تعالیم اساسی کتاب مقدس - ۲۶

یکی از نتایج نجات، نیک شمرده شدن است. قاضی عادل یعنی خدا، خون عیسی مسیح را بهعنوان جریمۀ منصفانۀ گناه پذیرفته است و ایمانداران به مسیح را عادل و نیک میشمارد.

بعداز توبۀ واقعی، قدم بعدی برای نجات انسان، ایمان قلبی به مسیح میباشد. ایمان بهمعنی اعتماد قلبی به عیسی مسیح خداوند و کلام خداست و انسان باید با فکر، احساس و ارادۀ خود به مسیح ايمان آورد.

ایمان حقيقی باید با توبۀ واقعی همراه باشد و این ایمان حقيقی، باعث نجات و تغییر زندگی انسان میشود. زمانی یک شخص توبۀ واقعی میکند، که نظرش نسبت به گناه عوض شود و به گناه خود پشت کند.

راه نجات ما جدا از شریعت میباشد و ازطریق فیض خدا حاصل گردیده است. انسان تنها با ایمان به مسیح و کار عظیم او بر صلیب میتواند نجات یابد و نیکی مطلق را بهدست آورد.

انسان با رعایت شریعت و ازطریق اعمال نمیتواند نجات يابد و از چنگ طبیعت نفسانی و سقوطکردۀ خود آزاد شود. نجات و آزادی ایمانداران، تنها نتیجۀ فیضیست که خدا در مسیح به ما بخشیده است.

هیچ انسانی نمیتواند شریعت را بهطور کامل اجرا کند. همچنین شریعت نمیتواند به انسان گناهکار و ازلحاظ روحانی مرده، حیات ببخشد. نجات و حیات ابدی، تنها ازطریق ایمان به مسیح بهدست میآید.

شریعت خدا نیکو و مقدس است. مقصود خدا از دادن شریعت این بود که، انسان به گناهکار بودن خود پیببرد و بفهمد که نمیتواند احکام شریعت را بهطور کامل انجام دهد و به نجاتدهنده احتیاج دارد.

انسان ازلحاظ روحانی به شباهت خدا آفریده شد و وظیفۀ او اطاعت از خدا بود. انسان زمانی سقوط کرد که برخلاف میل و ارادۀ خدا عمل نمود. گناه آدم باعث مرگ روحانی خودش و همۀ نژاد بشر گردید.

مقصود شیطان از سرکشی این بود که جای خدا را بگیرد و حتی از خدا برتر و بالاتر باشد! او میخواست آسمان را تصرف کند و بر فرشتگان فرمانروایی کرده و همچنین مالک آسمان و زمین باشد.

شیطان که کروبی مسحشدۀ سایهگستر خوانده شده، رهبری فرشتگان آسمان در عبادت خدا را برعهده داشت. اما وقتی مغرور شد و مجذوب زیبایی خود گشت، سقوط کرد و جایگاه خود را ازدست داد.