KUNST IS LANG (en het leven is kort)

William Ludwig Lutgens wijst ons met zijn absurdistische personages en scenes op de duistere kanten van onze neo-liberale prestatiemaatschappij. Soms in de vorm van tekeningen en schilderijen, met daarop grillige, stripachtige figuren met ramshoorns of paardenkoppen. Ze dragen vaak een stropdas en zijn verder deels ontkleed, en voeren alledaagse handelingen uit terwijl het lijkt alsof de waanzin elk moment bezit van hen kan nemen. Soms maakt William levensgrote poppen, aangekleed met kleren van overleden familieleden, die met holle ogen aan een wand hangen of zich in videowerken tevergeefs aan elkaar vast proberen te klampen. En soms maakt hij van zijn stripachtige figuren monumentale sculpturen, door ze uit grote platen staal te snijden en met een lasapparaat te betekenen. 

Menko Dijksterhuis is een mixed media kunstenaar die met zijn werk maatschappelijke structuren kritisch bevraagt. Hij zet er een mogelijke toekomst tegenover waarin elk lichaam wordt omarmd en gevierd, ook het queer en gehandicapte lichaam waar hij ervaringsdeskundig in is.Zijn werk komt veelal tot stand met analoge technieken, een proces en medium dat Menko ziet als metafoor voor zijn CRIP-bestaan. De reeks Fuck Disabled People bestaat uit zwart-witte foto’s van Menko in intieme poses met een andere man. En zijn recente performance HOMO OBSCURA baseerde hij op een medisch video-archief van een Belgische neuroloog, die aan het begin van de 20e eeuw mensen diagnosticeerde via video-opnames. Menko neemt naakt, met een camera op hem gericht die zijn beeld live op een scherm projecteert, de poses aan die op de historische röntgenfoto’s te zien zijn. 

Kunst is Lang is terug! Dankzij de steun van het Cultuurfonds, het Amsterdams Fonds voor de Kunst en het K.F. Hein Fonds kunnen weer een flink aantal nieuwe afleveringen maken.  En omdat we dit jaar tien jaar bestaan, gaan we in speciale jubileumafleveringen met gasten uit het eerste seizoen terugblikken. Maar voor nu trappen we de nieuwe reeks af met Sharan Bala.Hun videowerk, sculpturen en installaties gaan onder meer over maatschappelijke machtsstructuren, met name in de relatie tussen de medische wereld en intersekse personen.  

Al tien jaar lang is er Kunst is Lang! De redactie van Mister Motley en Luuk richten zich de komende tijd op het vormgeven van een bijzonder jubileumseizoen. Houd ons dus vooral in je lijst met abonnementen, want na de zomer zijn we er weer om een decennium kunstenaarsinterviews te vieren! 

Sophie Steengracht maakt tekeningen, schilderijen en etsen van de natuur, op een manier die sferisch en bezield is. Ze laat ons de krachtige planten, koralen en wortelstelsels zien waar we als mens zoveel aan te danken hebben en hoopt met haar werk onze verbinding met de natuur te versterken. 

Een rode draad in het werk van Daniëlle van Ark is de vaak ondoorzichtige manier waarop waarde en betekenis aan iets wordt toegekend. Zo fotografeerde ze in de straten van Parijs bergen vuilniszakken, met daartussen papieren tassen van Louis Vuitton en Hermès - vers uit de winkel een statussymbool, tussen het afval net zoveel waard als een leeg melkkarton. Voor haar installatie Merchtable verkocht Daniëlle kleding met haar initialen en de titel en afbeeldingen uit een tentoonstelling, zoals bands extra inkomsten halen uit de verkoop van hun merchandise. En in corona-tijd tekende ze op rekeningen die binnenkwamen en verkocht die op social media voor het bedrag dat op de rekeningen vermeld stond. De massale aandacht en zelfs ophef die dit opleverde, liet zien dat ook de kunstwereld voor een belangrijk deel gedreven wordt door kapitalistische elementen als hypes, vraag- en aanbod en efficiëntie. 

In de beelden en performances van Ernest Anna Bessems staat het lichaam centraal, bijvoorbeeld in de metershoge mensfiguren die hij maakte bij elk van de zeven christelijke zonden. Ze gaven de abstracte emoties die je normaal gesproken alleen vanbinnen voelt een fysieke gestalte, en werden vergezeld door een performance. Ernest pleit ervoor om de band met ons eigen lichaam beter te onderzoeken, juist nu we steeds meer tijd in het digitale domein doorbrengen. 

Pippilotta Yerna doet fotografieprojecten met haar familie. Zo legde ze de verschillende manier vast waarop haar moeder ooit zou kunnen overlijden: we zien haar tussen het gebroken glas in een auto-ongeluk, half aangespoeld in een ijskoude rivier, of met een gapende hoofdwond op de tegels na een val uit het raam. Een mengeling van komische, absurde en tragische beelden die Pippilotta's angst voor de dood moeten beteugelen. En tijdens de komende editie van Art Rotterdam brengt ze op Prospects een ode aan haar vorig jaar overleden oud-tante, die haar als 'tweede moeder' mede heeft opgevoed. Op de voorkant van een drieluik toont archieffoto's van een krachtige vrouw, en als het drieluik zich op gezette tijden mechanisch opent, wordt aan de binnenkant een hedendaagse en seculiere variant van de Christelijke pietà zichtbaar: Pippilotta draagt op haar schoot haar oud-tante, die een half uur daarvoor is overleden.  

Marlot Meyer gebruikt in haar installaties technologie om de relatie die we hebben tot ons lichaam te versterken, en ons meer te laten voelen en minder te laten denken. Bezoekers van het werk Hotspot zaten in groepsverband op grote opblaasbare vormen en kregen een octopus-achtige helm op. De sensoren in die helm maten onder meer hersenactiviteit, oogbeweging en hartslag, waarna een algoritme die data vertaalde naar elektronische stimulaties die door de groep als geheel werden gevoeld. Zo vormden de individuele leden van deze groep even een gemeenschappelijk lichaam, en ontstond er een woordeloze communicatie. En in het werk Pneuma koppelt Marlot de cyclus van eb en vloed aan onze eigen in- en uitademing: enorme opblaasbare poppen, uitvergrotingen van de minuscule algen die al leven met het ritme van eb en vloed, synchroniseren met het tempo van je eigen ademhaling.  

De installaties van Samboleap Tol ontstaan vanuit haar beleving als tweede generatie Cambodjaanse in Nederland. Ze zoekt actief naar meer kennis over haar culturele achtergrond, en naar wijsheden van haar voorouders. Het levert werken op die elementen uit de Cambodjaanse cultuur vermengen met haar eigen ervaringen, en de aandacht vestigen op het belang van rituelen. Zoals in Cosmic Turtoise: een teakhouten schildpad die met een druk op de knop zijn schild optilt, waarna zich een boek ontvouwt waarin Samboleap het verlies van haar vader beschrijft. En de installatie Starlight bestaat onder meer uit een draaiende houten kubus waarop wijsheden te lezen zijn die Samboleap via haar mentoren verzamelde. Ze trekt zo het idee van voorouderlijke wijsheid breder dan haar eigen familie of achtergrond, en geeft zo een stem aan mensen uit verschillende diaspora's.