Klub Frajera

Dawno się nie słyszeliśmy, słuchacze. Powracamy z odcinkiem nowej serii którą (i jestem z tego ekstremalnie zadowolony) nazwaliśmy klubem klubu frajera. Bo mamy teraz gości. I gościnie, tak piszę, bo Kaja na pewno tak właśnie woli. Więc gościmy Kaję Gagatek, all-around cudowną osobę, współtwórczynię fundacji Ważne Sprawy, ale jednak tu zapraszamy ją w jeszcze szlachetniejszej roli: znawczyni "Świata według Kiepskich". Ja, np., zupełnie ich nie znam. No, po tym odcinku znam trzy odcinki. Ale jednak nie aż tak dużo. Kaja zna sporo więcej, o tym trochę pogadaliśmy, o bzdurach nieco, o innych takich też. No i w ogóle. Do usłyszenia!

to ja, twój ulubiony opis odcinka. Mówię do ciebie. Hej — hej! – stój, powoli. Teraz już musisz doczytać do końca. Napiszę też gdzieś tu SEX, żeby tylko po chwili powiedzieć DAJ FOLLOW NA IG i SPOTIFY. A, mówisz, że chcesz wiedzieć o czym jest odcin. Nie, tego się póki co nie dowiesz. Opis odcinka to przestrzeń spekulacji, swobodnych przepływów, no wiesz. Tu nie może być tak, że konkret na ławę i tyle. Nie, nie. To by było za proste. Zanim ci to powiem, musimy pomeandrować. Mogę ci na przykład powiedzieć POWIEDZ SWOIM ZNAJOMYM O NAS, ale też nie muszę, bo po co krzyczeć, przecież się lubimy. A skoro się lubimy, to i tak możesz w sumie powiedzieć. No nie? Ja wiem, no, no ja mam nadzieję. A więc do rzeczy: odcin jest o rzeczach które są „siedem na dziesięć”. Co to znaczy? Opinie są podzielone. W tym m. in. celu właśnie dziś rozmawialiśmy. Jacy pisarze są 7/10? (Prosimy, nie bijcie). Wokół tematu pojawiają się też zwyczajowe dygresje, manifesty i inne tego typu fenomeny, charakterystyczne dla naszych rozmów. Dajcie znać, czy bardziej dygresyjny format jest lepszy, czy gorszy — bo chyba bardziej dygresyjnie dziś nam wyszło. Do usłyszenia, Łukasz (również jak sądzę w imieniu Grety, ale jest 0:51 i mi nie odpisuje, więc po prostu zakładam, że by się zgodziła)

Halo, halo. To opis odcinka, który czytasz jadąc metrem. Podobnie jak z większości opisów, z tego również zbyt wiele nie wynika. Mogę wspomnieć, żeby te linijki tekstu nie poszły zupełnie na marne, że gadamy tu o takich rzeczach jak 1) tzw. teksty kultury które nas sformatowały jakkolwiek 2) o rozmaitych przeżyciach szkolnych 3) o tym co rozumiemy przez pokoleniowe doświadczenia (imho dobry wątek) i o naszej w nich niepełnej partycypacji 4) pojawiają się jak zwykle myśli dzikie i nieuporządkowane. Prosimy o komentarze, followy na ig (@klubfrajera, bądźcie mili) i subskrypcje tam, gdzie nas słuchacie. Niezmiennie polecamy się waszym uszom, do następnego, papa.

To 5. odcinek. Gadamy o: rzeczach które czytaliśmy (i rzeczach w które graliśmy), książce „Kolonia Knellera” (o której Greta wspomniała też w odcinku o depresji) i paru innych, pobocznych wątkach, które gdzieś się nam przypałętały. Niezmiennie polecamy się waszym uszom, doceniamy opinie i udzielania się w komentarzach na Spotify. Aha, mamy też Instagram — @klubfrajera. Tam polecamy się, wyjątkowo, oczom. Do rychłego usłyszenia, papa!

W poświąteczno-ponoworocznym, a zarazem przedsesyjnym odcinku „Klubu Frajera” rozmawiamy o byciu smutnym. A że w najbliższy (17.01.22) poniedziałek wypada Blue Monday (czyli, wg. radia vox fm najbardziej depresyjny dzień w roku), to nawet jakoś się wstrzeliliśmy z tą rozmową. Mam nadzieje, że znosicie zimę dobrze, a waszych nastojów nie psują ani lęki, ani depresje — ale jeśli sprawy mają się trochę gorzej, to może odnajdziecie się też w naszych doświadczeniach. I z zimą, i z depresją. Jak zwykle, polecamy się uszom i uwadze. Aha, Greta przeprasza, że drze mordę. Moim zdaniem nie drze, ale chciała, żebym to napisał.

Słuchacze, dziś w warunkach awaryjnych. Sytuacja wygląda tak: bardzo chcieliśmy nagrać odcinek o opowiadaniu „Stary dobry neon” Davida Fostera Wallace’a, ale (zostawszy odciętymi od nagrywarki z przyczyn losowych) musieliśmy zrobić to moim telefonem. To nie sprzyja, jak sądzę, fonii. Za to przepraszamy. Odcinek jest, jak już wspomniałem, o opowiadaniu „Stary dobry neon” — takim dość reprezentatywnym tekście dla DFW. Pomiędzy naszymi impresjami odnośnie opowiadania mówimy też o metamodernizmie, „Bladym królu”, różnych smaczkach biograficznych &c. Jakby mnie pytać, to warto posłuchać. Do usłyszenia — Ł.

Tym razem, wbrew zapowiedziom z pierwszego odcinka, postanowiliśmy pogadać o BoJacku. Wątki frajerskie nie ustępują. Ale gadamy też o moralności w post-ponowoczesnej sztuce, kulturowych wzorcach płciowych i braniu odpowiedzialności za własną sztukę. No i czasem mówimy też o innych rzeczach. Do usłyszenia, słuchacze.

Klub Frajera to nasz pomysł na audycję, w której rozmawiamy o emocjach. Czasami popadniemy sobie we wspomnienia, a czasem spróbujemy zdefiniować czym w zasadzie jest frajerstwo. Chyba nie jesteśmy w tym jeszcze super-wybitni, ale to raptem drugie podejście. Dajcie nam jeszcze parę razy. Do usłyszenia, radiosłuchacze.