให้ไปบางที ไม่ให้ไปบ้าง แต่พอครั้งไหนที่เราไม่ให้แม่เราจะด่าแบบเสีย ๆ หาย ๆ มาก หาว่าพึ่งพาไม่ได้บ้างแหละ หาว่าลืมบุญคุณ อกตัญญู สารพัดสิ่ง บางทีก็มีแช่งกันด้วย แต่ถ้ารอบไหนเราให้ตัง จะชมเราสรรเสริญเลยค่ะ แต่ในครอบครัวแม่ก็ขอเราแค่คนเดียว เพราะคนอื่นเหลวไหลกับการใช้ชีวิตมาก เราเบื่อมาก ๆ เลยค่ะ ไปไหนมาไหนก็จะให้เราจ่ายทุกอย่างค่ากิน ค่าสารพัดสิ่ง แล้วเราก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือน เราแทบไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากรับสายแม่ เพราะโทรมาแม่ไม่เคยถามเลยค่ะว่ากินข้าวรึยัง เหนื่อยไหม เงินพอใช้รึเปล่า - บางทีเราก็ต้องการแค่คำปลอบประโลมจิตใจแค่นั้นเอง - แต่การใช้ชีวิตมันมักจะเล่นตลกกับเราว่า คนทำได้ก็ทำต่อไป ส่วนคนที่ทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำก็ไม่ต้องทำอะไรต่อไป - แน่นอนว่าวันนี้เราจะรู้สึกเบื่อมากที่แม่โทรมาขอเงิน วันนึงเราอาจจะสบายใจที่แม่ไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่เชื่อเถอะว่าแม่เขาก็สิ้นหวังไม่แพ้กันกับเรา - พ่อแม่เรายังอุตส่าห์ทำงานหาเงิน แต่หากมองกันให้ดี ๆ ลำพังพ่อแม่ก็แก่ตัวลงทุกวัน เขาเริ่มจะไม่ไหวแล้วแต่เขาก็อยากทำหน้าที่พ่อแม่ให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเอง - ไม่อยากให้ถือโทษโกรธแม่ ความเป็นแม่ก็ยังมีอัตตาตัวตน ทำไมเขาถึงด่าว่าเราแรง ๆ สาปแช่งต่าง ๆ นานา ก็เพียงเพราะเขารู้ไงว่าเขาต้องพึ่งพาเรา และอาจจะต้องพึ่งพาตลอดไป

ข้อความโพสต์จาก James Clear ได้เขียนข้อความไว้ว่า "การปล่อยวาง การครุ่นคิด การวิเคราะห์ และอาการกังวล และมันจำเป็นที่จะต้องควบคุมอนาคตด้วยการปล้นปัจจุบันขณะนี้ ใช่ มันคือการเตรียมตัวของชีวิต แต่การที่คุณจะคิดอะไรล่วงหน้าไปไกลเกิน มันเป็นหลักการันตีว่าคุณจะไม่มีวันมีเพลิดเพลินไปกับปัจจุบันนี้ได้เลย" - การมีสติอยู่กับปัจจุบันบ้าง เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง - คำว่าอยู่เฉย ๆ วันหนึ่งเราจะตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า มันคือสิ่งที่ขาดไปไม่ได้จากชีวิต - เหมือนเราปล้นปัจจุบันไปให้อนาคต เรากลัวปัญหา เราไม่อยากเจอปัญหา นั่นแหละจะทำให้เรายิ่งเจอมันมากขึ้น - สิ่งที่ตรงข้ามกับความกลัวไม่ใช่ความกล้า แต่เป็นเลือกที่จะโอบกอดความกลัวเอาไว้ คนที่กล้าที่จะโอบกอดคือความกล้าหาญที่แท้จริง - ไม่มีใครขวางกั้นความสุขในชีวิตไปได้มากกว่าความคิดของเราเอง เลือกคิด เลือกทำ และเลือกพูดที่มันมีส่วนให้ชีวิตเราการันตีว่าจะดีขึ้น

หนังสือ Curiosity ของ Harvard Business Review - จงใคร่รู้ ในการตั้งคำถามให้ยอดเยี่ยม นี่ย่อมเป็นหนทางของความสำเร็จ - บุคคลมากมายล้วนมีที่มาของการเปลี่ยนแปลงตัวเองมากมาย ส่วนหนึ่งก็คือทัศนคติ - เรียนรู้ เรียนรู้ และเรียนรู้ให้มากเข้าไว้ เพราะการเรียนรู้ไม่เคยหมดอายุ - การตระหนักรู้ถึงตนเอง รู้จักตนเอง รวมไปถึงการเอาใจเขามาใส่ใจเราล้วนเสริมสร้างการใคร่รู้ทั้งนั้น - ทั้งนี้ ไม่มีสูตรสำเร็จในการประสบความสำเร็จในชีวิต แต่คนที่เรียนรู้แบบไม่มีสิ้นสุด เขาจะไปต่อได้ในหนทางที่น้อยคนไป

มีคนมาปรึกษาว่า สวัสดีค่ะ ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เวลาที่เครียดเรื่องงานมาก ๆ อยากบ่น อยากระบาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะระบายกับใครดีค่ะ บางทีเราก็แค่อยากพูดเฉย ๆ ไม่ต้องตอบก็ได้ ส่วนตัวเคยระบายกับแฟนแล้วค่ะ แต่ช่วงหลัง ๆ เหมือนเขาเองก็เริ่มไม่อยากฟัง เพราะเหนื่อยกับงานของเขาเองด้วย แถมยังต้องมาฟังอะไรที่เป็นพลังลบอีก จะเหนื่อยไปกว่าเดิม เราก็เลยเลือกที่จะไม่เล่าให้เขาฟัง แต่มันอึดอัดมากเลยค่ะ ใครมีวิธีแบบไหนแนะนำบ้างคะ ขอขอบคุณล่วงหน้าค่ะ - ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันเป็นสัจธรรมของโลกใบนี้ก็เท่านั้นเอง - มันไม่มีใครผิดหรือถูกในเรื่องราวของชีวิต แต่การบ่นการระบายไม่จำเป็นต้องทำกับแฟนอย่างเดียว - เหมือนว่าทุกคนก็มีภาระรับผิดชอบอยู่แล้ว ไม่มีใครเลยที่ไม่ประสบความทุกข์ มีแต่ประสบแล้วเข้าใจมากขึ้นอย่างไร - วิธีแก้ปัญหาทั้งหมด ก็คือให้เลือกแก้ที่ใจและมุมมองของเราเอง มันไม่มีใครตอบได้หรอกว่าอะไรคืออะไรจนกระทั่งเราเลือกวิถีชีวิต - ทั้งนี้ ชีวิตคู่ ครอบครัว หรือการเดินทางไกล คล้ายคลึงกัน มันต้องใช้พละกำลังมหาศาลในการประคับประคองไปต่อให้ตลอดรอดฝั่ง

ข้อความโพสต์จาก Ray Dalio ได้เขียนข้อความไว้ว่า "มีผู้คนมากมายมักจะถามผมว่า เราจะรับมือกับปัญหาอุปสรรคได้อย่างไร ผมจึงอยากจะแชร์ทั้งหมด 8 ข้อนั่นก็คือ 1. เจ็บปวด + การสะท้อน = ความก้าวหน้า 2. ล้มอย่างมีสติ 3. ไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่ไปกับความล้มเหลว หรือคนอื่นมาบอกว่าเราล้มเหลว จงรักเขาเหล่านั้น 4. อย่าลดมาตรฐานชีวิตลงมาเด็ดขาด 5. ยกระดับมาตรฐานใหม่ อาจจะยกเครื่องเลยก็ได้เพื่อให้ผู้คนรับรู้ตรงกันกับคุณ 6. รับผลที่ตามมา 7. ตระหนักว่าไม่มีอะไรที่คุณควรกลัวจากความจริงที่กำลังจะปรากฏขึ้น และ 8. จงจดจำไว้ว่าให้สะท้อนการกระทำใหม่ถ้าหากว่าเรารู้สึกเจ็บปวดทรมาน" - เรียนรู้จักความเจ็บปวดของชีวิต ว่ามันไม่ใช่เป็นผลลัพธ์หรือปลายทาง มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น - ไม่มีอะไรจะขวางกั้นความเป็นจริงของชีวิตได้เลย มันอยู่ที่เราเลือกว่าอะไรคือสิ่งที่เราพอทำได้ กับทำไม่ได้เลย - สังเกตทุก ๆ แง่มุมของชีวิตไม่ว่าดีหรือแย่ เพราะสิ่งเหล่านั้นล้วนจะเป็นตัวชี้วัดของอนาคตได้อย่างแน่นอน - รับรู้ให้ได้ว่า วันพรุ่งนี้ย่อมดีกว่าวันนี้ ก็ต่อเมื่อเราทำวันนี้ให้ดีที่สุด ไม่ได้เกิดจากการรอคอยเฉย ๆ แต่อย่างใด - จงรับผลที่ตามมาให้ได้ เราเองเป็นผู้กระทำกรรม และรับผลของกรรมนั้นแต่เพียงผู้เดียว เปรียบเสมือนปลูกต้นส้มย่อมได้ผลส้มฉะนั้น

หนังสือ Order out of Chaos: Win Every Negotiation, Thrive in Adversity, and Become a World-Class Communicator ของ Scott Walker - การจะออกจากวังวนความโกลาหลได้นั้น เราจำเป็นจะต้องรู้จักสิ่งนึงที่สำคัญ การเจรจา - หากว่านักรบ ขุนพลหรือว่าแม่ทัพใดก็ตามไม่สามารถมีการเจรจาต้าอ่วยได้ กลุ่มนั้นจะเสียเปรียบอย่างมาก - คิดไปเลยว่าทุกคนต้องการได้รับ ไม่อยากสูญเสีย การสูญเสียมีอานุภาพมหาศาลกว่าการได้รับมากมายนัก - มันคือหลักการของการโน้มน้าว ชักจูง และก็ดึงให้เขาเข้ามาสู่เกมของเรานั่นเอง การคุมเกมจึงเป็นท่าไม้ตาย - ทั้งนี้ ทุกวงการโกงทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นการโน้มน้าวให้มองในจุดเดียวกัน แล้วตีแตกให้เขาเบลอว่าเขาควรจะเข้าใจอะไรก็เป็นทักษะขั้นสูงเหมือนกัน

มีคนมาปรึกษาว่า จัดการกับความรู้สึกที่ถูกกดดันจากคนรอบข้างยังไงดีคะ คือหนูเป็นเด็กจบใหม่ ที่เพิ่งว่างงานมาก่อนหน้านี้ก็ทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งมา แต่ลาออกเพราะไม่ผ่านโปร ซึ่งมันเป็นงานแรกของหนูที่ไม่ตรงสายการเรียน ตอนนี้ผ่านมาได้ 1 อาทิตย์ ครอบครัวต้องการให้หางานใหม่ภายในอาทิตย์หน้าให้ได้ หนูกลับรู้สึกกดดันมากเลยค่ะ หนูสมัครและไปสัมภาษณ์หลายที่แต่ก็ไม่มีใครติดต่อกลับมาเลยสักที่เดียว เจอแบบนี้จะรับมือยังไงดีคะ - ปัญหาของการทำงานช่วงแรก ๆ ก็คือเราอาจจะยังไม่รู้ว่าเราควรทำอะไรจริง ๆ กันแน่ - พอผ่านไปสักพักเราจะเริ่มจับหลักได้เองว่า อะไรคือสิ่งที่เราควรทำ แต่ต้องตั้งคำถามให้เร็ว - ใช้เวลาในชีวิตไปกับกิจกรรมอื่น ๆ บ้าง ไม่ใช่จมอยู่กับการทำงานอย่างเดียว ชีวิตคือการเรียนรู้ - ครอบครัวอาจจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของเราทั้งหมด ก็ให้เราตั้งหลักให้ได้ว่า เราจะให้เวลาตัวเองเท่าไหร่ - ทั้งนี้ การสมัครงานที่ดีจำเป็นจะต้องรู้จักตัวเองด้วย หากไม่รู้จักตัวเองเท่าที่ควรเราจะเจอกับงานที่ไม่ใช่บ่อย ๆ แล้วมันจะทำให้ใจเราเสีย

ข้อความโพสต์จาก Mark Manson ได้เขียนข้อความไว้ว่า "มันเป็นความจริงสามัญที่ว่า ถ้าคุณปรารถนาสิ่งใดที่มหัศจรรย์ บางสิ่งที่มันทำให้คุณโดดเด่นมากกว่าคนทั่วไป กระนั้น คุณจำเป็นจะต้องออกมาจากความสุขสบายเพื่อที่จะแตกต่าง มันเป็นสิ่งที่อาจจะเป็นความเข้าใจผิดที่ร้ายแรง แถมนำไปซึ่งปัญหาใหญ่ด้วย" - ความแตกต่างของการกระทำไม่ได้เป็นเพียงตัวชี้วัด มันมีทั้งวาสนา บุญบารมี และจังหวะ - หากว่าเราทำอะไรโดยขาดการตระหนักรู้มันเลยเป็นสิ่งที่จะชี้วัดได้ว่า ไม่มีอะไรเป็นสูตรสำเร็จโดยเด็ดขาด - ไม่มีใครจะสร้างอะไรให้กับเราได้ ระมัดระวังการทำตามหมู่ชน หรือว่าคำบางคำ ต้องใช้วิจารณญาณด้วยเสมอ - สังเกตท่าทีของชีวิตเอาไว้ เรื่องใดที่มันดีมันย่อมเสริมสร้างให้อนาคตสดใส ไม่ใช่มันเป็นสิ่งที่แย่ลงเรื่อย ๆ แบบนั้น - อยากเป็นคนที่โดดเด่นเหนือใคร เราจำเป็นจะต้องหาจุดยืนของตัวเอง และหมั่นสร้างวินัย รวมถึงความอดทนประกอบด้วย

หนังสือ ทำไมแฮมเบอร์เกอร์จึงไม่มีแฮม ของ ชัชพล เกียรติขจรธาดา - ที่มาของภาษาก็คือการรวมกันของเมือง รวมกับการพ้องเสียงเท่านั้นเอง - การที่เราใช้ภาษาทุกวันนี้ มีการถกเถียงกันมากมายว่าอะไรเป็นสิ่งที่ควรใช้เป็นภาษากลาง - เมื่อคนกำหนดอะไรขึ้นมา เราก็อาจจะต้องทำตามทั้งหมด แต่ยังไงการตั้งคำถามย่อมสำคัญกว่านั้นเยอะ - สังเกตไหมว่า ทำไมคำว่าอาหารเช้าถึงใช้คำว่าหยุดเร็ว Breakfast มันก็อาจจะเป็นการหยุดทำ fasting นั่นเอง - คำว่าแฮมเบอร์เกอร์ มาจากเมืองแฮมเบริกหรือฮัมบรุกในภาษาเยอรมัน ซึ่งไม่มีอะไรเกี่ยวกับแฮมเลยแม้แต่น้อย

มีคนมาปรึกษาว่า ควรจัดการยังไงดี คนในที่ทำงานเอาลูกมาทำงานด้วยทุกวัน ลูกอายุก็ 5-7 ขวบแล้ว แต่น้องตอนเวลาที่ไม่พอใจ ไม่ได้ดังใจก็จะร้องเสียงดังไม่ยอมหยุด ส่วนผู้ปกครองน้องก็ไม่ดุหรือสอนจริงจัง คือเรางงว่าจะไม่สอนลูกเลยก็ไม่ได้ เพราะวัยนี้ต้องสอนเรื่องมารยาทได้แล้ว แถมมีการมาบอกว่า ถือว่าเป็นการซ้อมเผื่อจะได้รับมือถูก คือเราควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดีประสาทจะกิน เคยพูดอ้อม ๆ แล้วตรง ๆ ก็แล้ว - การนำลูกมาทำงานด้วยเป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง เพียงเพราะพื้นที่ทำงานก็ควรจะทำงาน - ปัญหาใหญ่ที่สุดในการเรียนรู้เรื่องของการสอน นั่นก็คือการเข้าใจว่าสอนไปเพื่ออะไรก่อน - พ่อแม่ที่ไม่ค่อยสอนลูก ก็มักจะคิดว่าลูกคงจะเติบโตเองตามธรรมชาติ ซึ่งมันก็ต้องมีการร่วมมือกันทั้งหมด - มุมมองของเราที่คิดว่าควรสอนลูก ก็เป็นสิ่งที่ดี แต่บางทีอย่างที่เราคิดก็ได้ก็คือลองสอนเด็กเองเลย ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ลูกเรา - อาจจะแจ้งหัวหน้าหรือว่าใครก็ได้ที่พอจะแจ้งได้ แล้วดูท่าทีว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปไหม บางคนเขาก็อาจจะลำบากจริง ๆ เลยต้องพาลูกมาด้วย