EPALE On-Air

Czego dorośli szukają w edukacji? Jak powstaje oferta edukacyjna i czy uczestnicy mają wpływ na jej kształt? I co sprawia, że chcą wracać? Na te i wiele innych pytań odpowiada nowy cykl podcastów EPALE, w którym przyglądamy się trzem różnym formom edukacji dorosłych: uniwersytetowi otwartemu, uniwersytetowi ludowemu oraz uniwersytetowi trzeciego wieku. Trzy miejsca, trzy perspektywy Trzy miejsca, trzy różne grupy uczestników i sposoby działania, ale wspólny cel – tworzenie przestrzeni, w których dorośli mogą uczyć się, rozwijać, dzielić doświadczeniem i budować relacje. Ekologiczny Uniwersytet Ludowy W tym odcinku rozmawiamy z Ewą Smuk-Stratenwerth z Ekologicznego Uniwersytetu Ludowego. Ekologiczny Uniwersytet Ludowy (eul.grzybow.pl), fundacja założona w roku 2015 przez Ewę i Petera Stratenwerthów w Grzybowie, w powiecie płockim na Mazowszu. Zajmuje się popularyzowaniem idei uniwersytetów ludowych, tzw. pedagogiki grundtvigiańskiej oraz prowadzeniem kursów z wykorzystaniem tej formy edukacji. Większość organizowanych kursów ma tematykę wokół agroekologii.  Od 2024 roku EUL jest inicjatorem powstania Pracowni Bioregionu Doliny Środkowej Wisły (bioregion.pl). Z podcastu dowiesz się: Dlaczego dorośli decydują się na naukę i zmianę dotychczasowej drogi życiowej. Jak wygląda edukacja w Ekologicznym Uniwersytecie Ludowym. Jak praktyczna nauka pomaga zdobywać nowe umiejętności i doświadczenia. W jaki sposób wspólna nauka buduje relacje i międzypokoleniową współpracę. Jak Erasmus+ wspiera rozwój edukacji dorosłych i wymianę doświadczeń. Ewa Smuk-Stratenwerth, absolwentka biologii i antropologii oraz podyplomowych studiów z filozofii. Od 35 lat zaangażowana w prace organizacji pozarządowych: Ośrodek Edukacji Ekologicznej EKO-OKO (inicjatywa kampanii "Rodzić po ludzku" razem z Gazetą Wyborczą), Stowarzyszenie Ekologiczno-Kulturalne ZIARNO, fundacja Ekologiczny Uniwersytet Ludowy. Członek międzynarodowej organizacji przedsiębiorców społecznych Ashoka i laureatka wielu nagród. Koordynatorka projektów z programu Erasmus+, głównie dzięki swojej pasji do uniwersytetów ludowych. Sektor Edukacja dorosłych programu Erasmus+ wspiera organizacje, które poprzez niezawodową edukację pomagają osobom dorosłym rozwijać kompetencje, aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i uczyć się przez całe życie. Dzięki międzynarodowym projektom i mobilnościom uczestnicy mogą wymieniać doświadczenia, poznawać nowe metody pracy, budować partnerstwa ponad granicami, a także opracowywać nowe, innowacyjne rezultaty. Z programu korzystają m.in. organizacje pozarządowe, uniwersytety trzeciego wieku, uniwersytety ludowe i otwarte, instytucje kultury, ośrodki pomocy społecznej, szkoły dla dorosłych, urzędy pracy oraz władze lokalne. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie: www.erasmusplus.org.pl/edukacja-doroslych.

Poznaj trzy różne spojrzenia na edukację dorosłych. Czego dorośli szukają w edukacji? Jak powstaje oferta edukacyjna i czy uczestnicy mają wpływ na jej kształt? I co sprawia, że chcą wracać? Na te i wiele innych pytań odpowiada nowy cykl podcastów EPALE, w którym przyglądamy się trzem różnym formom edukacji dorosłych: uniwersytetowi otwartemu, uniwersytetowi ludowemu oraz uniwersytetowi trzeciego wieku. Trzy miejsca, trzy perspektywy Trzy miejsca, trzy różne grupy uczestników i sposoby działania, ale wspólny cel – tworzenie przestrzeni, w których dorośli mogą uczyć się, rozwijać, dzielić doświadczeniem i budować relacje. Uniwersytet Otwarty Uniwersytetu Warszawskiego W tym odcinku rozmawiamy z dr Katarzyną Lubryczyńską-Cichocką, dyrektor Uniwersytetu Otwartego Uniwersytetu Warszawskiego. Uniwersytet Otwarty Uniwersytetu Warszawskiego powstał w 2008 roku w celu realizacji i propagowania idei edukacji przez całe życie, zgodnie z misją Uniwersytetu Warszawskiego. Jest najstarszą tego typu instytucją w Polsce, prekursorem i liderem sektora kształcenia ustawicznego. Z podcastu dowiesz się: • kim są uczestnicy Otwartego Uniwersytetu UW i czego szukają w edukacji; • jak powstaje oferta edukacyjna i na ile uczestnicy mają wpływ na jej kształt; • jaką rolę w edukacji dorosłych odgrywają relacje, ciekawość i wymiana doświadczeń; • jak zmieniają się potrzeby osób dorosłych i jak na te zmiany odpowiada Uniwersytet Otwarty UW. Rozmowę prowadzi Patryk Kuniszewicz, dziennikarz Polskiego Radia. dr Katarzyna Lubryczyńska-Cichocka Pedagog, andragog, propagatorka idei edukacji ustawicznej osób dorosłych w Polsce. Absolwentka Wydziału Pedagogicznego UW, na którym ukończyła dwa kierunki studiów i dwie specjalizacje. W latach 2006-2008 Senator Uniwersytetu Warszawskiego oraz dwóch komisji senackich. W latach 2006-2007 pracowała w Uniwersyteckim Ośrodku Transferu Technologii UW. W 2008 r. współorganizowała Uniwersytet Otwarty UW, którego od 2009 r. jest dyrektorem. W latach 2009-2014 była koordynatorką Programu doskonalenia nauczycieli akademickich Uniwersytetu Warszawskiego realizowanego w ramach projektu Nowoczesny Uniwersytet – kompleksowy program wsparcia dla doktorantów i kadry dydaktycznej UW. Ekspertka w zakresie tworzenia i realizacji projektów edukacyjnych dla osób dorosłych. Organizatorka i współorganizatorka konferencji, kongresów i innych przedsięwzięć naukowych i popularnonaukowych poświęconych tematyce uczenia się przez całe życie. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół edukacji ustawicznej osób dorosłych, a także nowych technik nauczania dorosłych. Jest autorką publikacji z tego zakresu.

W kolejnym podcaście EPALE Małgorzata Rosalska, ambasadorka EPALE, rozmawia z dr Anną Bilon-Piórko o współczesnych przemianach poradnictwa kariery, ze szczególnym uwzględnieniem osób dorosłych. Punktem wyjścia do rozmowy jest pytanie o to, jak zmienia się rozumienie kariery w warunkach niepewności, licznych tranzycji i coraz większej odpowiedzialności jednostki za własne wybory edukacyjne i zawodowe. Rozmowa dotyczy m.in. znaczenia sprawczości i refleksyjności, kompetencji potrzebnych do poruszania się we współczesnym świecie pracy, korzystania z informacji edukacyjnych i zawodowych oraz zmieniających się zadań doradców. Pojawia się również pytanie o granice indywidualnej odpowiedzialności za przebieg kariery oraz o znaczenie uwarunkowań społecznych, edukacyjnych i strukturalnych. To rozmowa o poradnictwie, które nie ogranicza się do pomocy w wyborze zawodu czy znalezieniu zatrudnienia, lecz staje się przestrzenią wspierania dorosłych w rozumieniu własnych doświadczeń, podejmowaniu decyzji, uczeniu się i konstruowaniu dalszych etapów życia zawodowego. Zapraszamy do wysłuchania rozmowy wszystkich zainteresowanych edukacją dorosłych, poradnictwem kariery, rozwojem zawodowym oraz przemianami współczesnego świata pracy. Dr Anna Bilon-Piórko – pedagożka, specjalizująca się w badaniach nad poradnictwem kariery, edukacją i uczeniem się dorosłych oraz społecznymi i kulturowymi uwarunkowaniami edukacji. Pracownik naukowy w Uniwersytet DSW IDEIS we Wrocławiu. Pełni funkcję affiliated researcher na Uniwersytecie Jönköping w Szwecji oraz external examiner na Uniwersytecie Warwick w Wielkiej Brytanii. Współpracuje także jako konsultantka z European Centre for the Development of Vocational Training (Cedefop). Autorką licznych publikacji naukowych w języku polskim i angielskim, a także ekspertyz i tekstów popularyzujących wiedzę z zakresu edukacji i poradnictwa kariery. Łączy działalność naukową z praktyką ekspercką, współpracując z instytucjami krajowymi oraz z partnerami międzynarodowymi, w tym European Doctoral Programme in Career Guidance and Counselling. W swojej pracy koncentruje się na tworzeniu powiązań między badaniami naukowymi, polityką edukacyjną i praktyką poradniczą. Dr hab. Małgorzata Rosalska – pedagog, doradca zawodowy, profesor w Zakładzie Kształcenia Ustawicznego i Doradztwa Zawodowego na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Specjalizuje się w problematyce z zakresu doradztwa edukacyjno-zawodowego, polityki rynku pracy, edukacji dorosłych i polityki oświatowej. Autorka książek i artykułów o tematyce doradczej i andragogicznej. Autorka programów wsparcia doradczego i programów kształcenia doradców zawodowych. Realizuje projekty badawcze i szkoleniowe dla instytucji edukacyjnych, organizacji pozarządowych oraz instytucji rynku pracy. Ambasadorka EPALE.

Rozmowa o tym, dlaczego prawdziwa zmiana zaczyna się od ludzi i relacji, . Zastanowimy się, jak edukacja ekologiczna może inspirować do działania, wzmacniać poczucie sprawczości i budować odpowiedzialność za najbliższe otoczenie. Rozmawiamy o lokalnych inicjatywach, które wpływają na jakość życia mieszkańców, o współpracy między pokoleniami oraz o tym, jak mówić o ekologii w sposób, który daje nadzieję i zachęca do zaangażowania, zamiast budzić lęk. Działając na rzecz środowiska, dorośli mają szansę rozwijać różnorodne kompetencje. Należą do nich m.in. umiejętność krytycznego myślenia, budowanie poczucia sprawczości oraz zdolność do nawiązywania i podtrzymywania relacji międzyludzkich. Ważnym aspektem jest także rozwój relacji międzypokoleniowych i międzykulturowych, które wzmacniają wspólnotowość i sprzyjają uczeniu się od siebie nawzajem. W rozmowie nie zabrakło także refleksji nad rolą empatii w budowaniu dialogu. Przyglądamy się temu, jak organizacje pozarządowe pomagają wzmacniać głos mieszkańców, łączyć ludzi wokół wspólnych celów i przekuwać społeczne potrzeby w konkretne działania. To rozmowa o sile wspólnoty, współodpowiedzialności i oddolnych zmianach, które zaczynają się tuż obok nas.

Czego uczy się człowiek, który przez lata uczy innych? To pytanie stało się punktem wyjścia do reportażowego odcinka podcastu EPALE nagranego podczas konferencji Moodle Moot. W miejscu, w którym zwykle rozmawia się o platformach, narzędziach, kursach i nowych technologiach, tym razem mikrofon został skierowany w stronę doświadczenia samych edukatorek i edukatorów: ich zawodowych zwrotów, odkryć, wątpliwości i lekcji, które przychodzą dopiero po czasie. W odcinku swoimi doświadczeniami zgodzili się podzielić: Tomasz Jankowski z N&N Group Solutions, Aleksandra Dudasz z Centrum Edukacji i Innowacji Dydaktycznych Politechniki Krakowskiej, Anna Stanisławska-Mischke, filozofka i pracowniczka uniwersytetu, Jerzy Mischke, inżynier mechanik, absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej, Joanna Ksieniewicz z Uniwersytetu Vizja, Maciek Dowgiel z Pracowni Filmoznawczej i Medioznawczej, twórca e-learningu, oraz Tomasz Walasek z Politechniki Częstochowskiej, związany z zespołem do spraw nowoczesnej edukacji i komunikacji. Nie jest to rozmowa o jednej metodzie, jednej technologii ani jednej ścieżce zawodowej. To raczej wielogłos osób z różnych światów: akademickiego, administracyjnego, biznesowego, trenerskiego i e-learningowego. Każda z nich inaczej trafiała do edukacji dorosłych, inaczej rozumiała swoją rolę na początku i inaczej odpowiada dziś na pytanie, co w uczeniu naprawdę zostaje, kiedy zmieniają się narzędzia, język i oczekiwania wobec edukatorów. Warto posłuchać tego odcinka nie tylko wtedy, gdy projektuje się kursy, prowadzi zajęcia albo pracuje z dorosłymi uczestnikami szkoleń. To także opowieść o uważności, pokorze, relacjach, zmęczeniu, ciekawości i o tym, że edukacja nie kończy się po stronie osoby uczącej się. Czasem najważniejsze lekcje dostają ci, którzy przyszli uczyć innych. W odcinku usłyszysz między innymi: - dlaczego w edukacji warto czasem bardziej słuchać niż wyjaśniać; - co edukatorzy muszą w sobie odpuścić, zanim naprawdę zaczną pracować z ludźmi; - dlaczego technologia nie zastępuje myślenia o sensie uczenia; - co zostaje niezmienne w edukacji, nawet gdy zmieniają się narzędzia, platformy i sztuczna inteligencja. Piotr Maczuga – pisze, nagrywa, szkoli i występuje publicznie, przybliżając temat nowych technologii w edukacji dorosłych. Na co dzień produkuje treści edukacyjne i cyfrowe eventy oraz buduje i modernizuje studia multimedialne. Współzałożyciel Fundacji Digital Creators. Ambasador EPALE.

Czy trener(ka) musi znać wszystkie najnowsze trendy, by zyskać wiarygodność w oczach młodych dorosłych? A może próba „nadążania za wszelką cenę” przynosi efekt odwrotny do zamierzonego? W tym odcinku podcastu w rozmowie z Jędrzejem Szynkowskim, Ambasadorem EPALE, Joanna Stompel, trenerka i facylitatorka, dzieli się swoimi doświadczeniami z pracy z grupami międzynarodowymi i student(k)ami, wskazując, że prawdziwa siła drzemie w autentyczności i edukacji opartej na wzajemności oraz ciekawości drugiego człowieka. „Autentyczność to nie jest o tym, że ja jestem częścią tej grupy. W sensie – jestem taka sama jak ta grupa, tylko o tym, że właśnie być może przyznaję się, jeżeli czegoś nie wiem albo nie zrozumiem” – mówi gościni. Wątki, poruszane w rozmowie: - Kim są młodzi dorośli: dlaczego warto unikać stereotypów i etykiet? - Edukacja formalna i pozaformalna: jak łączyć te światy na uczelni i w biznesie? - Sprawdzanie własnego ego: jak pokora pomaga w byciu lepszą edukatorką/lepszym edukatorem? - Zamiana ról: dlaczego czasem warto „zamienić buty” i samemu stać się uczestniczką/uczestnikiem szkolenia? - Lekcje od grupy: czego jako trenerki i trenerzy możemy nauczyć się od młodych dorosłych? - Wiarygodność w zmianie: jak pozostać sobą, gdy grupa odbiorców zmienia się z każdym cyklem edukacyjnym? Poszukamy też odpowiedzi na pytania, dlaczego tworzenie warunków do nauki jest ważniejsze niż samo przekazywanie wiedzy, jak odnaleźć swój cel rozwojowy w natłoku możliwości, a także… co o uczeniu się mówi nam gra na ukulele? Zapraszamy do słuchania!

W świecie, w którym króluje trend „edu-mikrusów”, krótkich form, szybko zakończonych odznakami czy dyplomami, coraz częściej pojawia się temat wypalenia rozwojowego osób uczących się. Czy uczenie się online, e-learning może być sposobem na uwolnienie przestrzeni i czasu uczenia? Jak projektować doświadczenia edukacyjne zarówno zaspokajające potrzebę błyskawicznego potwierdzenia wiedzy i umiejętności, a jednocześnie o zrównoważonym charakterze? Jak wykorzystując technologię możemy kształtować doświadczenia edukacyjne wspierające rozkwit potencjałów zarówno tych osobistych, jak i również społecznych i środowiskowych? Dzisiaj szukamy odpowiedzi na pytanie, jak możemy wykorzystać e-learning i platformę Moodle, aby wspierać uczenie się głębokie i relacyjne, unikając przy tym wypalenia rozwojowego i przeciążenia. W tym odcinku szukamy odpowiedzi na pytanie, jak wykorzystać e-learning i platformę Moodle, aby wspierać uczenie się głębokie i relacyjne, unikając przy tym wypalenia rozwojowego i przeciążenia. Dlaczego forum dyskusyjne jest sercem Moodla. Gościem odcinka jest Przemysław Stencel, ekspert zaangażowany w rozwój e-learning w Polsce, który dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat rozwoju technologii edukacyjnych, motywacji uczących się oraz projektowania efektywnych kursów online. W tej rozmowie Ewa Duda-Maciejewska, Ambasadorka EPALE, zbiera eksperckie inspiracje na temat sposobów podejścia do projektowania doświadczeń edukacyjnych online, możliwości jakie daje e-learning i platforma Moodle we wspieraniu głębokiego i relacyjnego uczenia się w społecznościach edukacyjnych. Dowiesz się, jak można uniknąć pułapek narzędziowych i skupić się na celach edukacyjnych, korzystając z funkcjonalności platformy Moodle. Główne zagadnienia: Geneza i filozofia rozwoju platformy Moodle Asynchroniczne sieci uczenia się Motywacja w procesie uczenia się osób dorosłych Ewolucja kursów MOOC i konektywizm Projektowanie dydaktyczne – od kompetencji do narzędzi Mikrotreści, a uczenie głębokie Funkcjonalności platformy Moodle w praktyce Dostępność platformy Moodle Zapraszamy.

Transplantologia to temat, który dla wielu osób wciąż pozostaje trudny, odległy i obudowany licznymi wyobrażeniami. Najczęściej kojarzy się z procedurą medyczną polegającą na przeszczepieniu narządu lub jego części z jednego organizmu do drugiego albo w obrębie tego samego organizmu. To działanie, które w wielu przypadkach ratuje życie lub znacząco poprawia jego jakość. Obejmuje jednak także znacznie szerszy kontekst: decyzje, komunikację, społeczne zaufanie oraz sposób, w jaki rozmawiamy o życiu i śmierci. W tym odcinku podcastu EPALE przyglądamy się transplantacji nie tylko z perspektywy medycyny, ale także edukacji dorosłych i komunikacji społecznej. W rozmowie poruszamy kilka kluczowych wątków: Czym jest transplantologia „od kuchni” i co w tym procesie pozostaje niewidoczne dla osób spoza systemu? Jakie mity i wyobrażenia wpływają na społeczne postrzeganie dawstwa narządów? Co w edukacji działa skuteczniej: fakty i dane czy konkretne historie? W jaki sposób można łączyć medycynę ze sztuką, tworząc nowe, bardziej angażujące formy opowiadania o transplantacji? Gościem odcinka jest dr n. med. Aleksandra Woderska-Jasińska, MBA, koordynator transplantacyjny. Na co dzień uczestniczy w procesach związanych z pobieraniem i przeszczepianiem narządów, łącząc wiedzę medyczną z praktyką pracy z ludźmi w wymagających sytuacjach. Angażuje się również w działania edukacyjne, których celem jest budowanie świadomości społecznej wokół dawstwa narządów. Jest wykładowcą akademickim, autorem publikacji naukowych i ich recenzentem. W swojej pracy poszukuje także nowych form komunikacji. Łączy medycynę ze sztuką, tworząc w social mediach wizualne projekty inspirowane tematyką transplantacji. Projekt na Instagramie: TranspArt_by_dr, https://www.instagram.com/transplart_by_dr?utm_source=qr&igsh=NzdpZmdrcnI3bTZt Nina Woderska - doktor nauk społecznych w zakresie pedagogiki. Badaczka i trenerka edukacji obywatelskiej. Animatorka działań wolontaryjnych i prosenioralnych. Autorka publikacji naukowych i popularno-naukowych. Pracuje również jako trenerka w Stowarzyszeniu Creo i Poznańskim Centrum Wolontariatu. Chętnie dzieli się wiedzą nie tylko ze studentami, lecz także z młodzieżą, seniorami, pracownikami korporacji czy osadzonymi w zakładach karnych. Fanka innowacji społecznych. Ambasadorka EPALE. Rozmowa została zrealizowana dzięki zaangażowaniu gościni, która wzięła w niej udział nieodpłatnie.

Inclusive leadership nie jest chwilowym trendem, ale odpowiedzią na współczesne wyzwania: szybkie zmiany technologiczne, rosnące znaczenie zrównoważonego rozwoju i potrzebę realnego włączania grup dotąd pomijanych. To model przywództwa oparty na empatii, współpracy i przejrzystości. Łączy w sobie elementy przywództwa empatycznego, transformacyjnego i dzielonego. Nie chodzi w nim o władzę „nad”, ale o odpowiedzialność „wśród” – o bycie w sercu wspólnoty, a nie na jej szczycie. Jako liderka od lat uczę się, że inkluzywność zaczyna się od postawy. Od gotowości do przyznawania się do błędów, świadomości własnych uprzedzeń, ciekawości drugiego człowieka i budowania kultury feedbacku. Badania pokazują, że inkluzywnych liderów wyróżnia m.in. widoczne zaangażowanie w różnorodność, pokora, inteligencja emocjonalna i umiejętność tworzenia przestrzeni do efektywnej współpracy. To właśnie te cechy przekładają się na większe zaangażowanie zespołów, innowacyjność i lepsze wyniki organizacji. W podcaście przywołuję także przykłady firm takich jak McDonald’s czy Deloitte, które pokazują, że cele biznesowe można (i warto!) łączyć z długofalową strategią różnorodności i włączenia. Inkluzywność nie jest dodatkiem do strategii – jest jej fundamentem. Dzielę się również pięcioma praktycznymi zachowaniami, od których można zacząć: budowaniem relacji, pogłębianiem samoświadomości, rozwijaniem kultury informacji zwrotnej, realnym włączaniem zespołu w decyzje oraz świadomym stawianiem na różnorodność. To konkretne kroki, które każda osoba liderująca może podjąć już dziś. Korzyści z przywództwa włączającego są wielowymiarowe. Wzmacniają liderkę lub lidera, budując samoświadomość i odporność psychiczną. Wzmacniają organizację, zwiększając zaangażowanie, retencję i kreatywność. Wreszcie, mają wymiar społeczny, bo promują zrównoważony rozwój i przesuwają uwagę z indywidualnego sukcesu na dobro wspólne. Jeśli bliskie jest Ci liderowanie oparte na empatii, odpowiedzialności i odwadze do zmiany, zapraszam do wysłuchania kolejnego podcastu EPALE. To rozmowa nie tylko o zarządzaniu, ale o wartościach, które kształtują przyszłość naszych organizacji i społeczności.

Rola dydaktyka akademickiego wyraźnie się zmienia, a kompetencje trenerskie – praca procesowa oraz świadome łączenie teorii z praktyką – stają się dziś kluczową odpowiedzią na nowe potrzeby studentów, uczelni i całego otoczenia edukacyjnego. Rozmowa Barbary Habrych z dr. Bartoszem Fingasem. Zapraszamy do wysłuchania podcastu, z którego poznasz odpowiedzi na pytania: Kim jest trener akademicki i dlaczego ta rola zyskuje dziś na znaczeniu? Jak zmieniają się studenci i jakie wyzwania stawia to przed dydaktykami akademickimi? Czym różni się trener akademicki od trenera biznesu? Jakie kompetencje są kluczowe w pracy trenera akademickiego? Od czego zacząć, jeśli dydaktyk chce rozwijać się w kierunku trenera akademickiego? Dr Bartosz Fingas – trener, tutor i dyrektor programowy Collegium Wratislaviense. Specjalizuje się w tutoringu akademickim, mentoringu oraz rozwoju kompetencji dydaktycznych nauczycieli i trenerów. Ma wieloletnie doświadczenie w projektowaniu i realizacji programów rozwojowych dla uczelni wyższych, szkół, administracji publicznej i organizacji pozarządowych. Jest autorem publikacji z zakresu tutoringu, współredaktorem monografii Tutoring. Teoria, praktyka, studia przypadków oraz współorganizatorem Ogólnopolskiego Kongresu Tutoringu. Strona internetowa: https://edukacja.cw.edu.pl/nasz-zespol/bartosz-fingas/ LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/bartosz-fingas-71578493/ Barbara Habrych – pedagożka, ekspertka HR, trenerka biznesu i edukacji. Specjalizuje się w tematyce rekrutacji i rynku pracy, procesów HR, uczenia się dorosłych, tutoringu, doradztwa zawodowego i rozwijania kompetencji przyszłości. Ambasadorka EPALE.