Równoleżnik M. O misjach inaczej

O. Emil Kałka SVD do Angoli wyjechał w 2005 roku. Pracował w N’zeto na północy kraju i Vianie, będącej dzielnicą stołecznej Luandy. W 2011 roku objął kierownictwo Centrum Medycznego św. Łukasza w Kifangondo, jednej z najbardziej renomowanych placówek w Angoli. W rozmowie opowiada między innymi o historii swojego powołania, o studiach w Portugalii, o blaskach i cieniach pracy misyjnej w Angoli, o wojnie i jej wpływie na społeczeństwo i misjonarzy, o przyczynach brutalizacji życia. Barwnie przybliża działalność Centrum Medycznego św. Łukasza i opowiada o swoim wieloletnim zaangażowaniu w funkcjonowanie i rozwój tej placówki. - Jestem już ponad rok poza Angolą, a moi znajomi i pracownicy codziennie kontaktują się ze mną pytając, jak się czuję, zapewniając o modlitwie i pamięci - mówi o. Emil. - Widzę zatem owoce mojej pracy i bez wahania mogę powiedzieć, że niezależnie od wszystkiego, było warto.

O. Grzegorz Burbeła SVD od 2000 pracuje na Węgrzech. W latach 2013-2019 był przełożonym prowincji węgierskiej SVD, a obecnie jest proboszczem w miejscowości Bicske niedaleko Budapesztu. W rozmowie opowiada o swoich misyjnych marzeniach, o trudnej historii Kościoła na Węgrzech podczas reżimu komunistycznego, o żywym i praktycznym ekumenizmie i wspólnej pracy z różnymi wyznaniami chrześcijańskimi, o duszpasterstwie Cyganów, o dyskretnych znakach działania Ducha Świętego i o węgierskiej kuchni.

S. Ewa Lidia Mazur SSpS na Filipiny wyjechała w 1991 roku. Przez ponad 30 lat pracowała wśród ubogich na miejskich śmietniskach, w formacji sióstr, w duszpasterstwie. W rozmowie opowiada o swoim powołaniu, o specyfice posługi wśród mieszkańców filipińskich wielkomiejskich śmietnisk, o Domu Dobrego Samarytanina, który w 2009 roku wspólnie z werbistami i świeckimi zalożyli na Filipinach, o powrocie do Polski oraz o wyzwaniach i nadziejach stojących przed Siostrami Służebnicami Ducha Świętego w Polsce.

O. Konrad Klich SVD, po święceniach kapłańskich w 1992 roku, wyjechał na kilka lat do Brazylii. Po powrocie do Polski ukończył studia z biblistyki i w 2000 roku zaproponowano mu pracę wykładowcy w młodej misji werbistów w Mozmabiku. Jak przyznaje, na począrku miał tam pracować tylko kilka lat, ale z czasem został na stałe. Oprócz bycia wykładowcą w seminadium duchownym pracuje również w werbistowskim Centrum Formacyjnym w Maputo oraz chętnie udziela się w duszpasterstwie biblijnym w parafiach.

O. Czesław Brzezicki SVD pracował w Papui-Nowej Gwinei przez 32 lata. W rozmowie opowiada między innymi o swoim misyjnym powołaniu, o realiach pracy duszpasterskiej, o współpracy z kościołami protestanckimi. Przybliża też bardzo rozpowszechniony w wielu częściach wyspy tzw. kult cargo.

O. Krzysztof Makiłła SVD pracuje w Argentynie od 1990 roku. Od początku pracuje niezmiennie w werbistowskiej Prowincji Argentyny Wschodniej. Na początku swej misyjnej drogi posługiwał m. in. w parafii zlokalizowanej w pobliżu sławnych Wodospadów Iguazú. Później pracował także na uniwersytecie oraz kolejnych parafiach. W rozmowie opowiada o swoim zaangażowaniu w edukacji, o realiach pracy parafialnej w Argentynie, o tym, dlaczego Argentyńczycy są smutni myśląc o papieżu Franciszku i o tym do kogo należą sławne wodospady.

Bp Józef Roszyński SVD pracuje w Papui-Nowej Gwinei od 1992 roku. Od samego początku posługuje na terenie diecezji Wewak na północy kraju. 6 lutego 2015 roku został mianowany biskupem diecezji, Ingres do Katedry Chrystusa Króla w Wewak i uroczystość jego święceń biskupich odbyła się 25 kwietnia 2015 roku. W rozmowie opisuje codzienność biskupa na misjach, opowiada o najtrudniejszym dniu w swoim życiu, przybliża problemy i wyzwania, z którymi musi borykać na co dzień. Zwraca też uwagę na prostotę życia miejscowej ludności, ale i na piękno, jakie go otacza każdego dnia. Podkreśla, że mimo problemów, praca misyjna przynosi niezwykłe owoce. Opowiada też o planowanej wizycie papieża Franciszka (wrzesień 2024) i oczekiwaniach, jakie z nią są związane.

O. Kazimierz Grabowski SVD wyjechał do Argentyny w 1970 roku. Przepracował tam 27 lat, po czym został skierowany przez przełożonych na Białoruś, a następnie do Rosji. Na Wschodzie przepracował łącznie kolejnych 18 lat. W Argentynie był m. in. duszpasterzem w parafiach, wychowawcą kleryków, dyrektorem werbistowskiej szkoły w Rafael Calzada, wiceprowincjałem Prowincji Argentyny Południowej. W Rosji i na Białorusi był proboszczem, przełożonym wspólnoty w Sankt Petersburgu i regionałem. W rozmowie opowiada między innymi o początkach swojego powołania, o blaskach i cieniach pracy misyjnej, o problemach z podstawową katechezą w Argentynie, o kłopotach z władzą w Rosji i o tym, że czasem próbował kwestionować Bożą wolę.

O. Franciszek Bąk SVD jest mistrzem nowicjatu Polskiej Prowincji SVD. Był wykładowcą teologii dogmatycznej w Misyjnym Seminarium Duchownym w Pieniężnie. Przez 3 lata pracował jako formator w Rumunii, a następnie przeniosł się na Ukrainę, gdzie był między innymi wychowawcą w młodym grekokatolickim Misyjnym Towarzystwie św. Andrzeja Apostoła. W rozmowie opowiada o swojej misyjnej drodze, o dramatycznej historii domu Misyjnego w Chludowie oraz o sensie i znaczeniu nowicjatu w życiu zakonnika.

O. Piotr Adamek SVD pochodzi ze Stalowej Woli. Studia teologiczne przygotowujące do kapłaństwa ukończył w Niemczech, gdzie też otrzymał święcenia kapłańskie w 2000 roku. Zainteresowanie Azją, a w szczególności kulturą chińską, sprawiły, że podjął studia sinologiczne na w Moskwie. Obecnie pracuje na Tajwanie, gdzie wykłada na katolickim Uniwersytecie Fu Jen. W rozmowie nakreśla historię chrześcijaństwa na Tajwanie, opowiada o początkach pracy misjonarzy wśród rdzennej ludności Tsou, mówi na czym polega uniwersalizm chiński, wyjaśnia różnice kulturowe w rozumieniu świata i religijności między Europejczykami i Tajwańczykami oraz próbuje odpowiedzieć na pytanie o punkty zaczepienia, które mogą pomóc w ewangelizacji mieszkańców wyspy. Opowiada też ciekawe historie przenikania się świata Zachodu i Wschodu, które są dobrze widoczne w religijności ludowej.