psalmistka

To już 10 odcinek Psalmistki! Tym razem trochę rymów i prywaty. Mam nadzieję, że Wam się spodoba!„Rymowane zaufanie”Pralka się psujeGłowa pulsujeNiewiele już rozumiemA jeszcze mniej umiemI choć słowa stapiają cię cieniemTo przecież przyszłość to nie wiemWięc drogi mam dwieUfać lub nieBo w Tobie PanieMój ratunek nastanieWszystko się waliAle Jezus mnie zbawiłW Nim ma nadziejaWięcej mi nie potrzeba

Ostatnimi czasy szczególnie doświadczam wewnętrznego konfliktu między chęcią robienia tego, co właściwe a znużeniem sztywnymi zasadami i powtarzającymi się podszeptami, które wołają z cyfrowych kanałów. Stąd też inspiracja na wiersz, którym chciałam się z Wami podzielić:Srebrna rysaw szarej zbroi rysy objawieniajak potłuczone szkłonikt mnie nie pozbierapo policzku bije złozłote łzy zagubieniachoć nikt nie patrzyw internecie się sprzedażyciowy teatrzykgdy Boży głos cichniezasłonięte oczy i uszyzłotousty szept nie milknie i resztki wiary kruszypoddaj pod wątpliwość czy może milczeniejak objawia się miłość czy w ogóle istniejeJestem ciekawa, jak Wy radzicie sobie z tą wewnętrzną walką. Daj znać w komentarzu, co Tobie pomaga zachować trzeźwe myślenie w gąszczu internetowych zakrętów. Dobrego dnia 🌸

Byliśmy niedawno w kinie na gorącej premierze filmu “Wicked 2: Wicked For Good”. Problematyka historii zielonej i różowej czarownicy wyraźnie skupia się na problemie moralności oraz starej jak świat opowieści walki Dobra ze Złem.Mocno zainspirowana tą powtarzającą się opowieścią, napisałam wiersz, którym teraz się z wami podzielę.Gdzie czai się ZŁO?Czy możemy zaufać Słonecznym porankomZdjęciom znajomych z wakacjiDrobnym czekoladkom w salatercePrawda przetacza się przez palceUmyka w środku dniaSłodkie kłamstewka oblepiają ustaNiezgrabnie sklejają odpowiedziBoże, uratuj nas przed namiDobrymi intencjamiNieszczerymi uśmiechamiZaślepieniemŻe jesteśmy wystarczająco dobrzyby być Tobą

Ostatnio odwiedziliśmy z mężem cieplutkie Wyspy Kanaryjskie. Dla tych z was, którzy już zwiedzili trochę świata, wiadome jest, że nieodłącznym elementem każdej podróży są… niekończące się kolejki. Korki na drodze, kolejka do nadania bagażu, kolejka do odprawy, kolejka do odebrania bagażu kolejki przy każdej atrakcji turystycznej i tak w kółko.Czekając w jednej z takich kolejek napisałam wiersz, którym chciałabym się z Wami podzielić:„Lotnisko”Wszyscy gdzieś lecimyZbliżamy się do celuW długiej kolejceWiele niecierpliwych spojrzeńBy dotrzeć tam gdzie zieleńszy światLiczymy kroki na minutęPrzebieramy nóżkamiNie ma w tym nicZ dziecięcej radościTylko kolejne wyzwanie dorosłościBoże, gdzie schowałeś lato i SłońceGdzie mam ukryć żal i stratęZa drogie są biletyNa lekkość sumieniaMoże jeszcze raz wzniesiesz mnie do nieba

Nie raz w życiu potrzeba nam zmiany perspektywy. Ten wiersz jest właśnie taką modlitwą, wołaniem o ratunek przed cierpieniem, przed smutkiem, który pochłania myśli. Pokazuje też gotowość do zmiany. Ale czy wiemy, czym jest prawdziwa zmiana? Przekonajmy się.“Droga do domu”Wzbijam się ku niebuChcę zobaczyć światWznieść się ponad cierpieniePoczuć promienie nieskończonościOgrzać zmarznięte polikiOd łez i zmartwieńPali mnie Twe obliczeŚwiętość trawi lękOczy płonące miłościąKoją serca niepewnościRozkwitły nieśmiałe skrzydłaKierują się do domuDomu OjcaW Nim bezpieczny schronTam, gdzie Jezusa łaska, chwała i TRON

W tym odcinku opowiadam o bólu, którego doświadczyłam silnie w lutym tego roku. To była najbardziej mglista droga w moim życiu. A jednak. Boże światło przenika każdą cząstkę i ogrzewa każdy ból. Zapraszam po więcej refleksji w tym odcinku (i wierszu)!"Szary Ból"Szare twarze przyglądają się zza okienObserwują szare samochody w szarym deszczuCzarno-białe historie wyszły z modyPoszarzała pamięć od zgniecionych marzeńKatalog codziennych porażekNie sprzedaje się na InstagramieNie sprzedam się na InstagramieCzarne myśli obejmują mój umysłPrzez szparę między słowamiJasny blask bijeW monochromatycznych literachBożego SłowaTylko OnPokolorował moją duszęBarwami miłości

"Wielka poezja, będąc wielką i będąc poezją, nie może nie zachwycać nas, a więc zachwyca." - W. GombrowiczW tym odcinku opowiadam o pięknie, ale nie o czymś, co można sfabrykować lub zareklamować. Dzielę się obserwacją prostą, ale która mnie przenika, gdy myślę...więcej w odcinku!"Piękno i Poezja"Chwytam się zwiewnej szatyW odcieniach kruchościSpływa pomiędzy kroplamiZmęczonych dniUkojenie zachwyt nadziejaKrew buzuje huczy migocePozwól mi uchwycić CiebiePowrócić na łono OjcaTwoje oczy błyszcząPłomienną falą chwałyZalewasz nieskończonym dobremPięknym Twojej Obecności

Melancholijna opowieść o poszukiwaniu spokoju w czasach hałasu, samotności i niekończącej się stymulacji. Jest to też po prostu wiersz, który jest dla mnie ważny i którym chciałam się z wami podzielić.Rozpadam się w smutkuMiarowo skrapla się bezsilnośćZe skroni na dłoniePodkurczam palce u stópNikt nie zauważy drżeniaPodbródka i cichych myśliCisza dzieli pokoleniaCisza łączy narodyTylko w ciszy da się usłyszećWspółczujący głos Boga

Wiersz, który opisuje post wakacyjną codzienność, gdy chęci i entuzjazm opadają pod naporem burej pogody i powtarzających się niepowodzeń. Mam nadzieję, że ten "psalm" wleje nieco miodu w serce i otuli jak wełniany koc w chłodny, wrześniowy wieczór."Trochę tęsknię"Trochę tęskniędo wczorajszych uśmiechówdo złocistych rzepakówdo chwil, w których wiedziało się niewielea ufało się każdemuTrochę marzęo bezpiecznej przystaniwolności od pośpiesznych krokówsile by wytrwać bez grzechuTrochę żyjęna skraju wielu prawda chciałabym nie tylko trochęw pełni poznać życia darTrochę to za małoby opisać TegoKtóry wieczność ma w garściDoskonały to właśnie OnPanie, w Tobie mam dom

Dzisiaj w 10min i 10 sek omówimy obraz cierpienia zawarty w Ks. Joba i poniższym (moim) wierszu:„Tym, którzy cierpią”Tym, którzy cierpiąPozwól ujrzeć wschód SłońcaPoczuć krople deszczu na dłoniachPowiew halnego wiatruTym, którzy cierpiąNaucz liczyć promienie w kątachRozpoznawać zakurzone miejscaTwoją wolęTym, którzy cierpiąZostawiłeś list miłosnyCzytany odświętnie od świętaW twardej oprawiePrzetrwał Twój listPrzetrwają i Ci, którzy cierpią