planowanie zjada energię, którą miałeś włożyć w działanie
postanawiasz coś wieczorem i rano tego nie maa obok masz ludzi, którzy trzymają się postanowień latami i po prostu robią swojedługo myślałem, że coś jest ze mną nie tak, że czegoś mi brakujeale nie brakujepo prostu nie widziałem schematów, które rządzą moimi decyzjamite notatki to krystalizacja dziesiątek stron zapisanych w moich notesach, w których próbowałem zrozumieć, dlaczego jedne postanowienia zostają ze mną na lata, a inne znikają w tydzieńplanowanie, które nie ma końcaplanowanie jest w porządku, jeśli ma początek i koniec, a następnego dnia siadasz do wdrażaniau mnie plan stawał się osobną przyjemnościąwrzuciłem na kanał dwa filmy, zrobiłem sobie w głowie zajebistą strategię, jak potnę długie nagrania na krótkie i zbuduję social mediai nie nagrałem nic więcej przez kilka miesięcyplan mnie tak usatysfakcjonował, że przestał być mi potrzebny efektkażde odpuszczenie zostawia śladjak odpuścisz raz, zapamiętujeszjak odpuścisz kilka razy, budujesz sobie historięim więcej porażek, tym niższa gotowość do nowych zmianbo po co próbować, skoro pamiętasz, jak się skończyło ostatnioporanne negocjacje z samym sobąwieczorem decydowałem, że rano idę na siłownięrano zaczynałem negocjacje: a może nie dzisiaj, a może źle się czuję, a może wczoraj źle pomyślałemi to nie chodziło o siłownięchodziło o to, że moja własna decyzja przestawała cokolwiek znaczyćperfekcjonizm to bardzo gładka wymówkawydaje mi się, że wielu perfekcjonistów wymyśliło sobie eleganckie usprawiedliwienie nierozpoczynaniabo jeśli zaczniesz dopiero wtedy, gdy będzie idealnie, to możesz nie zaczynać nigdyidealny moment nie nadchodzi samidealny moment wyglądałby tak, że wchodzę do pokoju, patrzę na biurko i myślę: Boże święty, jak ja bym teraz chętnie nagrał pogadankę o zapominaniu o swoich postanowieniachtaki moment nie nadchodzida się go za to wytworzyćrobisz coś pierwszy, piąty i dziesiąty raz, aż w pewnym momencie czujesz, że to jest rzeczywiście coś, co sprawia ci przyjemnośćzeszyt zamiast wspomnienia porażkizapisuję podjęte decyzje i to, że się ich trzymampo kilkunastu dniach otwierasz taki zeszyt i widzisz dowód, a nie kolejną historię o tym, jak odpuściłeśmałe kroki biją wielki planmałe kroki mają zawsze większą moc od realizacji wielkiego planumożesz mieć wielki plan, ale musi mieć w sobie kroczki tak małe, żeby pierwszy z nich dało się zrobić dzisiaj, bez czekania na czyjąkolwiek zgodęi nie oceniam już siebie po tym, ile z planu zostało odhaczone - moja wartość nie zależy od tego, ile dzisiaj zrobiłemnie pouczam, bo wyczytałem to w książkachborykam się z tym nadal, tylko coraz mniej This is a public episode. If you would like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit www.bartoszdziwak.com
