Do Meritum. Prawniczy Sprint.

Czy software house może w zgodzie z RODO wytransferować dane osobowe, którymi zawiaduje, poza obszar EOG. Np. do rosji. W dobie powszechnych globalnych usług outsourcingowych w IT taka potrzeba jest codziennością. Porozmawiamy o tym z mec. Patrycją Cydejko – ekspertką z naszej Kancelarii od danych osobowych.Porozmawiamy także czy możemy wysłać naszego dewelopera na workation np. do Bangladeszu razem z komputerem i paczkami danych osobowych użytkowników wdrażanej aplikacji w plecaku.Są na to sposoby!Dzisiejszym Sprintem kończymy miniserię czterech Sprintów o „RODO w działalności software house'u, ale ponieważ to temat rzeka to zapewne będziemy do niego wracali w kolejnych sezonach naszego podcastu.Zapraszam do słuchania i komentowania ☺️

Widmo „potwora RODO” materializuje się w firmie IT, gdy wwyniku naszych działań rozwijana albo hostowana przez nas aplikacja nagle zaczyna przeciekać danymi osobowymi. Rozpoczyna się niekontrolowana reakcja łańcuchowa, dane hulają po świecie, a my zastanawiamy się jaką karę zasoli nam Urząd Ochrony Danych Osobowych i jak bardzo nasz klient się wścieknie.Incydenty i naruszenia danych osobowych się zdarzają, tonaturalne. Prowadzisz biznes IT – musisz się z tym liczyć. Problem nie jest samo „naruszenie”, lecz brak reakcji na nie.W najnowszym Sprincie w naszej minserii „RODO w działalności software house’u” porozmawiamy z mec. Patrycją Cydejko o tym jak wdrożyć procedurę „damage control” w przypadku incydentów i naruszeń ochrony danych osobowych. Opowiemy jak działać krok po kroku. Czy lepiej „chować głowę w piasek”, czy zgłosić naruszenie do Urzęduoraz jak minimalizować szkody z prawnej perspektywy.

Umowa DPA to taki magiczny kluczyk do drzwi piwnicy, wktórej leżą dane osobowe. Przekręcamy go, wchodzimy i klamka zapada. Albo zapalimy światło albo potkniemy się o kościotrupa w ciemnościach.Wyobraźmy sobie, że realizujemy wdrożenie IT dla naszegoKlienta, na którym mamy marżę 300.000 PLN, ale wskutek błędów w przetwarzaniu danych Urząd Ochrony Danych Osobowych nakłada na nas karę 1.000.000 PLN. Cała praca „jak krew w piach”…W dzisiejszym Sprincie razem z r.pr. Patrycją Cydejko, ekspertką z naszej Kancelarii od danych osobowych, kontynuujemy miniserię o „RODO w IT”. Porozmawiamy o tym jak software house powinien się zabezpieczyć podpisując z klientem umowę DPA. Czyli „umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych”. Podpowiemy na co zwracać uwagę, jakich klauzul unikać, a jakie forsować, jak ograniczać odpowiedzialność odszkodowawczą itp.

Czy jeśli szatniarz z teatru wyskoczy na wesele szwagra w naszym płaszczu, ale „wrócę przed końcem spektaklu” to czy to świetny pomysł?  Właściciel płaszcza to klient, który zlecił nam wykonanie aplikacji z danymi osobowymi swoich użytkowników. Szatniarz to nasz software house. Właśnie wykombinowaliśmy, że „skoro już te dane mamy to może cichaczem puścić mailing z reklamą naszego hostingu”? Nie. To nie jest świetny pomysł😊 Dzisiejszym Sprintem otwieram miniserię czterechodcinków poświęconych „RODO w IT”. Moim gościem będzie mec. Patrycja Cydejko z naszej Kancelarii - ekspertka w tej dziedzinie. Porozmawiamy o tym jak zaprojektować  aplikację dla klienta tak, aby nikt się nie przyczepił, że przecieka danymi osobowymi przez rozmaite źle zakodowane szczeliny. W kolejnych Sprintach doradzimy też jak software house powinien rozbrajać umowę DPA, żeby się nie okazało, że na wdrożeniu zarobi 500.000 PLN, a na karach z RODO straci 2.000.000 PLN. Później omówimy rozmaite incydenty z danymi (wycieki itd), za które odpowiadamy np. w ramach wdrożenia lub usług hostingowych oraz jak gasić taki pożar w procedurze damage control.  Słowem – przegadamy wszystko co firma IT wiedzieć powinna o danych osobowych w relacjach ze swoimi klientami.

Kontynuujemy naszą mini serię porad dla firm w kryzysiewizerunkowym. W dzisiejszym Sprincie znów wcielam się w „adwokata diabła”, czyli doradzam biznesom obsmarowanym przez media, jak skutecznie przeprowadzić proces o ochronę dóbr osobistych. Pokazuję, gdzie są ślepe uliczki i jakie działania są skazane na porażkę.Najważniejsze to pamiętać, że pozywamy za fakty, a nie zaopinie. Mamy wolność słowa i krytyka, choćby najostrzejsza, jest chroniona przez prawo. Żaden rozsądny sąd nie skaże dziennikarza za negatywną ocenę działalności firmy. Ale owszem, skaże go, jeśli napisze kłamstwo. Ponieważ odpowiedzialności prawnej podlegają kłamstwa (podawane jako fakty), a nie oceny.Opowiem też jak wygląda mecz w sądzie, tzn. jak obsmarowana firma powinna zagrać piłkę na drugą stronę boiska i jakiego returnu może się spodziewać od dziennikarza. Oraz dlaczego dziennikarz ma ciężej w tym pojedynku, a firma łatwiej.Plus omówię szereg innych tipów typu „czy jeśli dziennikarzzwraca się do firmy z pytaniami to czy warto chować głowę w piasek?” oraz dlaczego to zły pomysł.

Pamiętacie, jak Marta Lampart – liderka „Strajku kobiet” dostała z sądu zakaz opowiadania, że „Ordo Iuris to opłacani przez kreml fundamentaliści”? Ledwie szef tej organizacji zasnął wtedy z przyklejonym uśmiechem triumfu, a już zszedł doń duch Barbary Streisand i wyszeptał: „Więcej zakazów! Więcej! Dzięki temu wszyscy się dowiedzą, że płaci wam putin…”Bowiem zakaz zakazem, ale nie przeszkodziło to całemu internetowi komentować, że Ordo Iuris to ruska agentura. Łatka się przykleiła.Tak działa „efekt Streisand”.W pierwszym Sprincie Sezonu 3 skrytykowałem postulat usunięcia z kodeksu karnego art. 212 cali przestępstwo pomówienia. Bo „słowem można zabić”. Teraz, w kolejnych kilku Sprintach opowiem Wam m in. o tym, w jaki sposób firma powinna reagować prawnie w razie kryzysu wizerunkowego. Choć w aktualnym odcinku będzie mowa raczej czego robić nie powinna. Czasami kierowanie prawników na media w praktyce odnosi efekt odwrotny od zamierzonego.Podzielę się z Wam doświadczeniami z mojej 25 letniej praktyki, kilkuset procesów o dobra osobiste i kilku tysięcy redakcyjnych konsultacji. Tym razem wcielę się jednak w rolę „adwokata diabła” i zajmę się sprawą nie od strony mediów – jak na co dzień – lecz od strony „obsmarowanych” .Zapraszam do słuchania, komentowania, dzielenia się i subskrybowania.

Jest taki znany hejter Dariusz Matecki – poseł ze Szczecina, który słynie ze szczucia i kolportowania fejk newsów. M in. on dołożył cegiełkę do śmierci syna posłanki Filiks, rozkręcając przeciwko niej kampanię nienawiści, która doprowadziła do targnięcia się dziecka na życie.Słowem można zabić.Piszę to ponieważ media i Fundacja Helsińska chcą zlikwidować art 212 Kodeku Karnego czyli przestępstwo pomówienia (zniesławienia).Zapominają, że to przestępstwo ścigane tylko z winy umyślnej. Gdyby sądy działały roztropnie to nie skazywałyby dziennikarzy, bo nie ma znaku równości pomiędzy błędem dziennikarskim, a winą umyślną.Zapomina się też, że fałszywie oskarżenie kogoś o przestępstwo samo w sobie też jest przestępstwem z art 234 Kk. Fałszywie oskarżasz? Licz się z konsekwencjami – sam zostaniesz oskarżony.Zapraszam do odsłuchania najnowszego odcinka mojego podcastu.

Tym razem nie o IT czy AI ale o dziennikarstwie i prawie autorskim. Czy Wielka Pisarka może zapraszać do współpracy nad książką mniej doświadczone reporterki, a następnie odmawiać im współautorstwa i nie oznaczać na wydaniu książki? Nie. Czy jedna współautorka może, bez zgody pozostałych, opracować książkę (skrócić, przetłumaczyć etc), a następnie wydać bez uzgodnienia z pozostałymi współautorkami i z wymazaniem ich nazwisk na okładce? Nie. W najnowszym odcinku podcastu opowiadamy, razem z Alicja Pomierska z naszej Kancelarii o sprawie jaką w sierpniu wygraliśmy w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie sprawę (VII AGa 801/23) z pisarką i reporterką Agatą Tuszyńską. Sprawa jest precedensowa dla dziennikarzy i reporterów – pisarzy. Dotyczy współautorstwa książek, ale może odnosić się także do innych form literackich, jak reportaże. Sąd nakazał pisarce – Pani Agacie Tuszyńskiej przeproszenie moich Klientek - Doroty Barczak - Perfikowskiej, Grażyny Latos i Elżbiety Strzałkowskiej - za naruszenie ich autorskich praw osobistych i majątkowych do francuskojęzycznego przekładu książki „Bagaż osobisty. Po Marcu”. Moje Klientki włożyły istotny wkład twórczy w powstanie tej książki (na poziomie samej polskiej umowy wydawniczej to proporcje Agata Tuszyńska 60%, pozostałe autorki 40%), ale zostały przez Panią Tuszyńską pominięte w procesie (a) dogadywania się z francuskim wydawcą oraz (b) oznaczania ich jako współautorek. Książka wyszła w takiej postaci, jakby ich praca twórcza nie istniała. Francuski czytelnik nie uświadczy nazwisk powódek jako współautorek ani na okładce ani w innych częściach książki. Na przykładzie tego procesu omawiamy wybrane zagadnienia prawa autorskiego, m in. opisujemy czym jest współautorstwo utworu, co to są prawa zależne i jak się je realizuje, czym jest domniemanie autorstwa, a także jakie środki ochrony przysługują w sądzie poszkodowanym za naruszenie ich praw autorskich. Zapraszam do słuchania, subskrybowania, dzielenia się i komentowania.

Jak zamrozić pracownika, a następnie po trzech latach odmrozić go i postawić przed sądem jako świadka? Problemem software house’ów jest duża rotacja kadr. Ludzie przychodzą i odchodzą, a problemy zostają. Od wybuchu kryzysu we wdrożeniu IT do momentu konfrontacji na sali sądowej mija często wiele lat. Pożegnania z pracownikami nie zawsze są przyjemne, a pamięć ludzka jest zawodna. Sęk w tym, by taka sytuacja nie zaważyła na losach procesu sądowego. Zeznania świadków mogą niebagatelnie wpłynąć na losy sprawy. To taki języczek u wagi. Jak świadek zezna: „to wdrożenie to był pic na wodę” no to możemy mieć problem z dobrym wyrokiem. Z kolei dobrze przygotowany świadek ułatwia sądowi zrozumienie specyfiki spornego projektu. „Dobrze przygotowany” – nie mylić z „ustawiony”, bo tego prawo oczywiście zabrania. O tym jak „zabezpieczyć pamięć” pracownika odchodzącego z firmy, opowiadamy razem z mec. Michałem Wawrzko z naszej Kancelarii w najnowszym odcinku podcastu „Do Meritum. Prawniczy Sprint”. Zapraszamy do odsłuchania.

Wdrożenie IT vs. proces sądowy to jak sprint Ewy Swobody i ślimaka winniczka. Miną 3-4 lata nim biegły sądowy zbierze się do badania aplikacji. W międzyczasie zdezaktualizują się wszystkie integracje, ktoś odetnie strumień danych, wtyczki wypadną itd. I wtedy możemy mieć problem, bo nie będzie można ocenić, czy robota została wykonana poprawnie. Jak zabezpieczyć się przed taką sytuacją? Opowiadamy o tym z mec. Michałem Wawrzko w kolejnym Sprincie naszego podcastu „Do Meritum. Prawniczy Sprint.” Zapraszam słuchania i dzielenia się opinią w komentarzach.