نقاشی خیال با شعر

بالشش را کنار زد صورتش را کمی آب زد موهایش را شانه کرد و در آینه به خود خیره شد.خشمگین‌تر شد.صراحت آینه را دوست نداشت؛ آنچه می‌دید را باور نداشت.دیگران اما چیز دیگری می‌گفتند.دروغ می‌گفتند، یا پنهان می‌کردند؟ صداقتشان را، جسارتشان را، یا ترحم می‌کردند؟باید از سر باز کنم این دغدغه را، باید بشکنم این آینه را...با تکه‌هایش حال چه کنم؟ کوچک و بزرگشان مرا نفرین می‌کنند!من با آینه چه کردم؟بچسبانم، درست می‌شود؟ همه‌چیز دوباره، مثل روز اول می‌شود؟چه کسی را من کشتم؟آیا صداقت می‌میرد؟ آیا شجاعت از بین می‌رود؟همه را دور می‌ریزم، جز یک نیم‌دایره.می‌خواهم تنها نیمِ خود را ببینم.نیمِ دیگرم را به دست باد می‌سپارمتا با خود ببرد و رنجِ ناخوشش را بکشد.و نیمه‌ی دیگرم خواب ببیندروزی را که آینه نشکسته بود و بیداری گران بود.

هر چقدر به خودم فکر می‌کنمبیشتر دور خودم مرز می‌کشم؛اما به تو که فکر می‌کنمبیشتر مرزهای خود را می‌شکنم.یا تو حجم نداری،یا درون من تو خانه داری.با تو چه می‌شود کرد؟با تو چه می‌توان گفت؟کیستی تو؟چیستی تو؟چرا اینهمه انحنا داری؟!خاموش!چند سالت بود؟فراموشی گرفته‌ام،خودم هم کمی خاک گرفته‌ام.تنها زلالیِ چشمهمی‌تواند مرا مجاب به آب‌تنی کند.گفتی: «چند سالت بود؟»خاموش.گفتم: خاموش!من سؤال را برای جواب نمی‌پرسم؛با تکرار،برای خود خاطره می‌سازم.چند دکمه از پیراهنت هم باز است؛دوست دارم خاطره‌ها دمِ دست باشند،درست مثل سؤال‌های بی‌جواب.دور تو را باید مرز بکشم؛شاید هم خط.هنوز دارم فکر می‌کنم؛آری، به تو فکر می‌کنم.

گفته بودم دوستت دارم،اما نگفته بودم چرا.با یک قصه می‌گویم.روزی مردیبالای کوهی رفت.هوا خیلی دل‌انگیز بود،مه همه‌جا را پوشانده بود.مرد گُمان کرد،به آرزویش رسیده است.اما وقتی که مه کنار رفت،تا چشم کار می‌کرد،پر از قله بود.مرد خسته‌تر،از کوه پایین آمد.در راه،صدایی شنید؛بچه‌های ده بودند،بلند می‌خندیدند،روی درختی،تنها چند متر بالاتر.از وقتی تو آمدی،من هم بالای درخت نشسته‌ام.

در قامتت،در باورت،در انحنای صورتت،یک حقیقت،یک امانت،یک کوله‌بار،یک ققنوسِ بیدار.این نیمهٔ شرقی،این یاقوتِ پنهانپشت حصارهای ابری،این بودای ایرانی،این جلوهٔ خدایان یونانی،این شکوهِ اهورایی.انگار دائم جرقه می‌زند،تندتند ورق می‌زند،خاطراتِ جمعی رابالا می‌زند.کدام کارگهی گِل گرفته تو را؟کدام دستی کشیده تو را؟کدام گلویی در تو دمیدهکه چنین ایستاده‌ای،ققنوس‌وار؟دست‌هایت به شکل پرواز،تنت در چرخش،سرت رها،شعر و آواز.نمی‌دانم نامت را،نمی‌دانم رمزِ لبانِ بسته‌ات را،نمی‌توانم در خیالمجا دهم تو را.تو باید یاری کنی مرا،تو باید از شک به یقینبرسانی مرا.در آغوشت بگیری،مثل خودت،برهانی مرا.من،تنها می‌توانمدستانم رابه سوی تودراز کنم.

بگو،بخند،بگو و بخند!بگیر،ببند،بگیر و ببند!پاشو،برو،کجا برم؟!جایی رو ندارمکه برم.کسی رو هم ندارمکه بگم:«من اومدم.»«من آمدم»از آن واژه‌های غریب ا‌ست؛به ارث پدری می‌ماند؛غریب برای اوکه سهمی ندارد.برای کسی هم که منتظرِ جواب نمی‌شود،«من آمدم»خودِ خانهٔ امن است.مثل سفرهٔ غذایی کهتا تو نیایی،پهن نمی‌شود.یادم نیستگفتم «من آمدم» یا نه؛فقط خاطرم هستدویدم تو،به اشتیاقِ آغوشو بوی آشنا.مثل انتظار مشتری دایمیاز کافه‌داربرای همان قهوهٔ همیشگی‌اش،و عاشقی منتظردر خانه‌ای محقر و کاه‌گلی،با سقفی از تیرهای چوبیو دیوارهای سفید گچی.برای پخت یک نان خوشمزه،مگر چیزی جز مقداریآرد وآب وکمی نمکلازم است؟او رفت،بی‌آن‌که منتظری داشته باشد؛با دلی پرو چشمانی تر.ترس؟!برای او که چیزی ندارد،تنها دارایی‌اشسهم ترسی‌ستکه ندارد.آری، رفت.چه شد،سؤالِ ما نیست.سؤالِ ما بیش از این‌هاست:«داشتنِ سهم کوچکی از زندگی!»

میان دو کوه،میان فرسایشِ دو روح،دشتی‌ست.در میان دشت، دره‌ای،در دره، تنگه‌ای،و در تنگه، آبی‌ست روان.بیا لحظه‌ای را با مندر این تنگه درنگ کن.دستی بر آبش بزن،حس لحظه‌ات را فریاد بزن،بگو:«چه خنک است.»نگران چیزی نباش،کسی دور و بر ما نیست.این هم کار فراعنه نیست،کارِ یک شب و دو شب هم نیست؛ثمره‌ی یک جنگ استدر گذر میلیون‌ها سال،میان دو قطب،دو نیرو؛خشم و قهر سنگ از یک سو،و نرمی و مهر آب از سوی دیگر.یک چشم، خنده،یک چشم، گریه،و زنیاز تنگه‌ایبچه‌ای می‌زاید.میوه‌ی عشق یک شکل نیست؛گاهی در حرکتِ یک شن،گاهی در لرزشِ دستانیاز کهولتِ سن.به دیواره‌های دو طرفت نگاه کن.حالا، سرت را رو به بالا کن.آبی‌ست!و زیر پایت آبی‌ست،و این تصادفی نیست. بیا نزدیک بنشین.بگذار ساعتی را با همسکوت کنیم. بگذار ما هماز صلح تنگهسهمی داشته باشیم. اگر خورشید رفتاگر تاریک شدنترس. نگران نباشاگر سرما از تن ما بالا رفت. تا چشم بر هم زنی،فرصت تمام می‌شودو جهان خالی از من و تو.اما لحظه‌ سکوت‌مان،وقتی دستان هم راگرفته بودیم،تا ابد باقی خواهد ماند؛درست مثل بوی تو،درست مثل خوابدر چشمان تو. ‌

اولین باری که دیدمت،یک روزِ معمولی بود؛جایی در این بازارِ مکاره،اتفاق کوچکی رقم خورد.تن ما به هم خورد،تو خندیدی،موهایت ریخت روی صورت،نقاب زد به تو.تا تو کنار زنی،زمینی که یک عمر بایر بودو رنگ آب به خود ندیده بود،یکباره به جوشش افتادتا از نو دیدمت؛ باز.انگشتانِ استخوانی،ناخن‌های بلند،شکوفه‌ای بهاری،گونه‌های کشیده،غروب پاییزی،موهای شاد،نوک مدادی،و چشمانی که داد می‌زدند:اگر در این خانه شور است،صاحبش یک مجنون است.انگار کسی شکسته بود نور را؛جعبه‌ی مدادهای رنگیکه در بچگی نداشتم،ریخته بودند روی زمین.رهگذرها همه کور،جمعِ رنگ‌ها جور.گفتی: «ببخشید آقا، حواسم نبود.»بعد مثل قطاریاز قابم بیرون شدی،من افتادماز بام به دام.بی‌دانه، رام،تا کسی زد بر شانه‌ام:«چرا نمی‌روی، آقا؟چیزیت شده؟»تازه از آن روز فهمیدمشکلِ نان سنگک را؛گوش‌های به صلیب کشیده‌شدهدر دکانِ نانوا را.و علف‌هاییکه دیگر سلام می‌دادند؛انگار همه،تا می‌دیدند با رنگ آشنایی،خبر از گمشده‌ تومی‌دادند.بعد از آن،دیگر بنده‌ی یک رنگ نشدم.دوره‌گردی شده پیشه‌ام؛هر روز دنبالِ جعبه مدادم می‌گردم.دیگر هیچ روزم معمولی نیست؛تکه‌هایم هنوز جمع نیست.از هر کس هم می‌پرسم،باز می‌گوید:«چیزیت شده؟»

صدایی مرموز با من سخن می‌گوید.من راه می‌روم،او «بنشین» می‌گوید؛گاهی آرام،گاهی با تشر.هیچ رحمی هم در کارش نیست.دوباره جایی سبز شده‌ام،با کسی که نمی‌شناسم؛قرار دیوانگی گذاشته‌ام.در کافه‌ای شبیه خانه‌ی مادربزرگ‌ها،خلوت،اما دنج.همه‌ی میزهای کناری خالی‌ستجز یکی، آن گوشه،کنار پنجره.آنجا دختری نشستهبا چشم‌هایی که بلند سخن می‌گویند.حدس می‌زنم آبی‌ست.در محفل‌های کوچک،برای رنگین کردن شیشه‌هاتنها حضور یک دختر کافی‌ست؛اگر او یک مهرماهی‌ست.دلم کمی شور می‌زند.کاش اصلاً بگوید نمی‌آید.مرا از دور دیدهو فکر می‌کند رنگ موهای من به کتانی‌های او نمی‌آید.یا از دخترِ چشم‌آبیِ ما خوشش نمی‌آید.دامن دخترمژده‌ی آمدن فصل تازه را می‌دهد.اسمت چیست؟تمرینی‌ستبرای تمام زندگی.نگاه‌های زیرچشمی؛شیطنتی کودکانهیا گناهی نابالغانه؟کاش بی‌مقدمه بگویدمنتظر کیست،یا خانه‌اش خیلی دور است.«به تو مربوط نیست.»با خود زیر لب می‌گویم.برای بوییدن گلنیازی به چیدن نیست.یک قهوه مهمان من؛لوبیای سحرآمیز من.رازِ آبی بودن گلتمام داستان است.عشقدر همین قدم‌های کوچکِ بی‌جهت است.این را آرام می‌گوید.

هی سرو کوهیدامنت! چین چین پر از گلهای بلورینشسته‌ام در زیر سایه‌ات بر روی نیمکتی از جنس خودتدر این هوای آفتابی به یاد دوران جوانیچه خبر اول از پرندگانتاز آن چلچله‌های خوش‌‌ نغمه‌خوانت از آن لحظه‌های نابتامروز اما اینجا سوت و کور شده استزمانه چرا اینقدر تلخ شده استتو بگو تقصیر کیستاین آه برخاسته از دامن کیستتو هم پیر شدیتو هم کمی رنجور شدیبگویمت پیرمرد؟!پیرمردجوانی مردبالاخره آن ممه‌ را لولو بردآخ پیرمردآخبگذریمبگویم با خود چه آورده‌ام یک عدد پاکت محتوایش؟!نمی‌خواهم که بگویم‌شاید اما در ادامه تو چیزی بگوچرا هر بار منچرا همیشه این بار بر گردن منسوال همیشه بی‌جواب منولی سایه‌ات هنوز خوب خنک استهنوز دود کنده‌‌ات بلند استآنهم در چنین روزیدر چنین روز خرما پزانیکلک، آفتاب را دزدیده‌ایولی نوش جونتهر نوری که تو جذب کنیگوشت شود زیر پوستتبگو چیزی؟باز‌ من!؟چه بگویمجنگ استرنج استاز رنجش بگویم؟یا از عاقبتش‌؟شاخه‌هایت ‌ را تکان میدهیبگو؟!حرفت را صریح بزن!این قدر من من نکن پیرمردبا کس دیگری قرار داری؟نکند با غیر من هم سر و سری داری؟!نه!؟ادامه دهم؟داشتم می‌گفتمباز داستان همیشگی داغداریمیدانم تو هم داغداریبر پیکرت جای تبر داریبمیرم برایتتو هم درد داریتو هم کم رنج نداریتنهاییسرراهیهمه که آدم نیستندهمه که مهربان نیستهمه که دنبال عافیت نیستنداما باز دمت گرمهمین که هستیهمینکه‌ چهارشانه ایستادیهمینکه روی قول روز اولت واستاده‌ایبه من قولی بدهکه همین‌ جور هم بمانیکه همیشه سایه‌ات را همین‌گونه بتابانیو سخن آخرمقبل رفتنمکه در میانه این خاک و آفتابتو ای سرو کوهیتو یکی عاشق بمان عاشق این خاک، این آب، این بادمحتوای نامه‌ای که او در پاکتم‌ نهاد

خزانی در راه استکمی سوز و سرما در راه استحرف برای نگفتن بی‌شمار مهیا هستدر میان اشک‌ و ناله و آهنگاهم هنوز به رنگ کمان بعد باران استغبار سفر که بنشینددل و دلداده که کنار هم نشیندآغوش بعد مدت‌ها سرانجام به بار نشیندبه چشمان رمزآلودت هر لب که تر کنی به جان نشیندآتشی که در این خانه فکنده‌ایعطری که در فضای وجود پراکنده‌ای فروگذاشته مرا از هر خواهشی جز دو چند صدای خنده بلند توچون شرابی که مرا از صافی تو قطره قطره می چکاندآه که عمر در فصل خزان استهر لحظه‌ از آن به کام جهان استترسم که رسد وقت جداییدر آن لحظه‌ای که ببینمهنوز چشمانت کمی نگران است