قسمت اول

قلبم بی‌پناه بود و با هر باد و بارونی بیشتر آسیب می‌دید. اما قلبم باید بزرگ می‌موند و خودش رو نوازش می‌کرد. نباید می‌ذاشت این زخم‌های عمیق مزمن بشن و سال‌ها دل من رو به درد بیارن.

برام پیام اومد. زهرا بود. نوشته بود:‌ «انجام شد عزیزم، سی تا!! ایمیلت رو چک کن. یلدات روشن!» باورم نمی‌شد. نمی‌تونستم حتی یه لحظه صبر کنم. سرعت داغون اینترنت کلافه‌ام می‌کرد. بالاخره دانلود شد! سی تا از دخترهای خوابگاه امضاء کرده بودند!

دکتر گفت : «بله دخترم. شما شکایتتون رو همین جا بنویسید براتون می‌گم ثبت بکنند.» ساناز پرسید: «خب! اونوقت شکایت ما رو کی بررسی می‌کنه؟» دکتر با یک لبخند رضایتمندانه گفت: «خودمون دختر جان.» ساناز با تعجب گفت: «یعنی ما باید از حکمی که شما خودتون صادر کردید، پیش خودتون شکایت کنیم؟»

ساناز بهشون گفت: «خانم دکتر! نذارید این اتفاق به اسم شما تمام بشه. امضاء شما پای این حکمه. اگر شما در اخراج ستاره نقشی نداشتین، لطفا ما رو با کسی روبرو کنید که حکم اخراج رو صادر کرده.»

انگار معجزه شده بود. واقعا خانم نیمایی کاری برامون کرده بود که شاید رئیس دانشگاه هم نمی‌تونست. ساناز گفت: «امضاء زیر حکم را نگاه کن!»

حس آدمی رو داشتم که می‌دونه فقط یک روز دیگه زنده است و اولش نمی‌خواد بپذیره اما آخرش تصمیم می‌گیره از همون ساعت‌های پایانی که مونده لذت ببره.

بعد از اینکه ستاره شنید حذف ترم شده، رفت پیش زهرا. نمی‌دانست چطور، اما می‌دانست به طریقی زهرا می‌تواند به او کمک کند. هر دو احتمالات ممکن را بررسی می‌کنند.

ستاره بعد از مطلع شدن از حکم با خانواده‌اش تماس می‌گیرد و آنها را مطلع می‌کند. آینده تحصیلی و حتی ازدواجش به خطر افتاده است.

ستاره تازه از شهرستان برگشته و خودش را به همراه دوستانش برای امتحانات پایان ترم آماده می‌کند. مشغول کپی کردن جزوه‌هایش است که متوجه می‌شود از طرف دانشگاه چندبار تماس گرفته‌اند.