185 Yaş 35 Yolun Yarısı

Herkesin gözünde bir başkadır değerimiz. Ama bizim gerçekte sahip olduğumuz kıymetin hep görülmesini isteriz. Peki bunu yaparken kendimizi değersizleştiriyor olabilir miyiz?

Hepimizin peşinde olduğu ve değerli hissetmenin ilk şartı olan ilgi, bizi hangi noktada hayata bağlıyor? Varlığı mutluluk verse de mutluluğumuzu tehdit ediyor olabilir mi?

Bazen eleştirilsek de hayal kurmaktan kendimizi alamıyoruz. Elimizde hiçbir dayanak yokken içimizi ısıtan hayallerimiz, gerçek kılavuzumuz olabilir mi?

"Ben senin iyiliğin için söylüyorum" sözünü duyduğumuzda, bu bize uzatılan bir yardım eli olabilir mi yoksa sadece koyun postunda bir kurtla mı karşı karşıyayız? 

''Çok çizersem, sıkça söylersem, duvarlara çizersem istediğim olacaktır'' diyorsan bize kulak ver. Acaba gözden kaçırdığımız ve istediklerimizi bize sunabilecek başka bir sır olabilir mi?

Hassas bir o kadar sezgileri güçlü olan kadınlar.. Dünyayı parmaklarında çevirecek güce sahipken acaba birbirlerinin ve özellikle kendilerinin önünde duran bir engele mi dönüşüyorlar?

Adalet ve hakkaniyetin bekçisi olan bizler acaba kendimize karşı dürüst ve adil miyiz? Yoksa adalet ve eşitlik güzel bir rüyadan mı ibaret?

Bir yastıkta kocama garantili bu kurumun temelleri ve bazen onu kökünden sallayan tehditleri konuşuyoruz. Bakalım insanları boşanma noktasına taşıyan faktörler nelermiş?

Anneler ve kızları.. Aradaki sevgi baki olsa da bir yandan kavga dövüşle geçen kopmaz bir bağ var gibi. Bakalım bu acı tatlı dinamiğin ve kronik problemlerin kökünde ne olabilirmiş?

Cahit Sıtkı Tarancı'nın sözleriyle yolun yarısı ama aslında gerçek yolculuğumuzun henüz bebeklik günleri. Hayatın bize verdiği dersleri ve bunu görmeyen bizlerin akibetini konuşuyoruz.