Ποιος είσαι τελικά, Χρήστο Χωμενίδη;

Η Σμαράγδα Καρύδη αυτοπροσδιορίζεται ως «λίγο τρολ» που μεγάλωσε σε μια οικογένεια «τρελοκομείο». Με τους παππούδες Γιάννηδες και τις γιαγιάδες που την διεκδικούσαν, με γονείς ηθοποιούς, πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας στα καμαρίνια θεάτρων, δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη και στην αγκαλιά της Τζένης Καρέζη. Έτσι, κουβαλά μέσα της τόσο τη φασαρία όσο και τη συγκίνηση μιας άλλης Ελλάδας.Από τη μία, η γιαγιά Σμαράγδα, μια γυναίκα με μελαγχολικά ποιήματα και «τη ζωή που δεν έζησε». Από την άλλη, ο παππούς Γιάννης, ένας άνθρωπος της Αντίστασης που η ίδια ανακάλυψε βαθύτερα, πρόσφατα, μέσα από τα απομνημονεύματά του.Η Σμαράγδα Καρύδη είναι ένας συνδυασμός ελληνικής ταινίας, Καρόλου Κουν, σύγχρονης αυτογνωσίας και ανεπιτήδευτης ευφυΐας. Το δειλό παιδί που κάποτε δεν τολμούσε να εκτεθεί έχει αλλάξει. Πλέον, τολμάει. Και εκτός από την ηθοποιία, και τη σκηνοθεσία, έφτασε η στιγμή να δοκιμάσει τις δυνάμεις της και στο γράψιμο. Τελικά, είναι η Ντάλια, το All that jazz, η Βασιλειάδου, η Σίρλεϊ ΜακΛέιν, αλλά και όλα όσα ακόμη δεν έχει αποφασίσει να γίνει.

Από την παιδική ηλικία έως την «επικίνδυνη» γοητεία του θεάτρου. Ο Χρήστος Λούλης μιλάει στον Νίκο Μωραΐτη, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει. Ο γνωστός ηθοποιός περιγράφει τον εαυτό του ως ένα σύνολο αντιφάσεων, όπου συνυπάρχουν η ανάγκη για εξερεύνηση, η περιέργεια και μια εσωτερική κινητικότητα που δεν του επιτρέπει να παγιωθεί σε μία μόνο εκδοχή του εαυτού του.Ιδιαίτερο βάρος δίνει στη σχέση του με τον Λευτέρη Βογιατζή. Περιγράφει μια εμπειρία ψυχολογικά επώδυνη, σχεδόν κακοποιητική, που όμως λειτούργησε ως εργαλείο εξέλιξης. Το θέατρο δεν προκύπτει ως προορισμός εξαρχής, αλλά ως ανακάλυψη μέσα από μια τυχαία στιγμή που αποδείχθηκε καθοριστική. Μια «μαγική στιγμή» μπροστά σε μια αφίσα στους διαδρόμους του Πανεπιστημίου Πειραιά.Ο Χρήστος Λούλης εμφανίζεται ως ένας καλλιτέχνης που τρέφεται από την πειθαρχία, τη συγκίνηση και την ανατροπή, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει, ένας άνθρωπος που ακόμα εξερευνά τη δίψα του για το «παιχνίδι» της ζωής.

«Είμαι ο Πετράκης από τη Χάλκη». Έτσι απαντά ο Πέτρος Μάρκαρης όταν του ζητούν να συστηθεί.Στη συνέντευξή του στον Νίκο Μωραΐτη και στη σειρά Vidcast του Skai.gr «Ποιος είσαι τελικά;», ο σπουδαίος συγγραφέας επιστρέφει στις ρίζες του: στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων, στα καθημερινά ταξίδια με το καράβι προς την Κωνσταντινούπολη και στη μοναξιά που τον οδήγησε για πρώτη φορά στα βιβλία. Εκεί, σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο της Πόλης, ξεκίνησε η σχέση του με τη λογοτεχνία. Θυμάται τον Θόδωρο Αγγελόπουλο αλλά και τον φίλο του Αντρέα Καμιλλέρι, τις συζητήσεις τους στη Ρώμη και τον παράξενα «παράλληλο» βίο δύο συγγραφέων που κατέληξαν στο αστυνομικό μυθιστόρημα σε ώριμη ηλικία.Και φυσικά, μιλά για το alter ego του: τον αστυνόμο Χαρίτο. Τον ήρωα που γεννήθηκε σχεδόν απρόσκλητος μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του και έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Σε μια χειμαρρώδη εξομολόγηση στον Νίκο Μωραΐτη, και στη σειρά vidcast του skai.gr "Ποιος είσαι τελικά;" η Νένα Μεντή ξετυλίγει το νήμα μιας διαδρομής που δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Μιλά για τη ζωή, την τέχνη και την ανάγκη να μένεις αληθινός, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται.Από τα παιδικά χρόνια και τον καθοριστικό «φάρο» της ζωής της, τον πατέρα της και συνθέτη Σπήλιο Μεντή, μέχρι τα χρόνια της «πείνας» στο θέατρο προτού έρθει η σαρωτική επιτυχία των «Τριών Χαρίτων», η Μεντή μιλά χωρίς φίλτρα. Αναφέρεται στους ανθρώπους που τη «σημάδεψαν» -όπως ο πρώτος της σύζυγος, Κώστας Στυλιάρης- και περιγράφει τις απώλειες που την έφεραν στο οριακό δίλημμα «ή θα φουντάρω ή θα ζήσω».

Πώς ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στις οικονομικές συμπληγάδες της δικτατορίας κατάφερε να μη νιώσει ποτέ το τραύμα, αλλά μόνο την ελευθερία; Ο Χρήστος Χωμενίδης μιλά στο "Ποιος είσαι τελικά;" και ξετυλίγει μια βαθιά προσωπική αφήγηση -από την εμβληματική μορφή του παππού του, Βασίλη Νεφελούδη, και τη θεατρική γιαγιά Λώρα που του μάθαινε τον Καβάφη "σαν παιχνίδι", μέχρι τον "γονιό-ξεναγό" που έγινε ο ίδιος σήμερα. Ένα πορτρέτο φτιαγμένο από μνήμη, χιούμορ και την ακρίβεια μιας γλώσσας που αρνείται να μπει σε καλούπια.

Ο Θανάσης Αλευράς στο «Ποιος είσαι τελικά;» ανοίγει το κουτί της προσωπικότητάς του: από το τραγούδι της γιαγιάς και τον Καζαντζάκη του πατέρα του, μέχρι τη Γλυκερία, τη Βίσση, το Θέατρο Τέχνης και την «υγρασία της Πίνδου» που κουβαλά μέσα του.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης δεν απαντά υιοθετώντας μια απλή ταμπέλα· αντιθέτως, περιγράφει τον εαυτό του μέσα από μια διαδρομή εμπειριών, σχέσεων και αναγνωρίσεων.