#6 - Erkenning

Renée en de andere afstandsmoeders horen wat de rechter heeft besloten.

Het verhaal van Renée en alle andere vrouwen is niet meer alleen een geschiedenisverhaal. Er loopt een rechtszaak van een afstandsmoeder tegen de Staat en de moeders en kinderen strijden voor erkenning voor wat hen is aangedaan. De tijd van zwijgen is voorbij.

Jaren later proberen moeders en kinderen in heel Nederland contact met elkaar te zoeken. Een brief dwingt ook Renée naar het verleden te kijken en te openbaren wat ze jarenlang zo goed heeft leren wegstoppen. En Lonneke leert haar biologische moeder kennen.

Iets meer dan een half jaar na haar bevalling wordt Renée gebeld. De adoptie wordt definitief. Ze moet haar oude leventje hervatten en mag nooit meer over Tommy praten.

Onvoorbereid bevalt Renée van haar baby Tommy, en vanaf dat moment scheiden hun wegen. Renée doet er alles aan om hem terug te krijgen, maar afstaan is een geolied systeem. De ongehuwde moeder maakt geen schijn van kans.

Niemand mag weten dat Renée zwanger is. Ze moet onderduiken. En zij is niet de enige. Duizenden andere meisjes moeten hun zwangerschap in het geheim uitzitten, buiten het zicht van de samenleving. Ze worden verstopt in kloosters en opvanghuizen, bij familie of zelfs in het buitenland. Tot ze bevallen. Tot Renée van haar baby wordt gescheiden. Want in haar groeit iets dat nooit van haar zal zijn - een tikkende tijdbom.

Renée is op 18-jarige leeftijd onbedoeld zwanger geraakt. Een groot probleem want een ongetrouwde moeder is een schande voor de familie. Ze vraagt de dokter om advies en dat geeft hij. Afstaan, dat is eigenlijk de enige juiste optie. Of Renée dat nou wil of niet.

“Het waren nou eenmaal andere tijden.” En zo is een pijnlijk deel van de geschiedenis onder het tapijt geveegd. Het verhaal van vrouwen die nog steeds worstelen met schaamte, eenzaamheid en schuldgevoel. Maar wie moet zich hier nou eigenlijk schuldig voelen?