بابک دلیوند - می ترسم

عزیزم، تو در انتهای تمام راه‌ها ایستاده‌بودی. اگر اسبی بودم در صحاری سبز قزاق‌ها یا بوته‌ی گونی در عربستان یا کلاغی در توچال، باز هم به تو می‌رسیدم تا انکارم کنی و از تنهاییت حرف بزنی و من به این فکر کنم چرا دست‌هایم به قدر کافی برای لمس تو گرم نیستند تا انجماد کلماتت را با نوازش پوست کمرت به التهاب تابستان گردنت برسانم. تو آن‌جا ایستاده‌بودی، در پایان هر بازی‌ای که برنده‌اش بودم، تا به یاد بیاورم زیباترین بازی عمرم را باخته‌ام .حالا برای این که برایم عکس درختی را که زیرش بوسیدن یادم دادی بفرستی و بگویی هنوز شرم لبم را به یاد داری بسیار دیر شده. من و تو و درخت بوسه‌های زیادی را دیده‌ایم، و من چند هزاره است از جستجوی مزه‌ی تو در لبان عطشناک سایه‌ها، کوچ کرده‌ام به زمین مردم بی‌بوسه. جایی که نفست تند نمی‌شود، اما لااقل به تماشای جهنم هم دعوت نمی‌شوی با دیدن عکس تنی که خانه‌ات بود و حالا پرنده‌ی دیگری را  خواسته‌بود.پرسیده بودی آیا هرگز چیزی درباره‌ات نوشته‌ام؟ نه. تو یادم دادی کلماتم را به آدم‌های واقعی وصله نکنم تا جمله‌ای که نیاز دست من برای نوازش تو بود را نبینم که برای اعلام احتیاجت به آغوش دیگری نوشته‌ای. من قصه‌گوی وداع‌ها شدم، و این منزوی شاعرنشده‌ی در خود گریسته را تو ساختی. با بودنت و با نبودنت. با رفتنت و با آمدنت. تو تمام فصل‌ها بودی، و من برگی که اختیارش دست تو بود.حالا دیگر دیر است عزیزم. قلبم به کفنش عادت کرده، و بدنم در سایه‌ی سروهای دور زیر خاک است. مردی که برایت می‌مرد از من رفت، و مردی که به انتظار برگشتن تو زنده بود از من رفت، و با خودم تنها ماندم. یادت هست چقدر از تنهاماندن با خودم می‌ترسیدم؟ چشم‌هایت را ببند تا بتوانم ترکت کنم عزیزم. نگاه برنده‌ات ممکن است مثل همیشه مرا به آغوشت برگرداند، و من بهتر است از بوهای به بدن تو آمیخته شده برای همیشه دور بمانم.همین.نوشته حمید سلیمیخوانش بابک دلیوند 

میترسم که باز تو پیدات شه دل ساده باز محو چشمات شه بازم ساده بازی بگیری منو دل کور من خام حرفات شه ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ دﻟﺖ ﭼﻬﺎر ﻓﺼﻠو واﺳﻢ زﻣﺴﺘﻮن ﻛﻨﻪ! دﻟﻢ رو ﺑﺪزده ﺑﺨﻮاد ﺧﻮن ﻛﻨه ﺑﺎزم ﺣﺎﻟﻤﻮ ﺣﺎل ﻣﺠﻨﻮن ﻛﻨﻪ! ﻳﻪ آﺑﺎدی ﺷﻬﺮو وﻳﺮون ﻛﻨه ﻳﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮی ﺷﻪ ﺗﻮی ﻗﻠﺒﻢ ﻳﻬﻮ. ﺗﻪ ﻗﻠﺒﻤﻮ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺧﻮن ﻛﻨﻪ! https://www.youtube.com/watch?v=DQdRmofGPKQ

وای اگر آنچه شنیدم راست باشد چه کنم آنکه رفته واقعا میخواست باشد چه کنم وای اگر بازنگردد فرصت دیدارش هی نگویید به من او تنهاست باشد چه کنم وای اگر عشق مرا وارونه تعبیر کند در جوانی غم او سخت مرا پیر کند مرز ویرانی‌ و دیوانگی ام نزدیک است وای اگر دیر کند دیر کند دیر کند ای رفیقان چه نشستید به پریشانی من نوشتان باد غم تنهایی و ویرانی من دل اگر خوش خبری پیش کسی جار نزن باید این را بنویسند به پیشانی من وای اگر جای دگر دلبری آغاز کند به رقیبان نکند روی خوش ابراز کند وای اگر خاطره ها را ببرد از یادش برود ناز کند ناز کند ناز کند Oh, what should I do if what I heard is true? What should I do if the one who has gone truly wanted to stay? Oh, if they never return, the opportunity to see her again Don't tell me She is alone, what should I do? Oh,Oh, if she misinterprets my love In youth, her  sorrow will age me greatly The border of destruction and madness is near me Oh, If she comes late, comes late, comes late Oh, friends, why did you sit in my misery? May the winds carry the sorrows of my loneliness and ruin If you have good news for someone, don't spread it around They must write it on my forehead Oh, if she starts a crush somewhere else If she shows a pleasant face to my rivals Oh, if she takes memories away from her mind She will go, feigning coquetry, coquetry, coquetry

مثل بوسیدن آتش، "خواستن" مادر رنج هاست. خواستن، پریشانی دل است و بیتابی، مثل حال کودکی فقیر پشت پنجره اسباب بازی فروشی که می بیند مادر دخترک موطلایی دارد همان عروسکی را برایش می خرد که قرار بود او اگر همه فالهایش را خریدند بخرد. خواستن، رقص شبانه باد است در گندمزاری دچار حریق، زیبا و مرگبار. خواستن، اولین شکوفه های گیلاس است بر درختی تک افتاده بر تپه ای دور، در انتهای زمین. تداوم بودن، ادامه زندگی. خواستن، بیتابی بی وقفه است، دلتنگی در تمام ثانیه ها، آزردگی لبی است بی غزل مانده، دردی است مسلط بر تمام دقایق. معجون درد و شور. اکسیر توامان زندگی و مرگ.  خواستن و خواسته شدن، خواستن و خواسته نشدن، خواستن و گفتن، خواستن و دم نزدن. بعد از خواستن هر ادامه ای به جمله بدهید، درد منتشر می شود.  غمت نباشد. نهایتش این است که به دلت یاد می دهی از آتش نترسد، به فراق فکر نکند، و تازیانه های وداع را پشت بوسه ها و نوازشها نبیند. آتش را می بوسی، گُر می گیری، خاکستر می شوی. باد، غمگین و ساکت خاکسترت را می برد می نشاند روی لباس یار. دست آخر، به او می رسی. برای همیشه....  #حمیدسلیمی #بابک_دلیوند #babakdalivand لینک یوتیوب

از یاد نبر که از یاد نبردمت، از یاد نبر که باران شدم تو را و باریدم، از یاد نبر که شهر را به عطر تو عادت دادم بس که شال در خانه ام جامانده ات را در هوا رقصاندم به نیت شفای تهران غمگین. از یاد نبر که پشت به همه جهان ایستادم و رو به تو، و هر که هر تیغی داشت فرو کرد به صحرای پهناور اطراف فقراتم، و من باز نگاهت کردم و خندیدم، خورشید شخصی من. از یاد نبر که وقت سنگسار ایستادی و نگاهم کردی و خون از پیشانیم آمد تا روی چشمم و تو را سرخ دیدم، سرخ پوش زیبای لعنتی. از یاد نبر که در تمام اردیبهشت ها کمت آوردم و دنیا پاییز بود و تگرگ گلدانم را بوسید. از یاد نبر که بر تازیانه های دوری و بوسه های نوازش یکسان خندیدم، وقتی جهانم از صدای تو عاری شد. از یاد نبر از یاد نبردمت. هر بار کسی لبانت را نوشید، به یاد بیاور ترک لبانم را، وقتی در عطشی جان دادم که خالقش بودی. از یاد نبر که از یاد نبردمت.  حالا پرده در باد می رقصد، پنجره باز است، و هیچکس نمیداند مردی که چند ثانیه قبل پایین پرید چقدر برای تو دلتنگ بود.. خوانش: بابک دلیوند نویسنده: حمید سلیمی موزیک: حسین جوانمرد

بی که دستهایت بیتاب نوازش کردن کسی می شوند، یک نفس قبل از دل باختن و دیوانه وار رقصیدن، در انزوای غار تاریکت با خودت مرور می کنی و می بینی درهمه عمر خالق رنج بوده ای برای هر کسی که دوستت داشته، ناتوان از ساختن امنیتی دلخواه و لبخندی ساده. دستهایت، دستهای جلادهای دربارند، گناهکار و ناپاک.  پنهان می شوی در خودت، و به فریب هر لبخند شیرین چشم می بندی، و صبر می کنی تا بهار بگذرد، لباسهای رنگی تمام شوند، گیسوانی که در هوا می رقصند تمام شوند، شوق بوسه ای در تونل کندوان تمام شود، عطش آغوشی در حیاط کلیسای وانک تمام شود، فکر نوازشی بی تابانه در شلوغ ترین میدان شهر تمام شود، دلتنگی برای رقص انگشتها روی نی لبک مهره های کمر تمام شود، دیوانگی برای صدایی نرم و امن تمام شود، عطش و شوق شنیدن یک میم مالکیت آخر اسمت تمام شود، جنون رسیدن به خلوتی خوشبو تمام شود، و باز خورشید سوار یک اسب بزرگ آهنی شود و برای همیشه برود.  بایستی و ساکت نگاه کنی. نگاه کنی و بهار برود، زمستان برگردد، و دوباره روی شانه هایت برف بنشیند. پناه می بری به انقراض در تنهایی، بی هیچ مجالی برای شکفتن....  #حمیدسلیمی #بابک_دلیوند ویدیو در یوتیوب

گفت تنها یا دلتنگ؟ گفتم چه فرقی داره؟ کاغذ گذاشت جلوم، گفت فرق داره، بنویس. نوشتم دلتنگ. گفت حالا بنویس وقتی دلتنگی، دلتنگ چی میشی. نوشتم دلتنگ آدمی که کنار تو بودم، اون آدم زنده که باکی نداشت به خیابان بره و به اولین عابر بگه من امروز بوسیده‌شدم. گفت مگه بوسیدمت؟ گفتم حالا که گذشته رو فراموش کردیم بذار هرجور دلم میخواد به یاد بیارمش. خندید. گفت ولی نبوسیدمت. گفتم هنوز هر چیزی رو دوبار میگی که یادم نره. گفت ولی یادت میره. گفتم کاش تو رو یادم بره. نخندید. گفت تنها چی؟ وقتی فکر می‌کنی تنهایی، تنهاییت چه شکلیه؟ بنویس. نوشتم یه‌بار سر خاک بابا دنبال یکی می‌گشتم گل‌هام رو نگه داره برم آب بیارم، هیشکی نبود. بعد فکر کردم اگه تو بودی، گل‌ها رو میسپردم بهت. گفت هنوز تنها میری پیش بابات؟ گفتم آره، می‌بینی؟ تو هم گفتی تنها. گفت تو خودت می‌خوای تنها باشی؟ گفتم تنها بهتره از زخمی، تنها بهتره از ظالم. کاغذ رو برداشت. گفت چقدر بدی با خودت. گفتم من بدم، و این هیولا چیزیه که تو ازم ساختی.  داشت می‌رفت، خم شد من رو بوسید. گفت بیدار که بشی، این حرفا یادت نمیاد. گفتم بیدار که بشی، من رو یادت نمیاد. گفت یه حرف مهربون بزن که راحت برم. گفتم شب‌های کوه به ماه که نگاه می‌کنم یادم میاد تو قشنگ‌تری. گفت ماه من رو یادت میاره؟ گفتم هرچی دستم بهش نرسه تو رو یادم میاره. بغلم کرد. برف شروع شد. بیدار شدم و از پنجره به ماه نگاه کردم. برف اومده‌بود، و ردپایی توی حیاط خونه بود که معلوم نبود یک‌نفر اومده یا رفته. اما رفته. کسی اینجا نمیاد. تنها تویی که هر روز میری، و من هر روز از دست میدمت، و هر روز به عبوس توی آینه میگم عیبی نداره، همه‌ی بچه‌ها که برف‌بازی نمیرن، بمون توی خونه و مشق بنویس.  همین. #حمیدسلیمی  @hamid_salimi5 "آیا کسی هست یاد تو بیفتد و نامت را در خواب‌ها بنویسد؟ یا مثل من گمنام مغمومی؟" به زن، که از ماه زیباتر است، حتی اگر ترکت کند.

#خواب_نویس - شعبده باز دوره گرد- #بابک_دلیوند خواب می‌بینم بارون می‌باره، می‌خوره روی شیروونی خونه‌باغ. صدا می‌پیچه تو اتاق. خوابیدی روی تخت، برهنه، همون‌جور که دوست داری. صدای بارون زیاده ولی تو انگار خوابت سنگینه. یه مردی که نمیشناسم میاد توی اتاقت و وایمیسه کنار تخت و نگاهت می‌کنه. آروم می‌شینه روی تخت و مهره های کمرت رو نوازش می‌کنه. بعد، خم میشه و کمرت رو می‌بوسه. تو می‌چرخی به سمتش و لبخند می‌زنی و دعوتش می‌کنی به بدنت. بارون روی شیروونی شدیدتر میشه و از خواب می‌پرم. تلویزیونِ خاموش خونه داره فیلمی رو نشون میده که من بازیگرشم. توی فیلم، شعبده‌باز پیر بی‌طرفداری شدم که شهر به شهر دنبال کسی می‌گرده که دلش بخواد آخرین نمایش اون رو ببینه. شهرها همه خالی و خلوت و ساکتن. فیلم با تصویر شعبده‌باز تموم میشه که توی ساحل وایمیسه به تماشای مرغهای دریایی و برای نهنگی که به ساحل اومده تا بمیره، شعبده‌بازی می‌کنه. تیتراژ فیلم که پخش میشه، از صدای موسیقی بیدار میشم از خواب. وایمیسم کنار پنجره و به مبل خونه نگاه می‌کنم و یادم میاد بدنت رو. یادم میاد بودنت رو. رفتنت رو. https://t.me/Museum_ofMusic/272 https://youtu.be/SCg-GNljtb0 نوشته:#حمیدسلیمی خوانش: #بابک_دلیوند پیانو: #حسین_جوانمرد#خواب_نویس#دلبر_و_سیبش@babakdalivand #babakdalivand .#گروس_عبدالملکیان #رضا_کاظمی #کامران_رسول_زاده #حسین_منزوی #محمدرضا_شفیعی_کدکنی #یداللهی_افشین#شاملو#شاملو_آیدا#۱۴۰#غلامرضا_بروسان #دکلمه #ادیت_فیلم#دلنوشته #متن_خاص#عاشقانه #شعر #کلیپ #موزیک #دلتنگی #موسیقی_کلاسیک #تنهایی #غمگین#دوستت_دارم #دکلمه_غمگین #دکلمه_احساسی

⁠لینک مشاهده ویدئو⁠ خواب می‌بینم  وایسادم روی پل و میگم  اگه یکی من رو ببوسه،  نمی‌پرم.  یه زن صورت نداره،  دستش رو میذاره روی کمرم و هلم میده.  پرت میشم پایین و  میفتم تو حیاط خونه منیریه.  برف اومده،  تا لب بشکه‌ی نفت برفه.  بابا وایساده زیر درخت خرمالو  و به کلاغی نگاه می کنه که روی شاخه یخ زده.  غصه میخوره.  میگم کلاغ چرا نرفت؟  میگه کجا بره؟  خونه‌ش همینجاست.  بعد گریه می‌کنه،  می‌فهمم مسته و دلنازک.  میگم بابا،  وقتی من بزرگ بشم تو میمیری، می‌دونی؟  بغلم می‌کنه  میگه دستات یخ کرده.  اشکش می‌چکه رو صورتم،  می‌پرم از خواب. گرممه،  سردمه.  تب دارم.  بغل تخت یه زن بی‌صورت روی زمین خوابیده.  زیر سقف ابر جمع شده و قراره برف بیاد.  پتو میندازم رو زن،  بعد خودمم می‌خوابم  بغلش روی زمین.  از تو سالن صدای عماد رام میاد:  گریه را به مستی بهانه کردم.  سرم رو می‌چسبونم به کمر لخت زن.  سرده. خیلی سرد.  عماد رام میگه ما همه مُردیم.  میگم من نمردم،  میگه اونی که بعد همه زنده می‌مونه بدبخته.  بعد می‌خنده.  بعد از ابرهای زیر سقف برف میاد رو صورتم.  می‌پرم از خواب. وایمیسم بغل پنجره.  توی کوچه،  یه دختر رو با گلوله میزنن.  یه پسر رو با گلوله میزنن.  من رو با گلوله میزنن.  گلوله میخوره تو پیشونیم  و قلقلکم میاد.  بلند داد می‌زنم ما از این بیشتر نمی‌میریم احمق،  ولی تو از این هم کمتر زنده می‌مونی . بعد وامیسم لب پنجره.  یه کلاغ سفید میشم و روی شاخه درخت خرمالوی خونه منیریه می‌شینم.  برف میاد.  یه پسر از باباش می‌پرسه  کلاغ چرا نرفت؟  باباش میگه کجا بره؟  خونه‌ش همینجاست.  یخ می‌زنم و می‌میرم.  میفتم از روی درخت.  کلاغ‌های دیگه میان واسه عزا.  یه زن که صورت نداره  من رو مث بچه بغل می‌کنه  میگه نترس، تموم شد.  صورت داره.  یادم نمیاد کیه.  گریه می‌کنه.  اشکش میفته روی صورتم. می‌پرم از خواب. خوانش : #بابک_دلیوند #نویسنده: #حمیدسلیمی . . ‌. . . ‌ #حسین_منزوی #دکلمه #دکلمه_احساسی #دکلمه_غمگین # #مهسا_امینی #نیکا_شاکرمی #نیکاشاکرمی #womanlifefreedom #mahsaamini #babakdalivand#NikaShakarami

باید از تو می‌پرسیدم آیا هرگز کسی را چنان بوسیده‌ای که جهانت تقسیم شده‌باشد به قبل و بعد آن بوسه؟ و اگر می‌گفتی نه، قانعت می‌کردم مرا در ازدحام مردم اخموی ترمینال غرب ببوسی، پیش از آن‌که اسب بزرگ آهنی تو را بدزدد و ببرد تا جهان دور چشم‌ رنگی‌ها. یا لااقل باید از تو می‌پرسیدم آیا کسی را تا به حال چنان دوست داشته‌ای که وقتی نگاهش می‌کنی، در دلت قمریها وإن یکاد بخوانند به صدای بلند، و شوقت از چشمت سرازیر شود روی گونه‌ات؟ و بعد اگر می‌گفتی نه، باید تو را روی تمام پلهای درکه می‌بوسیدم، جایی که باران از ما مجسمه‌های خیس خوشبختی بسازد. باید از تو می‌پرسیدم آیا تن کسی را تا به حال چنان خواسته‌ای که دستهایت یخ کند و گونه‌ات آتش بگیرد و لبهایت بی‌حس شود و مهره‌های کمرت به رقص بیفتند و دهانت بوی نعنا و ترخون و آویشن بگیرد و موهایت آتش شوند ، و اگر جوابت منفی بود قانعت می‌کردم با من به سفر بزرگ تنانگی بیایی که دوتایی کشف کنیم گاهی دو بدن یکی می‌شوند تا مکاشفه بزرگ خوشبختی را درک کنند. اگر روبرویم ایستاده‌بودی، سوالهایی درباره بوسه داشتم تا از تو بپرسم. اگر تو را بوسیده‌بودم، سوالهایی درباره آغوش داشتم که از تو بپرسم. اگر مرا به آغوش می‌گرفتی، پرنده می‌شدم و لای سینه‌های تو لانه می‌ساختم و هر روز برایت آواز آمدن بهار را می‌خواندم. می‌بینی؟ دارم از بوسیدن تو حرف می‌زنم، از رسیدن، از بهار. شهامت کلماتم را ببخش و به نبودنت ادامه بده، حالا که ماهی تنگ بلور را لب دریا گذاشته‌ای و رفته‌ای. من در تنگ کوچک خودم آرامم، پری اقیانوسهای دور. هر روز به دریا نگاه خواهم کرد، و حسرتم را برای تو آواز خواهم کرد، و کاری می‌کنم دریانوردان عاشقت شوند. اما اگر مرا بوسیده بودی، آه، اگر مرا خواسته‌بودی... https://www.youtube.com/watch?v=cxpfeCQpj7o