Kazania EWC

Co tak bardzo przeraziło Jezusa w ogrodzie Getsemane? Dlaczego Jego cierpienie było tak wielkie, że powiedział: „Smętna jest dusza moja aż do śmierci”?W obliczu nadchodzącego krzyża Jezus zmagał się z perspektywą wypicia kielicha Bożego gniewu. A jednak dobrowolnie poddał się woli Ojca i zdecydowanie wyszedł naprzeciw swoim oprawcom.W tym kazaniu John MacArthur wyjaśnia, co wydarzyło się w Getsemane, dlaczego Chrystus doświadczał tak wielkiej agonii i skąd czerpał siłę, by pójść na krzyż.

Czy można szczerze kochać Jezusa, a mimo to zaprzeć się Go ze strachu? Dlaczego Piotr, który zapewniał, że jest gotów umrzeć za swojego Mistrza, zaledwie kilka godzin później trzykrotnie się Go wyparł?Po ostatniej wieczerzy Jezus zapowiedział swoim uczniom, że wszyscy Go opuszczą. Piotr stanowczo zaprzeczył, przekonany o własnej odwadze i wierności. Jednak gdy nadeszła próba, zarówno on, jak i pozostali uczniowie okazali się znacznie słabsi, niż przypuszczali.W tym kazaniu John MacArthur pokazuje, jak ludzka słabość, strach i pycha kontrastują z doskonałą wiedzą, odwagą, mocą i pokorą Jezusa Chrystusa. Wyjaśnia również, dlaczego upadek Piotra nie oznaczał końca jego wiary i w jaki sposób Duch Święty przemienił zalęknionych uczniów w odważnych świadków ewangelii.

Jeśli Bóg jest za nami, nikt nie może nas ostatecznie pokonać. Żadne oskarżenie, żadne cierpienie, żadne prześladowanie i żadna śmierć nie są w stanie odłączyć wierzących od miłości Boga w Chrystusie. Zbawienie nie zależy od siły człowieka, ale od mocy Ojca, dzieła Syna i zachowującej służby Ducha Świętego.

Saduceusze przyszli do Jezusa, przekonani, że ich pytanie o zmartwychwstanie postawi Go w sytuacji bez wyjścia. Zamiast tego Chrystus wskazał prawdziwe źródło ich błędu: nieznajomość Słowa Bożego i mocy Boga.Czy naprawdę znamy Pismo, czy tylko opieramy się na własnych wyobrażeniach o Bogu?

Jezus ostrzega przed fałszywymi nauczycielami, którzy pod pozorem pobożności szukają uznania, pieniędzy i własnej korzyści. Historia ubogiej wdowy nie jest tu przede wszystkim lekcją o ofiarności, lecz obrazem religijnego systemu, który wykorzystywał najsłabszych i odbierał im wszystko. Kazanie na podstawie Ewangelii Marka 12:38–44 pokazuje, jak rozpoznawać duchową obłudę oraz dlaczego Bóg surowo osądza tych, którzy wykorzystują ludzi w Jego imieniu.

Podczas swojej ziemskiej służby nawet ci, którzy podążali za Jezusem, reagowali lękiem w Jego obecności. Wyraźnie widać to w reakcji uczniów po uciszeniu burzy na Morzu Galilejskim, gdy ze zdumieniem mówili: „Kim On właściwie jest, że nawet wiatr i morze są Mu posłuszne?”. W tym wykładzie dr Sproul wyjaśnia, dlaczego najbliżsi towarzysze Jezusa mogli się Go bać, a jednocześnie nie potrafili przestać za Nim iść, wiedząc, że bez Niego nie mogą stać się święci.

Rozumiemy, czego ludzie doświadczali w obecności świętego Boga, ale często brakuje nam słów, by precyzyjnie zdefiniować, czym jest „świętość” w rozumieniu Pisma Świętego. W tym wykładzie dr Sproul wyjaśnia znaczenie słowa „święty”, abyśmy mogli dostrzec, jak bardzo potrzebujemy świętości w naszym życiu — szczególnie w tym, jak używamy imienia Boga.

Marcin Luter był człowiekiem pełnym lęków, wątpliwości i głębokiej świadomości własnego grzechu. Im bardziej poznawał świętość Boga, tym wyraźniej widział, jak bardzo sam nie dorasta do Bożego standardu.Przez lata szukał pokoju w religijnych praktykach, spowiedziach i własnych wysiłkach. Jednak jego sumienie nie znajdowało ukojenia. Dopiero gdy odkrył prawdę z Listu do Rzymian, że grzesznik zostaje usprawiedliwiony przez wiarę w Chrystusa, wszystko się zmieniło.Luter zrozumiał, że nasze pojednanie z Bogiem nie opiera się na naszej sprawiedliwości, lecz na doskonałej sprawiedliwości Jezusa Chrystusa, przypisanej wszystkim, którzy Mu ufają.To odkrycie stało się sercem Reformacji i przypomnieniem, że zbawienie jest z łaski, przez wiarę, a nie przez ludzkie zasługi.

Dlaczego świętość Boga budzi w człowieku tak wielki lęk?Współczesna kultura często przedstawia Boga jako łagodnego i nieszkodliwego, ale Pismo Święte ukazuje Go jako nieskończenie świętego, sprawiedliwego i godnego najwyższej czci. Historie Nadaba i Abihu, Uzzy czy Ananiasza i Safiry przypominają nam, że Bóg nie traktuje grzechu lekko.Problem nie polega na tym, że Bóg jest zbyt surowy. Prawdziwą zagadką jest to, że okazuje tak wiele cierpliwości i miłosierdzia wobec grzeszników, którzy każdego dnia buntują się przeciwko Niemu.Każdy grzech jest obrazą majestatu Boga i aktem buntu przeciwko Jego władzy. A jednak zamiast natychmiastowego sądu otrzymujemy łaskę, czas na pokutę i wezwanie do pojednania z Nim przez Jezusa Chrystusa.Nie żyjemy dzięki temu, że zasługujemy na Bożą przychylność. Żyjemy dzięki Jego cierpliwości, miłosierdziu i łasce.

Izajasz zobaczył świętość Boga — i natychmiast zrozumiał swoją własną grzeszność.W obliczu Bożej chwały prorok nie usprawiedliwiał siebie, nie porównywał się z innymi i nie szukał wymówek. Zawołał: „Biada mi! Zginąłem!” Gdy ujrzał świętego Boga, po raz pierwszy naprawdę zobaczył samego siebie.Pismo Święte pokazuje, że wszyscy, którzy stawali przed majestatem Boga, drżeli. Jego świętość obnaża nasz grzech, pychę i nieczystość. Ale Bóg nie pozostawia skruszonego grzesznika w rozpaczy.Gdy Izajasz wyznał swój grzech, Bóg oczyścił go i oznajmił: „Twoja wina jest zgładzona, a twój grzech odpuszczony.” Dopiero wtedy Izajasz był gotowy odpowiedzieć: „Oto jestem, poślij mnie!”Prawdziwe spotkanie z Bogiem prowadzi do pokuty, przebaczenia i gotowości do służby.