Lepiej nie mówić

Książkę prof. Krzysztofa Łapińskiego o Sokratesie miałam na półce od maja 2025 roku. Wiedziałam, że chcę z nim porozmawiać. Podejrzewałam też, że pewnie nie przyjmie zaproszenia.Bo profesor. Bo Sokrates. Bo ja sobie oczywiście zdążyłam już stworzyć całą opowieść, zanim w ogóle zapytałam. No i nie pytajcie, ile czasu dzięki takim opowieściom człowiek potrafi stracić. Potem przyszły nominacje, zrobiło się o książce głośno i pomyślałam: Bugaj, pozamiatane. Teraz to już naprawdę nie masz szans. Napisałam. Poprosiłam. Przyjął.I mamy odcinek! Po tylu rozmowach Pana Profesora o tej książce, nie chciałam robić kolejnej rozmowy pod tytułem- kim był Sokrates, co wiemy o jego procesie i dlaczego wypił cykutę. Bardziej interesowały mnie przewrotności. Sokrates jest dla nas symbolem rozmowy i zadawania pytań. Ale czy naprawdę umiał słuchać? Bo pytanie też może być narzędziem przewagi. Można pytać po to, żeby czegoś wspólnie szukać. Ale można też tak prowadzić rozmowę, żeby drugi człowiek wcześniej czy później doszedł dokładnie tam, gdzie my chcemy. Rozmawiamy też o czymś bardzo współczesnym. O tym, jak łatwo stworzyć człowiekowi wizerunek. Arystofanes zrobił z Sokratesa figurę komediową. Później zmieniły się czasy, zrobiło się politycznie ciemniej i to, co wcześniej było żartem, zaczęło pracować zupełnie inaczej. Rozmawiamy o tym, dlaczego nie uciekł z więzienia. Czy naprawdę chodziło wyłącznie o wierność prawu? Czy może siedemdziesięcioletni człowiek, który przez całe życie budował określoną postawę, nie mógł już zrobić czegoś, co unieważniłoby własną legendę?Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Jako dziecko oglądałam „Dynastię” i Ameryka wydawała mi się miejscem, w którym wszystko jest większe, bogatsze, szybsze i bardziej możliwe. Potem dorosłam. A teraz przeczytałam „Chory kraj” Alka Koraba i dobrze mi ta książka zrobiła. Dlaczego? Bo Alek nie pisze o Ameryce z pozycji człowieka, który jej nie lubi. Wręcz przeciwnie. Kocha ją. Ma amerykańskie obywatelstwo. Tam mieszka, tam ma rodzinę, przyjaciół, swoje życie. I właśnie dlatego może być na nią tak porządnie wściekły. Rozmawiamy o amerykańskim śnie i o tym, co z niego zostało. O młodych ludziach, którzy kończą studia z gigantycznym długiem i których marzeniem nie jest już wielki dom ani kariera, tylko życie bez długu i bez strachu, że zachorują. O pracy, która daje wszystko: status, ubezpieczenie, zdolność kredytową, poczucie bezpieczeństwa, ale też potrafi skutecznie człowieka uwięzić. Jest też o jedzeniu. I tu miałam małe olśnienie, bo łatwo patrzeć na amerykańską otyłość z wyższością. Jest szkoła i broń. Ale żeby nie było,  to nie jest rozmowa pod tytułem „Ameryka jest okropna”, bo można kochać jakieś miejsce i jednocześnie widzieć bardzo dokładnie, co w nim nie działa. Odcinek 173 „Lepiej nie mówić” z Alkiem Korabem.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Jej „Czystka” została ze mną na lata, dlatego kiedy zobaczyłam, że Katarzyna Surmiak-Domańska wraca do tego tematu w książce „Świat przed nami nie istniał”, bardzo chciałam z nią porozmawiać. W „Czystce” szła przez historię własnej rodziny. Przez ojca, babcię, Wołyń i wszystko to, o czym w domu właściwie się nie mówiło, a co mimo tego cały czas tam było. Po wydaniu książki zaczęli pisać do niej ludzie i od tego zaczyna się „Świat przed nami nie istniał”. Od odkrycia, że coś, co wydawało się bardzo prywatne, wcale prywatne nie jest. Rozmawiamy więc o traumie międzypokoleniowej, ale staramy się uważać na to słowo, bo dzisiaj trauma potrafi być odpowiedzią na wszystko. Jest też bardzo mocny obraz dzieci. Dzieci, którymi kiedyś byli nasi rodzice i dziadkowie. Tych, którym wojna, przemoc albo inne doświadczenia nie pozwoliły normalnie dorosnąć. I które później w jakiś sposób nadal mieszkały z nami w domu. Rozmawiamy o wielu sprawach, też o bardzo polskiej potrzebie dzielenia świata na bohaterów i złych ludzi. Wreszcie jedno pytanie, które wraca przez całą rozmowę- co zrobić, żeby to już nie przeciekało? Żeby strach ojca nie stał się strachem córki, żeby milczenie babci nie zamieszkało w kolejnym pokoleniu, żeby historia była pamięcią, ale nie wyrokiem. Nie ma tu jednej recepty. Odcinek 171 „Lepiej nie mówić” z Katarzyną Surmiak-Domańską.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Kiedy dostałam maila z tytułem „Czas na koty”, to właściwie było po mnie, ale okazało, że ta rozmowa wcale nie jest tylko o kotach. Moimi gościniami są Alicja Krzanik i Ela Wasiuczyńska. Jedna pisze, druga maluje. Razem zrobiły książkę „Czas na koty” i koci kalendarz na 2027 rok. I zrobiły je same. Od początku do końca. Nie dlatego, że taki był wielki biznesplan.Wręcz przeciwnie. W rozmowie jest dużo kotów, oczywiście. Są koty seniorki. Koty monumentalne. Koty komiczne. Koty, które organizują sen domowników. Koty patrzące tak, że człowiek przestaje mieć jakiekolwiek wątpliwości, kto tu naprawdę rządzi, ale przede wszystkim rozmawiamy o tym, co się dzieje, kiedy człowiek robi coś, co naprawdę go niesie. Jest dużo śmiechu i czułości. Rozmawiamy też o AI, o pasji. Bardzo chciałam tę inicjatywę pokazać. Z każdego sprzedanego egzemplarza książki i kalendarza złotówka trafia do krakowskiej Fundacji Stawiamy na Łapy. Pod koniec pytam dziewczyny, czego sobie życzą. Odpowiedź? Żeby kalendarz został rozdrapany, a książka tak sczytana, żeby twarda okładka po jakimś czasie wyglądała naprawdę źle. I chyba lepszego życzenia dla książki nie da się wymyślić. Odcinek 171 „Lepiej nie mówić” z Alicją Krzanik i Elą Wasiuczyńską jest! Wybaczcie też w niektórych miejscach pogłos. Jest niedoskonale, ale za to bardzo autentycznie.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Powiem od razu. Ręce mi się trochę trzęsły, bo kiedy w moich skromnych progach usiadł prof. Marek Węcowski, wiedziałam dwie rzeczy. Po pierwsze, że bardzo się cieszę. Po drugie, że nie chcę pytać po raz setny, czy Homer naprawdę istniał, ilu było Homerów i kiedy dokładnie powstały „Iliada” i „Odyseja”. Chciałam zapytać o Homera, który coś robi ze mną dzisiaj, bo pierwszy raz spotkałam się z „Iliadą” jako piętnastolatka. I pamiętam, że wtedy zatrzymał mnie Achilles. Śmierć. Wybór. Gniew. Teraz czytam Homera zupełnie inaczej i chyba właśnie o tym jest ta rozmowa. O tym, że wielka literatura nie daje się przeczytać raz i odłożyć na półkę z napisem „zaliczone”. Ona wraca. Co dziesięć, piętnaście, trzydzieści lat. I za każdym razem uruchamia w człowieku coś innego. Tu się sporo dzieje, a Profesor mówi w tej rozmowie zdanie, które mówi wszystko: „Strzeż nas, Panie Boże, przed ludźmi, którzy wiedzą”, dlatego czytajmy za każdym razem Homera od nowa! Odcinek 170 „Lepiej nie mówić” z prof. Markiem Węcowskim już jest. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Są książki, o których można powiedzieć, że to jest o tym i o tym. Bohaterka robi to, potem tamto, wydarza się romans, zdrada, przekład, Rumunia, mąż, tłumaczka, pisanie, koniec. Tylko że z „Fleszami” Barbary Woźniak tak się nie da. Fabuła jest, oczywiście, ale ona nie jest najważniejsza. Jest Sława Wolska, pisarka. Jest rumuńskie tłumaczenie jej książki. Jest Raluca, tłumaczka. Jest mąż. Jest miłość. Jest zdrada. Jest ciało, ale tak naprawdę ta książka dzieje się w języku. I chyba dlatego ja, zanim w ogóle zaczęłyśmy rozmawiać, miałam w sobie jedno zdanie z „Fleszy”, że „wszystko mam odczute, a nic niepomyślane”.Chciałam porozmawiać z Basią o tym, co ja w tej książce poczułam. O języku, który ma fakturę. O słowach, które nie tylko znaczą, ale pachną, dotykają, drażnią, błyszczą. O tym, że „Flesze” to dla mnie nie są po prostu wspomnienia ani punkty pamięci, tylko błyski, przecięcia, rozświetlenia i szczeliny. I o tym, że jeśli „Niejedno” było dla mnie książką od słowa „rozpad”, to „Flesze” są książką od słowa „szczelina”. Barbara Woźniak nie daje się łatwo wsadzić do szufladki. I całe szczęście. Można wejść w tę książkę przez fabułę. Można przez język. Można przez miłość. Można przez zdradę. Można przez przekład. I tak też rozmawiamy.Bardzo cenię pisanie Basi.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Ten odcinek jest o sensie. Ale nie o sensie jako wielkim haśle, które dobrze wygląda w opisie szkolenia. Raczej o tym sensie, którego zaczynamy szukać wtedy, kiedy niby wszystko jest w porządku, a jednak nie chce nam się żyć. Kiedy mamy telefon, pracę, dach nad głową, może nawet poukładane życie, a w środku pojawia się pytanie- po co ja właściwie rano wstaję? Moją gościnią jest dr Anetta Ocytko, logoterapeutka, wykładowczyni, doktor nauk teologicznych, pedagożka i terapeutka TSR. W tej rozmowie nie tłumaczymy od zera, czym jest logoterapia. Sprawdzamy, co ona może zrobić z człowiekiem dzisiaj. W 2026 roku. W świecie przebodźcowanym, zmęczonym, pełnym porad, odpowiedzi, terapii, kursów, haseł o dobrostanie. Rozmawiamy o kryzysie sensu. O tym dziwnym paradoksie, że człowiek może mieć za co żyć, ale nie widzieć po co. Jest o nudzie egzystencjalnej. O sfrustrowanej woli sensu. Jest też o derefleksji, czyli o wyjściu z nieustannego krążenia wokół siebie.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Moim gościem jest Filip Konewecki, tłumacz książek Neville’a Goddarda i jeden z tych ludzi, dzięki którym wiele osób w Polsce w ogóle dowiedziało się, czym jest prawo założenia. Przyjechałam do Filipa z własnymi pytaniami. Z własnym zmęczeniem. Z własnym doświadczeniem. Filip tłumaczy prawo założenia jako zależność między wyobrażaniem a doświadczeniem. Mówi o stanie umysłu, o nawykowych ścieżkach, o tym, że stary stan bywa dla mózgu wygodniejszy, bo mniej kosztuje. Rozmawiamy o tym, dlaczego wracamy do starego, czym dla Goddarda jest Bóg, jak czyta Biblię, dlaczego nie traktuje jej jak zwykłej księgi historycznej i co znaczy zdanie, że wyobraźnia jest Bogiem. To jest też rozmowa o odpowiedzialności. I to chyba jedna z trudniejszych części tego odcinka. Bo jeśli mówimy, że stan, z którego patrzymy na świat, ma znaczenie, to bardzo szybko pojawiają się pytania graniczne. Choroba. Przemoc. krzywda. Noworodek. Uzależnienia. Czy wszystko jest wyborem? Pytam Filipa o to wszystko, bo nie chcę rozmowy wygodnej. To jest rozmowa dla tych, którzy szukają. Dla tych, którzy już coś czytali, próbowali, wierzyli, zawiedli się, wracali, odpuszczali i znowu próbowali kontrolować.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

To jest rozmowa o poezji, ale też o życiu. Taka, przy której można usiąść z kawą, z ciastkiem, z kotami w tle i z pytaniem, które mnie złapało po przeczytaniu najnowszego tomu Wojciecha Bonowicza „Bardzo”. Jak bardzo ja właściwie żyję? Rozmawiamy z Wojciechem Bonowiczem o poezji bez patosu. O wielkich sprawach mówionych prostymi słowami. O tym, że można pisać o sensie, przemijaniu, Bogu, zmęczeniu, ciele, miłości i śmierci, nie robiąc z tego wielkiego przedstawienia. Jest też o uważności, ale nie tej instagramowej. Bardziej o obecności. O tym, żeby tak patrzeć, żeby zobaczyć. I tak słuchać, żeby usłyszeć.I może właśnie dlatego ten odcinek jest dla mnie tak ważne. Nie pyta, czy lubisz poezję. Raczej, czy jeszcze umiesz zatrzymać się przy własnym życiu. Odcinek 166 „Lepiej nie mówić” z Wojciechem Bonowiczem już jest.Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.

Moim gościem jest Mateusz Borkowski, muzykolog i autor książki „Vivaldi” wydanej przez PWM w serii Małe Monografie. Znamy się jeszcze z czasów radiowych, więc jest trochę sentymentalnie. To nie jest rozmowa dla ludzi, którzy muszą wiedzieć, czym różni się koncert od sonaty i udawać, że wiedzą, kiedy nie wiedzą. To jest rozmowa dla tych, którzy słyszą „Vivaldi” i myślą- rudy ksiądz, skrzypce, „Cztery pory roku”. Antonio Vivaldi z krwi i kości. Ksiądz, który dość szybko przestał odprawiać msze. Kompozytor, przedsiębiorca, impresario. Człowiek chory, który jednak podróżował, działał, organizował, pisał. Rozmawiamy o Wenecji, baroku, operze, teatrze, karnawale, rudym kosmyku, ojcu skrzypku i perukarzu, chorobie, sprycie i ambicji. Jest też Ospedale della Pietà, czyli miejsce trochę jak sierociniec, trochę jak przytułek, a jednocześnie przestrzeń, w której powstał jeden z najlepszych kobiecych zespołów wokalno-instrumentalnych w Europie. No i oczywiście są „Cztery pory roku”, ale nie po to, żeby jeszcze raz zamknąć Vivaldiego w jednym utworze. A pod koniec robi się bardziej osobiście. O kasetach, audycjach radiowych, dawnych zachwytach i o tym dziwnym momencie w życiu, kiedy muzyka, która kiedyś potrafiła człowieka przestawić od środka, nagle coraz częściej robi się tylko tłem. To jest odcinek o Vivaldim, ale też o słyszeniu. O tym, że można coś znać tak dobrze, że już się tego nie słyszy. Lepiej nie mówić. Podcast Małgorzaty Bugaj.Wszystkie odcinki: https://malgorzatabugaj.pl/podcasty/Kontakt / współprace: [email protected] | +48 730 769 663Instagram: @lepiej_nie_mowic_podcastJeśli ten odcinek został z Tobą dłużej, udostępnij dalej.