Vanity Fair

مسافران د بيلوه زمکې ته ورسيږى او هلته ځلېدونکو کسانو سره ملاو شى څوک چې هغوئ د يو درياب خوا ته بوځى د کوم نه چې د هغوئ تېرېدل وُو. مسيحى په ډوبېدو شى او روح هغۀ ته د هغۀ د زړو ګناهونو په حقله خبرې کوى خو اُميدوار د هغۀ ډاډګيرنه وکړى او هغه ترېنه راوباسى. هغوئ د صيون په غرۀ وخيژى او په دروازه ور دننه شى او ښار ته روان شى. لاپرواه د وردننه کېدو کوشش کوى خو هغۀ ته اجازت ملاو نۀ شى. مسيحى او اُميدوار د خپل مالِک په خوشحالۍ کښې داخل شى. ليکونکې بيا راويښ شى او دا ټول يو خوب وى. کله چې يو کس په مصيبت کښې وى، بل دې د هغۀ مرسته وکړى. په مالک کښې مضبوط شئ. د خُدائ پاک ښار زمونږ منزل دے.

يو ځل بيا هغوئ لاپرواه سره ملاو شى او په سختئ سره د هغۀ ازمېښت کوى او دا معلومه کړى چې هغه اوس هم په خپل کارونو باور کوى او هېڅ کله يې هم په مسيح باندې باور نۀ دے کړے او هغه د خُدائ پاک ويره کوم چې د ګناه د سزا په وجه پېدا کيږى، هغه د توبې خوا ته بيا بوتلے شى. اُميدوار بيا د وروستو کېدو دليلونه بيانوى. د دې مطلب د زړۀ په مکمل توګه نۀ بدلېدل، د انسان ويره، غرور او د عدالت لاپرواهى کول دى. اُميدوار د خلقو د وروستو کېدو د قدمونو په حقله خبرې کوى. مونږ دې يوازې په مسيح باور لرو. د خُدائ پاک ويره د حکمت شروع ده. وروستو کېدونکى په خپله مرضۍ روان وى.

هغوئ يو بې دينه سړى سره ملاو شى څوک چې په هغوئ ټوکې کوى او ورته وائى چې داسې هېڅ ښار نشته ځکه چې هغۀ داسې څۀ ليدلى نۀ دى. هغوئ د جادو زمکې ته راشى او اُميدوار د ايماندار او خپل ملګرتيا په حقله خپله ګواهى هغې ته واورئ چې څنګه روحُ القدس او د خُدائ پاک کلام د هغوئ زړونه بدل کړل او توبه ګار شو او خپل ګناهونه يې پرېښودل. ايمان په ناليدلى څيزونو د باور کولو ثبوت دے. زمونږ خپله ګواهى طاقت لرى. په پوره توګه بدلېدل ضرورى دى.

مسيحى اُميدوار ته د لږ ايمان او عيسو تر مينځه د جنګ په وخت د زړَورتيا فرق، د جوليټ د طاقت او د جنګى اس تر مينځه د فرق وضاحت وکړو او خبردارے يې ورکړو چې د حد نه زيات په ځان باور ونۀ کړې. چاپلوسى هغوئ دوکه کړى او په جال کښې يې راګېر کړى خو مدد راشى او هغوئ آزاد کړى. بغېر ايمان نه لږ ايمان ښۀ دے. په جنګ کښې د سړى پته لګى. د چاپلوسو نه ځان ساتئ.

د نور په رڼا کښې هغوئ د بادشاهانو په لار واپس روان شول او ښائسته غرونو ته ورسېدل چې شپونکى، علم، تجربې، بېدار او وفادار سره ملاو شى، څوک چې هغوئ ته د غلطۍ غر او د احتياط غر وښائى، او څۀ نور خبردارى او هغه خلق ورته وښائى کوم چې ورک شوى او بې لارې شوى وُو. هغوئ لاپرواه سره ملاو شى څوک چې په خپل کار باور لرى او د لږ ايمان په حقله خبرې کوى څوک چې په لاره ډاکوانو لوټ کړے وو. د بادشاهانو په لاره اوسئ. علم او تجربه ډاډ ورکوى. خُدائ پاک غواړى چې مونږ اِبليس وپېژنو.

په تيارو کښې، د وهل خوړلو او د لوږې نه پس مايوسى مسافران په ازمېښت کښې واچوى چې هغوئ ځانونه مړۀ کړى، خو اُميد مسيحى له ډاډګيرنه ورکړى چې زړۀ ونۀ بائلى. مايوسى او شرميله د هغوئ د تباه کولو منصوبه جوړه کړى خو کله چې هغوئ دعا شروع کړى او د خُدائ پاک شکر وکړى نو مسيحى ته هغه د لوظ يوه چابى را په ياد شى کوم چې د هغوئ ټول زنځيرونه او دروازې کولاو کړى. مايوسى د هغوئ ودرولو کوشش کوى خو ناکامه شى. په دعا کښې ناغه مۀ کوئ. هر وخت د خُدائ پاک شکر کوئ. د خُدائ پاک په وعدو يقين ساتئ.

هغوئ بيا د ژوندون اوبو خوا ته راشى چې اوبۀ ترېنه وڅښى او هلته اودۀ شى. څو ورځې د آرام نه پس هغوئ په خپله لار روان شى او د هغوئ لاره کاړيزه شى او مسيحى د هغوئ لارښودنه د شنو وښو مېدان خوا ته وکړى. په لاره هغوئ د دروغو ډاډګيرنې سره ملاو شى او ډېر زر په هغوئ تيارۀ او باران ورېدل شروع شى. دوئ په کنده کښې پرېوځى چرته چې هغوئ يو د مايوسۍ ديو سره ملاو شى څوک چې هغوئ بې حوصلې کوى، ووهى، په قېد کښې واچوى او د هغوئ د مړ کولو کوشش وکړى. د اوبو خوا ته راشئ. کوم څيزونه چې ښائسته ښکارى د هغې نه ځان ساتئ. مايوسى غالب کېدے شى.

مسيحى او اُميدار مخکښې روان شى او بربادوونکے دنيا-نيول، پېسو-مينه او ټول-بچ-کول سره ملاو شى. هغوئ دا خبرې کوى چې څنګه يو خدمتګار د مذهب په نوم پېسې راغونډوى خو مسيحى د هغوئ اصلاح کوئ او هغوئ وروستو شى. ديماس مسافرانو ته د سخا مالداره غر ښودلو بلنه ورکړى خو هغوى ترېنه انکار وکړى. هغوئ د يو بُت خوا ته راشى کوم چې د لوط د ښځې بُت وى. د پېسو مينه يو جال دے. دنيا حاصلولو دپاره خپل ځان وبائلئ. د لوط ښځه ياده ساتئ.

دروغ د ايماندار خلاف د کينې، وسوسې او د خود غرضۍ ګواه شى څوک چې د خپلې دفاع دپاره رښتيا وائى. نفرت-ښۀ قاضى د هغۀ خلاف قېصله وکړى او عدالت هغه د مرګ مجرم ګړى. ايماندار په بې دردئ سره ووجلے شى. اُميدوار مسيحى سره يو ځائ شى او بربادوونکے هم د دوئ تر مينځه راغے خو کله چې مسيحى د هغۀ امتحان اخلى نو هغه وروستو شى. رښتيا سره مينه وکړئ. د مرګ وفادار اوسئ. د غرضى ملګرو نه ځان ساتئ.

د بېهودګئ نمائيش ته ور دننه کېدو سره مسافران د کنزلو او ظلم مخنيوے وکړى. هغوئ وهل شوى، قېد شوى، په شاوخوا کښې پريډ شوى او سپکاوے کيږى. هغوئ په دې ستونځو کښې يو بل له حوصله ورکوى او په دې فکر کښې وى چې په دواړو کښې به څوک اول مرى کله چې به ازمېښت ته وروړاندې کيږى. د خُدائ پاک منونکے تکليف زغمى. دنيا سره مينه خُدائ پاک سره دښمنى ده. د شهيدانو وينه ظائع کيږى نه.