Dziennik Zmian — Miłka O. Malzahn

Jak brzmi tożsamość, zanim jeszcze zdążymy cokolwiek o sobie powiedzieć?Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianNa Podlasiu wystarczy posłuchać nazwisk. Iwaniuk, Grygoruk, Bajko, Charyton... Każde ma swój rytm, śpiewność, każde niesie historię. Pomiędzy nimi moje — Malzahn. Z niemym „h” i „z”, które w niemieckiej wymowie brzmi jak „c”. Z historią, która już na starcie jest znakiem zapytania. Zwykle literuję to, jak się nazywam.A teraz postanowiłam się wsłuchać.W czwartym odcinku cyklu „Obcy na Podlasiu” spotykam się w Berlinie z profesorem Manfredem Malzahnem. Nosimy to samo nazwisko, choć nie znamy wspólnego ogniwa genealogicznego. Rozmawiamy po angielsku. Zaczynamy od kłopotów z wymową, ale szybko docieramy dalej. Do polskich nazwisk, które w rodzinnym Zagłębiu Ruhry Manfreda stały się zupełnie swojskie. Do migracji, pamięci i rodzinnego podobieństwa. Do wiersza „Heredity” Thomasa Hardy’ego, w którym twarz rodu trwa, chociaż kolejne pokolenia przemijają.I myślę sobie, że z nazwiskiem może być podobnie. Dostajemy w spadku pewien dźwięk. Jest w nim już czyjaś historia, a potem życie dopisuje kolejną.Nie wszystko zależy od nas. Ale coś jednak - i owszem.Ale też wracam do polskości, bo tutaj moje niemieckie nazwisko ma przecież także polską historię — choćby tę związaną z moim dziadkiem Zbyszkiem Malzanem i jego działalnością w AK w Łańcucie. Czy jedno brzmienie może pomieść opowieść o człowieku? Ale może ją za to otworzyć.„Kiedy obce brzmi swojsko” — impresja i rozmowa z Manfredem Malzahnem w podcaście „Dziennik Zmian”. Linki do odcinka na YouTube zostawiam w pierwszym komentarzu.

Piękno bywa ulotne. Mieści się w jednym geście, w spojrzeniu, w pół zdania wiersza. 🎞️To moja impresja na temat piękna, zrobiona na VIII Krakowski Festiwal Akordeonowy. Zadanie brzmiało: uchwycić to, co porusza, zachwyca i skłania do refleksji, a inspiracją miała być muzyka akordeonowa udostępniona przez organizatora.Ja wybrałam „Karczmę” Bolesława Leśmiana. Resztę zobaczcie i usłyszcie sami. Jeśli coś Was w niej poruszy, napiszcie w komentarzu, co. 👇W podkładzie wykorzystano:„Karczma” (sł. Bolesław Leśmian), wykonanie: Bożena Boba-Dyga, wyk. Quasi una fantasia.Autorka filmu: @milka.malzahn────────────Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:📘 Facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahn🌐 Moja strona: https://www.milkamalzahn.pl🎧 Podcasty (są też na Spotify): Radio Białystok, https://www.radio.bialystok.pl/chillout☕ Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/dziennik.zmian💛 Piękne wsparcie: https://patronite.pl/milkamalzahn#Leśmian #Karczma #wiersz #impresja #akordeon #KrakowskiFestiwalAkordeonowy #poezja #film #piękno

Wojna się kończy. Podział na swoich i obcych — niekoniecznie. Czasem zostaje nawet na cmentarzu.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianW Parku Dyrekcyjnym w Białowieży znajduje się niewielki cmentarz niemieckich żołnierzy z pierwszej wojny światowej. Można przyjechać do puszczy i nigdy tutaj nie trafić. Tym razem zatrzymujemy się właśnie przy tym mniej znanym śladzie historii.Moją rozmówczynią jest Anna Kulbacka, była dyrektorka Technikum Leśnego w Białowieży. Opowiada o powstaniu cmentarza w 1915 roku, jego wyglądzie, późniejszych pochówkach, powojennej dewastacji i porządkowaniu po latach. Z tych szczegółów wyłania się opowieść o miejscu, którego losy nie skończyły się wraz z wojną.To kolejny odcinek cyklu „Obcy na Podlasiu”. Po niemieckich śladach w Białymstoku i historii Heleny Bohle-Szackiej przyglądam się innemu rodzajowi obecności — śladom pozostawionym przez wojnę. Pytam o pamięć: czy w opowieści o naszym regionie znajdujemy miejsce także dla grobów żołnierzy obcej armii? Nie po to, żeby wygładzać historię. Żeby wiedzieć, co mijamy.🎧 „Dziennik Zmian”Autorka: Miłka O. MalzahnOdcinek powstał w ramach stypendium dziennikarskiego Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.#ObcyNaPodlasiu #Białowieża #HistoriaPodlasia #[email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: są też i na Spotify Radio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Często pytacie mnie: co właściwie robi szeptucha?Cóż… mniej więcej to, o czym opowiada Ela Kuc. A czasem — po prostu dokładnie to, czego w danej chwili trzeba.W tym odcinku zapytałam o naukę szeptania, rozmawiamy o warsztatach i głosie. Warto w ogóle zwrócić uwagę na nasz szczególny sposób mówienia. Szept Szeptuchy nie musi być głośny, żeby być skutecznym.Szept jest rzeczą bardzo ludzką. Bywa piękny, upojny, tajemniczy. Czasem zapowiada coś ważnego: w życiu intymnym — coś miłego; w biznesie — coś niespodziewanego.Szeptem albo półgłosem wypowiadamy często sprawy najważniejsze. Zwierzamy się. Wyjawiamy tajemnice. Dzielimy się tym, co trudne, kruche albo piękne.Ela Kuc opowiada o pracy warsztatowej i o tym, co może wydarzyć się wtedy, gdy naprawdę wsłuchamy się w swój głos — i w to, co chce przez nas wybrzmieć.Jeśli chcesz skontaktowaćsię z Elą - mapisz w komentarzu.

Pod koniec sezonu las mówi ciszej. Nie przestaje jednak pracować: pod ściółką rozciąga się grzybnia — organizm starszy od naszych opowieści, cierpliwy inżynier gleby, sprzymierzeniec drzew, ognia, rozkładu i odradzania się świata.Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianW tym odcinku Dziennika Zmian schodzę pod powierzchnię: do dziecięcego lasu, gdzie grzyby nosiły kapelusze i mogły przemówić; do laboratorium prof. Bożeny Muszyńskiej z Uniwersytetu Jagiellońskiego; oraz do świata mitów, rytuałów i odważnych, niekiedy kontrowersyjnych interpretacji Waldemara Borowskiego, autora Świętego Grzyboga. Szamanizm, eucharystia i naturalne korzenie mitologii. Książka Borowskiego świadomie porusza się w obszarze szamanizmu, symboli i hipotez o źródłach religijnego doświadczenia — warto słuchać tych wątków jako kulturowej, artystycznej opowieści, a nie jako ustalonego stanowiska nauki.Będziemy mówić o grzybach, które kruszą skały, budują glebę i pojawiają się po pożarach, gdy krajobraz dopiero uczy się żyć od nowa. O ich miejscu w diecie, mikrobiocie i codziennym odżywianiu. O ergotioneinie, witaminach z grupy B, sterolach oraz o chitynie i innych składnikach, które mogą wchodzić w relacje z naszym organizmem — bez cudownych skrótów, za to z uwagą dla badań i ograniczeń wiedzy.Pojawi się także soplówka jeżowata: grzyb, którego związki — hericenony obecne w owocnikach oraz erinacyny związane z grzybnią — są badane w kontekście czynnika wzrostu nerwów NGF. To fascynujący kierunek badań przedklinicznych, ale jeszcze nie gotowy przepis na regenerację mózgu czy zastąpienie leczenia.Zajrzymy również do dawnego imaginarium: do opowieści o lesie jako miejscu granicznym, o ciszy grzybobrania, o rytualnym jedzeniu, o pamięci przodków i o świecie, który nie dzielił natury na „zwykłą” i „duchową”. Nie po to, by udowadniać, że każda legenda była faktem, lecz by usłyszeć, jak długo człowiek próbował zrozumieć tajemnicze istoty wyrastające po deszczu — bez nasion, bez kwiatów, a jednak z własnym porządkiem i własnym czasem.To odcinek o grzybach karmiących ciało, o grzybach otwierających wyobraźnię i o lesie, który nie jest dekoracją, lecz wielkim, podziemnym archiwum przemiany.To jest takie zaproszenie na grzybobranie i zaproszenie na czarną kawę do lasu. Bez hałasu. Bez rozgarniania ściółki. Z uważnością[email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: są też i na Spotify Radio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Drzewo nie może uciec z miejsca, w którym rośnie.A co dzieje się z nim, kiedy wokół przybywa betonu, upału, ciężkiego sprzętu, remontów i ludzkiego pośpiechu?Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianW tym odcinku Dziennika Zmian rozmawiam ze Stanisławem Łubieńskim o miejskiej przyrodzie, która nie zaczyna się dopiero w parku. Jest także w szczelinach chodnika, za rynną, na kolejowym żwirze, w starych sadach ukrytych między blokami i na nieużytkach, które dla jednych są „pustym terenem”, a dla innych — domem oraz drogą migracji.Rozmawiamy o roślinach, które wybierają miejskie pęknięcia, o starych dębach niszczonych podczas remontów, o pamięci zapisanej w zieleni i nazwach ulic, o zapachu kreozotu z podkładów kolejowych, a także o dzikości, której nie musimy szukać daleko.Stanisław Łubieński — kulturoznawca, ukrainista, przyrodnik, autor książek Pirat stepowy, Dwanaście srok za ogon, Książka o śmieciach oraz Drugie życie Czarnego Kota. Prowadzi spacery przyrodnicze po Warszawie, tworzy blog „Dzika Ochota” i prowadzi audycję „Księstwo ptaków” w radiowej Trójce.Drugie życie Czarnego Kota jest opowieścią o przyrodzie miasta: ruderalnych roślinach, ptakach, porostach, śladach dawnych krajobrazów i o tym, jak inaczej zobaczyć przestrzeń, którą codziennie mijamy.Po wysłuchaniu tego odcinka może warto wysiąść dwa przystanki wcześniej. Nie wybierać najładniejszej trasy. Zobaczyć, co rośnie przy płocie, pod murem, na skraju parkingu i w szczelinie chodnika.Miasto żyje. Nie tylko naszym życiem.Jeśli lubisz takie dźwiękowe eseje, rozmowy i opowieści o świecie widzianym trochę inaczej — zasubskrybuj Dziennik Zmian.Napisz też w komentarzu: jakie miejsce w Twoim mieście wydaje się pozornie puste, a wcale puste nie jest?#StanisławŁubieński #PrzyrodaWMieście #ZieleńMiejska #DziennikZmian #Podcast #Miasto #[email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: są też i na Spotify Radio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Dotknąć bezczasu | Ćwiczenie z obecnościCzy da się zatrzymać bieg rzeki? Nie musisz uciekać przed czasem ani liczyć przebytych dróg. Wystarczy mała, cicha szczelina pomiędzy wdechem a wydechem, w której znikają wszelkie ramy i ograniczenia.W tym odcinku schodzę bliżej ziemi – tam, gdzie grawitacja spowalnia sekundy – by zaprosić Cię do wspólnego ćwiczenia z obecności w czasie. To nie czas prowadzi nas za rękę; to my decydujemy, kiedy i jak się w nim zanurzyć. Usiądź wygodnie, zamknij oczy i pozwól sobie na kilka minut głębokiego, filozoficznego ukojenia.Poznaj inne odsłony ciszy:Więcej dźwiękowych ćwiczeń z obecności znajdziesz na playliście:Miękka tkanka dźwięku | Afirmacje, wiersze, medytacje https://www.youtube.com/playlist?list=PLbw7vmM9tf12XSwekSnAQZv7tYtSe3lG_Wsparcie twórczości:Jeśli ten esej przyniósł Ci ukojenie i chcesz postawić mi wirtualną kawę – będę się nią raczyć powoli, zatrzymując bieg dnia: https://buycoffee.to/dziennik.zmian#uważność #esejaudio #psychologiacodzienności #slowlife #medytacja #obecność #[email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Czy istnieje hymn pokolenia? Taka piosenka, którą wystarczy zacząć nucić przy ognisku, na spotkaniu po latach albo podczas zupełnie nieplanowanej prywatki — a reszta już zna refren?Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianW tym odcinku Dziennika Zmian szukam utworów, które bywają naszym wspólnym identyfikatorem. Takich, które otwierają sekretne drzwi pamięci: do przyjaciół sprzed lat, pierwszych pożegnań, wielkich miłości, melancholii, nadziei i wieczorów, po których sąsiedzi mogli walić do drzwi.Czy „Autobiografia” Perfectu, „Jolka, Jolka pamiętasz” Budki Suflera, „Tolerancja” Stanisława Soyki, „Krakowski spleen” Maanamu i „Party” Oddziału Zamkniętego są hymnami mojego pokolenia? A może hymn nie jest jeden — może każdy rocznik, każde miasto i każda paczka przyjaciół ma własną listę refrenów?To odcinek o piosenkach, które nie tylko pamiętamy. Czasem to one pamiętają nas za nas.A jaka piosenka otwiera Twoje drzwi pamięci? Napisz w [email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn

Co może łączyć podlaską szeptuchę z malgaskim ombiasy — uzdrowicielem, wróżbitą, strażnikiem rytuału?W tym odcinku „Dziennika Zmian” spotykają się dwa odległe krajobrazy: podlaska chata, szeptana modlitwa, zioła i pamięć pogranicza — oraz Madagaskar, czerwona ziemia, baobaby, tabu i opowieści przekazywane między ludźmi.Nie szukam łatwych odpowiedników ani egzotycznych sensacji. Pytam raczej o to, dlaczego w tak różnych miejscach świata człowiek w chorobie, lęku, żałobie i niepewności zwraca się ku słowu, gestowi, roślinie, rytuałowi i obecności drugiej osoby.W rozmowie z Kasią Bondaruk-Augustyńczyk — pilotką wycieczek i tłumaczką — wyruszamy na Madagaskar, ale wracamy też na Podlasie. Towarzyszą nam palczak, baobab, dawne wyobrażenia o mocy głosu oraz pytanie o to, co zostaje w nas z pamięci miejsc.To audioesej o uzdrawianiu, wyobraźni, podróży i o językach, którymi próbujemy oswoić to, co niewidzialne.Jeśli ten odcinek zostawił Cię z myślą lub obrazem — zasubskrybuj „Dziennik Zmian”, dodaj podcast do biblioteki i podaj go dalej komuś, kto lubi słuchać wolniej.

Wieś zwana „Chinami” | Knorydy, Podlasie | esej audio i reportaż narracyjnyJako łowczyni dożynek weszłam w sam środek wiejskiego festynu w Knorydach, niedaleko Bielska Podlaskiego. Przyjechałam po zapach chleba, dźwięk muzyki, gwar rozmów i rytm późnego lata. Pod warstwą świętowania odnalazłam jednak coś innego: kojącą ciszę dawnych „podlaskich Chin” — jak w latach siedemdziesiątych nazywano tę wieś.To autorski esej audio z Podlasia, reportaż narracyjny o pamięci miejsca, o ludzkich losach i o tym, co zostaje, kiedy milknie festyn. Jest propozycją głębokiego oddechu, chwili skupienia i łagodnego namysłu nad przemijaniem. Jeśli szukasz podcastu slow life, historii Podlasia, dźwiękowego pejzażu wsi albo po prostu przestrzeni na zatrzymanie — rozgość się tutaj.Knorydy są wsią o starych korzeniach, sięgających co najmniej XVI wieku. Niegdyś pełne codziennego ruchu, pracy i ludzkich historii — tak gęste od życia, że autobusy PKS podobno pękały w szwach — dziś rozmawiają z nami przez puste drewniane chaty, dawne fotografie, przydrożne znaki i wspomnienia mieszkańców.W tej opowieści pojawia się również błękitno-czerwona kaplica przy świętym źródle, nazywanym Krynoczką. Jest pamięć o dawnej szkole, o jej późniejszych losach, o izbie, która przechowała zapach pszczelego wosku, oraz o zapalaniu świecy — prostym geście, który potrafi rozjaśnić nie tylko mrok wnętrza. Są też legendy, dawne przestrachy i cisza starych drzew.To odcinek dla tych, którzy mają własną perspektywę i szukają w dźwięku nie pośpiechu, lecz uważności. Dla osób ciekawych Podlasia poza głównym szlakiem. Dla słuchaczy, którzy lubią opowieści o miejscach pozornie małych, a jednak mieszczących całe światy.W rozmowie i wspólnej wędrówce przez pamięć Knoryd towarzyszy mi Barbara Goralczuk — podlaska pisarka, poetka i dokumentalistka losów tutejszej ziemi, autorka książek Nadzieja aż po horyzont, Miód oraz Zapamiętaj moje imię.Jeśli ten odcinek wniósł w Twój dzień chwilę spokoju, zostaw komentarz: jakie miejsce z Twojego dzieciństwa lub rodzinnej mapy nadal mówi do Ciebie najciszej?Jeśli chcesz wspierać takie niszowe, literackie opowieści dźwiękowe, możesz użyć przycisku Hype, zostawić łapkę w górę i zasubskrybować kanał. To prosty sygnał, że jest miejsce na wolniejsze słuchanie, lokalne historie i rozmowy, które nie muszą krzyczeć.Posłuchaj także na Spotify i dodaj podcast do swojej biblioteki. Włącz powiadomienia, jeśli chcesz dostawać kolejne audioeseje, reportaże i opowieści z Podlasia.Współpraca twórczaOd lat łączę literacki namysł, radiową dyscyplinę słowa i dźwiękową wrażliwość. Jestem autorką ośmiu książek oraz płyt Mapa i Sequel. Tworzę autorskie reportaże audio, eseje dźwiękowe i narracje o pamięci miejsc, codzienności, tożsamości oraz uważnym słuchaniu.Zapraszam do współpracy instytucje kultury, uczelnie, wydawnictwa, festiwale i organizatorów wydarzeń.Wykłady i spotkania autorskie: filozofia codzienności, sztuka słuchania, pamięć miejsc i pejzaże tożsamościWarsztaty: praca z głosem i mikrofonem, kreatywne pisanie, dramaturgia reportażu audio i narracjiProdukcje autorskie: reportaże dźwiękowe, instalacje audialne, scenariusze oraz dedykowane publikacje [email protected]________________________Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do mnie:facebook: https://www.facebook.com/Milka.Malzahnmoja strona: https://www.milkamalzahn.plpodcasty: https://anchor.fm/milkamalzahnRadio Białystok: https://www.radio.bialystok.pl/chilloutKawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianpiękne wsparcie https://patronite.pl/milkamalzahn#Knorydy #Podlasie #EsejAudio #Podcast #Reportaż #SlowLife #HistoriaPodlasia #BielskPodlaski #BarbaraGoralczuk #DziennikZmian