GeopolitiekNu Podcast

Amerika heeft gestemd, en de Democraten behaalden een blauwe tsunami: ze namen Senaat en Huis over en wonnen zelfs in diepe rode staten als Texas. HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos vragen zich af of Amerika daarmee terug is. Hun antwoord is nee: Trump behoudt het buitenlands beleid en kan de komende twee maanden Iran, Cuba of Groenland gebruiken als afleiding. Ze bespreken de richtingenstrijd binnen beide partijen, de rol van Big Tech in de Republikeinse partij en wat dit alles betekent voor Europa.👉 Een blauwe tsunami: de Democraten wonnen zelfs diepe rode staten, vooral door de Iran-oorlog en de inflatie, niet door ideologie. 👉 De president houdt het buitenlands beleid: het Congres heeft budgetrecht en onderzoeksmacht, maar Trump behoudt veto, decreten en de rol van commander-in-chief. 👉 Beide partijen zijn verdeeld in kampen: bij de Democraten New Deal, DSA en Third Way, bij de Republikeinen traditionele havikken, het Vance-kamp met Big Tech en het Bannon-kamp. 👉 Verwacht grilligheid in het buitenland: Trump kan de komende twee maanden afleiden met Iran, Cuba of Groenland. 👉 Geld wint niet automatisch: Republikeinen kregen miljoenen via super PACs, toch verloren ze.Hoofdstukindeling1️⃣ Is Amerika weer terug? [00:00:00] 2️⃣ Rode staten worden blauw: Texas, Maine, Kansas en Mississippi [00:02:00] 3️⃣ Florida als grote uitzondering: migratie, Cubanen en rijke Republikeinen [00:03:00] 4️⃣ Geen tsunami in 2028? Iran-oorlog, inflatie en het budgetrecht van het Congres [00:06:00] 5️⃣ De smaken binnen de Democraten: New Deal, DSA en Third Way, en hun houding tegenover Israël, Iran en Oekraïne [00:08:00] 6️⃣ Mineurstemming in het Witte Huis en de drie kampen van de Republikeinen [00:14:00] 7️⃣ Is de democratie nog in gevaar tot 3 januari? [00:18:00] 8️⃣ Waarom keerde de Amerikaanse kiezer? [00:21:00] 9️⃣ Geld bepaalt niet alles: super PACs en Big Tech als de nieuwe oliebedrijven [00:24:00] 🔟 Big Tech tegenover Europa en regeren per decreet [00:31:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Saoedi-Arabië kocht voor meer dan duizend miljard dollar aan wapens, maar heeft toch hulp nodig van Turkije, Pakistan, Frankrijk, Egypte en nu ook het Verenigd Koninkrijk om de Houthi’s te verslaan. HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos leggen uit waarom de Golfmacht zijn reputatie verliest. Ze laten zien hoe de Amerikaanse veiligheidsparaplu verdwijnt en hoe drie rivaliserende blokken om invloed strijden, van de Rode Zee tot de Straat van Hormuz en zelfs daarbuiten. 👉 Geld legt het af tegen wilskracht: Saoedi-Arabië investeerde meer dan 1.000 miljard dollar in defensie, maar kan de Houthi’s niet in zijn eentje verslaan.👉 De Houthi’s zijn een Iraanse partner, geen proxy: ze handelen autonoom en proberen vooral de blokkade te doorbreken die hun bevolking uithongert.👉 Een uitbestede veiligheid: Saoedi-Arabië rekende op de Amerikaanse paraplu, maar de VS grijpen niet in en zoeken juist terugtrekking.👉 Drie blokken in de maak: Saoedi-Arabië met Turkije en Pakistan, de Emiraten met Israël, en Iran met zijn bondgenoten.👉 Europa reageert slechts: het stuurt vliegtuigen en schepen, maar formuleert geen eigen strategie voor de nieuwe veiligheidsorde.1️⃣ Saoedi-Arabië heeft steeds meer landen nodig in de strijd tegen de Houthi’s [00:00:00]2️⃣ Wie zijn de Houthi’s? Een partner van Iran, geen proxy [00:01:00]3️⃣ Meer dan 1.000 miljard dollar aan defensie, maar geen slagkrach [00:03:00]4️⃣ Machiavelli en de Amerikaanse paraplu: Saoedi-Arabië besteedde zijn veiligheid uit [00:09:00]5️⃣ Bab el Mandeb en waarom de Rode Zee voor Saoedische olie cruciaal is [00:11:00]6️⃣ Een vernederde leider van de soennitische wereld [00:13:00]7️⃣ De VS op afstand, het Mekka-pact en drie blokken in het Midden-Oosten [00:18:00]8️⃣ De geopolitiek van de Emiraten tegenover de Saoedi’s [00:25:00]9️⃣ Europa schittert door afwezigheid: reactief, terwijl de gevolgen wel voelbaar zijn [00:32:00]🔟 Wat wil Iran? De Straat van Hormuz, erkenning van het regime en een escalatie rond de verkiezingen [00:35:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Brazilië stemt morgen over zijn toekomst, en daarmee over de vraag of het Trumpisme ook in Zuid-Amerika zijn grootste land inpalmt. Lula strijdt tegen Flávio Bolsonaro, wiens partij al het Huis én de Senaat heeft veroverd en die mogelijk ook de macht over het Hooggerechtshof krijgt. HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos spreken met HIG Latijns-Amerika-expert Jelle van der Wal over een land dat verdeeld raakt langs religie, regio en gevoel van veiligheid:👉 Bolsonaro heeft al het parlement in handen: zijn partij won het Huis én de Senaat, dus Flávio kan als president vrijwel ongehinderd regeren.👉 Het Hooggerechtshof is de volgende prijs: de winnaar benoemt vier van de elf rechters, en met al twee Bolsonaro-gezinde rechters in Het Hooggerechtshof is een meerderheid binnen handbereik.👉 Opkomst van de evangelicos: het katholieke aandeel is in 10 à 20 jaar gedaald van ongeveer 67% naar minder dan 50%, terwijl zo’n 27% zich nu evangelico noemt. Zij stemmen vaker voor Bolsonaro, ook in armere wijken waar Lula traditioneel sterk was..👉 Veiligheidsgevoeld wint het van de cijfers: Lula wijst op historisch lage moordcijfers, maar Bolsonaro speelt in op het onveilige gevoel met de “harde hand”.👉 Brazilië schuift op naar Washington, maar blijft op China leunen: de handel met China is groter dan met de EU en de VS samen, waardoor ook Bolsonaro moeilijk afstand kan nemen van China. Hoofdstukindeling: 1️⃣ Brazilië kiest: Lula tegen Flávio Bolsonaro in een diep gepolariseerd land [00:00:00] 2️⃣ Een verkiezingsdebat vol persoonlijke aanvallen en oneliners [00:01:00] 3️⃣ Twee agenda’s: sociale programma’s en soevereiniteit tegenover veiligheid en economie [00:03:00] 4️⃣ De partij van Bolsonaro wint het Huis en de Senaat [00:06:00] 5️⃣ Een sterke president en een politiek Hooggerechtshof: vier van de elf rechters [00:09:00] 6️⃣ “De Trump van de tropen”: de coupoging van 2023 en de regionale kloof [00:12:00] 7️⃣ De opkomst van de evangelicos ten koste van de katholieken [00:15:00] 8️⃣ Ondernemerschap, “uberisatie” en de toekomst van Bolsa Família [00:17:00] 9️⃣ Veiligheid als gevoel, de “harde hand” en de zorgen over de democratie [00:23:00] 🔟 Amerikaanse druk, afhankelijkheid van China, Milei, Israël en Mercosur [00:27:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Trump dreigt, maar kan nauwelijks leveren. Amerika-expert Kenneth Manusama verwacht na de midterms veel woorden en weinig daden: het Congres houdt de importheffingen vast, de economie wankelt en Amerika trekt zich terug uit het Midden-Oosten en Oekraïne. Interventies beperken zich tot het westelijk halfrond, waar Black Hawk-diplomatie steeds minder nodig lijkt, terwijl de MAGA-beweging scheurt over Israël. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos leggen hem de vraag voor die Europa raakt: vullen wij het vacuüm, of doet iemand anders dat?Kernpunten:👉 Verliest Trump de midterms: dan wordt hij grilliger en krijgt Europa vaker de schuld. Maar zijn binnenlandse slagkracht neemt af.👉 Importheffingen zijn een loos dreigement: Het Congres gaat over heffingen en de VS heeft ook een wederzijdse afhankelijkheid met Europa, dus de dreiging van 100% op de EU is niet geloofwaardig. Militair heeft de president wel ruimte, wat de kans op buitenlandse avonturen vergroot.👉 Terugtocht uit onvermogen én desinteresse: Amerika houdt de Iran-oorlog nauwelijks vol, is moe van Oekraïne en laat beide dossiers liggen. Het gat dat blijft, moet Europa opvullen.👉 Geen isolationisme maar Monroe 2.0: Minder militaire interventies buiten het westelijk halfrond, waar Amerika de baas wil zijn. Onder Vance zou Washington Europese EU-critici juist actief steunen, terwijl Israël beide Amerikaanse partijen splijt.👉 Het economische fundament wankelt: Een zwakke dollar, rentebetalingen die sneller groeien dan de economie en een mogelijk barstende AI-bubbel. Geen plotselinge implosie, maar een geleidelijk proces dat voor onrust zorgt.Hoofdstukindeling:1️⃣ Na de midterms: een grilliger Trump en Europa als zondebok [00:00:00]2️⃣ De Groenland-deal als stille Europese overwinning [00:02:00]3️⃣ Veel militaire bevoegdheden, maar weinig macht over importheffingen [00:05:30]4️⃣ De legacy-avonturen van president Trump in Latijns-Amerika [00:09:00]5️⃣ Israël als splijtzwam in beide partijen [00:12:30]6️⃣ De burgeroorlog in MAGA-land: Tucker Carlson, Nick Fuentes en de breuk over Israël [00:15:30]7️⃣ Geen isolationisme maar Monroe 2.0: de driedeling van de wereld en "Black Hawk diplomacy" [00:19:30]8️⃣Trumpiaanse ambiguïteit in de Indo-Pacifi [00:25:00]9️⃣ Trump moe van Oekraïne, zonder vermogen om te interveniëren: wat dit vraagt van Europa [00:33:30]🔟 Dollar, staatsschuld en AI-bubbel: het economische fundament wankelt [00:39:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Brandstichtingen, drones, een gehackte fontein: de Russische dreiging is volgens MIVD-directeur en vice-admiraal Peter Reesink groot en groeiend, en "hybride" is zelfs een te lieve term. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos bespreken met hem over een Rusland dat bewust net onder de artikel 5-drempel blijft, over de nieuwe wet die de inlichtingendiensten meer slagkracht moet geven, en over de samenwerking tussen Rusland, China en Noord-Korea.Kernpunten:👉 Rusland zoekt de artikel-5 drempel: Volgens MIVD-directeur Reesink is de Russische dreiging groot en neemt ze toe. Brandstichtingen, drones en de aanslag op de trein blijven bewust net onder de artikel 5-drempel.👉 Verdeeldheid is het doel: Een gehackte gemeentelijke fontein klinkt onschuldig, maar wie dat kan, kan ook dieper andere gemeentelijke systemen raken. Of het besmeuren van synagogen en moskeeën in opdracht van Russische agenten. Rusland huurt daarvoor mensen in voor enkele duizenden euro's of minder, wat het moeilijk te herleiden maakt.👉 Rusland treft al voorbereidingen voor escalatie: Rusland wil een andere Europese veiligheidsarchitectuur en prikt daarom net niet hard genoeg om artikel 5 te activeren. De MIVD ziet nu geen intentie voor een grootschalige aanval, maar mobilisatievoorbereidingen en overproductie van materieel zijn niet geruststellend.👉 Nieuwe wet, meer slagkracht: De Wbnv volgt de Wiv 2017 op, die door kabeltechnologie en AI al is ingehaald. Bijzondere bevoegdheden moeten makkelijker in te zetten zijn tegen vijandige actoren. De consultatie loopt nog.👉 Bondgenoten en tegenstanders werken samen: Samenwerking met Amerika blijft redelijk goed, want ook de VS hebben Europa nodig, en Europese diensten intensiveren hun samenwerking onderling. Tegelijk ruilen China en Noord-Korea materieel in voor Russische gevechtservaring.👉Link voor de internetconsultatie Wet bescherming nationale veiligheid door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten: https://www.internetconsultatie.nl/wbnv/b11️⃣ Hoe groot is de Russische dreiging? [00:00:00]2️⃣ De grey zone: brandstichtingen, drones en het probleem van attributie [00:02:00]3️⃣ Staatsterrorisme of hybride? De gehackte fontein en de betaalde wegwerpagenten [00:03:30]4️⃣ Net onder artikel 5: geen intentie, wel mobilisatie, en verdeeldheid als doel [00:06:00]5️⃣ Onvoorspelbaarheid: Oekraïne voert "ons gevecht" en Rusland produceert meer dan nodig [00:09:30]6️⃣ MIVD en AIVD: een gezamenlijk team en een ecosysteem van samenwerking [00:14:30]7️⃣ De nieuwe Wbnv: opvolger van de Wiv 2017 en de kritiek daarop [00:18:00]8️⃣ Amerika, Five Eyes en Europese samenwerking: wederzijdse afhankelijkheid [00:21:30]9️⃣ Werken in de schaduw: nummer drie ter wereld [00:31:00]🔟 China, Noord-Korea, Iran en AI: de gecombineerde dreiging en de toekomst van spionage [00:36:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Kan India de belangrijkste veiligheidspartner van de EU worden in de Indische Oceaan? India analist Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe de Straat van Hormuz-crisis India's energiehonger blootlegt, hoe het land gevangen zit tussen continentaal en maritiem denken, en hoe Bangladesh, Myanmar en Sri Lanka stuk voor stuk het toneel zijn van een sluimerende Great Game tussen New Delhi en Beijing. Een interesante reis door India's geopolitieke achtertuin en de vraag of Europa zich daaraan kan en moet verbinden.Kernpunten:👉 Hormuz raakt India keihard: 55% van de Indiase energiebehoefte komt uit de Straat van Hormuz. Kookgasprijzen stijgen, de reserves slinken, en de overheid moet dure subsidies inzetten die simpelweg niet houdbaar zijn.👉 India worstelt tussen continentaal en maritiem denken: Geografisch heeft India alles mee voor een maritieme grootmacht, maar de dreiging van China en Pakistan dwingt het land een groot deel van zijn budget in een landmacht te steken. Die spagaat bepaalt vrijwel elke strategische keuze.👉 China's omweg via Myanmar is een Great Game 2.0: Ingesloten door de eilandketen in het oosten, zoekt China alternatieve toegang tot de Indische Oceaan via Myanmar en de Golf van Bengalen — expres bedoeld om ook India's opkomst als maritieme macht te frustreren.👉 Bangladesh: van bondgenoot naar wankele buur: Met de val van Sheikh Hasina verloor India zijn belangrijkste regionale vriendin. De nieuwe premier Rahman balanceert tussen geopolitieke afhankelijkheid van India en een fel anti-India-sentiment in eigen land, aangewakkerd door illegale-migratiediscussies en een aflopend waterverdrag.👉 India is onderweg, maar nog niet de veiligheidsgarant van de Indische Oceaan: India zet stappen; havens, corridors, defensiesamenwerking, maar mist de financiële slagkracht van China en de militaire capaciteit van een echte grootmacht. Voor Europa om zijn eigen belangen in de Indische Oceaan veilig te stellen, is India een noodzakelijke, maar nog niet een maritiem machtige partner.1️⃣ Hormuz-crisis raakt India hard: 55% van de energiebehoefte in de knel [00:00:00]2️⃣ Kool als noodgreep, thorium als toekomst: India's energiestrategie op drie snelheden [00:03:00]3️⃣ De Indische Oceaan als achtertuin: waarom India een ander verhaal vertelt dan China [00:08:00]4️⃣ Continentaal versus maritiem denken: de innerlijke strijd van een geboren zeemacht [00:09:00]5️⃣ The Great Game in de Golf van Bengalen: China's omweg via Myanmar [00:12:00]6️⃣ Bangladesh: van "zus" Sheikh Hasina tot een fragiele, wantrouwende relatie [00:17:00]7️⃣ De Siliguri-corridor: het kwetsbare nekje van 22 kilometer dat India's noordoosten verbindt [00:29:00]8️⃣ Myanmar en Thailand: India's mini-zijderoute naar Zuidoost-Azië [00:31:00]9️⃣ Sri Lanka: Hambantota, Chinese spionageschepen en het uitspelen van twee grootmachten [00:46:00]🔟 De hoofdvraag: kan India de belangrijkste veiligheidspartner van de EU worden? [00:54:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Het staakt-het-vuren tussen Iran en de Verenigde Staten is voorbij, de raketten vliegen over en weer en de Straat van Hormuz is dicht. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe een van 's werelds belangrijkste vaarroutes een geopolitieke troefkaart werd, waarom Iran alleen hoeft te overleven om te winnen, en hoe een structureel tekort op de oliemarkt nu nog schuilgaat achter slinkende reserves.Kernpunten:👉 Een nieuw precedent: Iran claimt de Straat van Hormuz — inclusief Omaanse en internationale wateren — en heeft de middenroute onbevaarbaar gemaakt met mijnen waarvan zelfs de posities deels onbekend zijn. Daarmee staat het hele fundament van de maritieme liberale wereldorde op het spel: het principe van vrije doorvaart en vrije handel.👉 Iran hoeft niet te winnen, alleen te overleven: Zonder sterkere wapens dan de VS en Israël kiest Iran voor horizontale escalatie. Het hoeft niet elk schip te beschieten; een paar volstaan om verzekeraars en rederijen te laten afhaken. 👉 Azië betaalt de hoofdprijs, Europa voelt de inflatie: India haalt 55% van zijn olie uit Hormuz en de roepie staat op een all-time low.. Europa is rijk en gediversifieerd genoeg om tekorten uit te kopen, maar betaalt via structureel hogere inflatie. Onder de markt schuilt een structureel tekort dat nu nog met reserves wordt gemaskeerd.👉 Iran drukte opnieuw op de reset-knop: De Hamas-aanval van oktober 2023 was bedoeld om de Arab Street tegen de koningshuizen op te stoken en de normalisering met Israël te dwarsbomen; met succes, want de Golfstaten zijn verdeeld. Maar door Israëls groeiende agressie (tot aan een aanval op Qatar toe) zoeken staten als Saudi-Arabië nu juist toenadering tot Turkije en Pakistan.👉 Trump legitimeerde Iran per ongeluk: Toen Trump een doorvaartheffing van 20% voorstelde en weer introk, sprong de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken er bovenop: het idee van een tol is terecht, alleen 20% is oneerlijk, 1% is redelijk. Daarmee kreeg Irans plan voor een nieuwe Hormuz-toll structuur ongewild geostrategische legitimiteit.1️⃣ Het staakt-het-vuren voorbij: hoe de hoop op vrede plots verdween [00:00:00]2️⃣ De vier twistpunten: Hormuz-toegang, het nucleaire programma, sancties en Libanon [00:01:00]3️⃣ Noord, zuid en midden: de drie routes door de Straat van Hormuz en de Iraanse mijnen [00:03:00]4️⃣ Een nieuw precedent: het einde van de vrije doorvaart [00:05:00]5️⃣ Horizontale versus verticale escalatie: Irans enige overlevingsstrategie [00:08:00]6️⃣ De troefkaart van de angst: waarom een paar raketten de scheepvaart al lamlegt [00:10:00]7️⃣ Azië betaalt, Europa voelt de inflatie: de olieprijs en het structurele tekort [00:14:00]8️⃣ De Houthi's als tweede front: dreigt ook de Rode Zee dicht te gaan? [00:18:00]9️⃣ Israël, de Abraham-akkoorden en de reset-knop van Iran [00:21:00]🔟 Tol op de wereldzeeën: hoe Trump Iran per ongeluk legitimeerde [00:28:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Op 7 en 8 juli komt de NAVO samen in Ankara; voor het eerst in 22 jaar op Turkse bodem, en in een wereld die er compleet anders uitziet dan tijdens de top in Den Haag een jaar eerder. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden waarom de Amerikaanse veiligheidsparaplu steeds onzekerder wordt, hoe Oekraïne met een dodelijke drone-doctrine plots wél kaarten in handen heeft, welke vijf strategische afhankelijkheden Europa nog gevangen houden, en wat gastheer Erdogan écht van deze top wil binnenhalen. De rode draad: kunnen de Europeanen de NAVO europeaniseren voordat de agressieve machten hen levend opeten?Kernpunten:👉 Oekraïne heeft nu wél kaarten: Waar Trump vorig jaar tegen Zelensky zei "you have no cards to play", staat Oekraïne er nu sterker voor dan menig expert durfde dromen. Een kilometersbrede killing zone doodt vrijwel elke Russische soldaat met drones; mede opgebouwd met Nederlandse investeringen. Oekraïense dronetechnologie is inmiddels een exportproduct waar zelfs de Emiraten om vragen.👉 De vijf strategische afhankelijkheden: Europa kan een sterk conventioneel leger hebben, maar zonder logistiek, inlichtingen, strategische airlift, satellieten/radar en een nucleaire paraplu is dat leger een "shooting duck" voor Rusland. Deze vijf Amerikaanse afhankelijkheden zijn het bindmiddel; en precies daarom pleit dhr. Michaloliákos voor snelle europeanisering, inclusief een Europese nucleaire doctrine.👉 NAVO 3.0 als europeanisering: Zelfs minister Hegseth steunt het idee dat Europa "first responder" wordt en de eerste dagen à weken zelfstandig standhoudt. Maar Michaloliákos wantrouwt de VS "tot op het bot": het patroon is Europa afhankelijk houden van kritieke capaciteiten, zodat er nooit een echte Europese paraplu ontstaat. Op niets van wat Amerika toezegt valt te rekenen.👉 Erdogan wil zijn graantje meepikken: Turkije organiseert de top voor het eerst in 22 jaar en mikt op drie borden tegelijk: toegang tot de Europese SAFE-fondsen (150 miljard en groeiend), heropname in het F-35-programma, en opheffing van wapenexportrestricties. Tegelijk blijft Turkije Ruslands grote energie-afnemer en sanctie-omzeilerl een 'bondgenoot' en een probleem in één.👉 Wat moet de EU eruit halen?: Lachmipersad's kernzorg: dat Europa de poot stijf houdt en het overgrote deel van de defensie-investeringen bínnen Europa besteedt. Rutte bond Amerika met de "Trump Trillion", maar gaf daarmee ook openlijk toe dat de NAVO een instrument is voor Amerikaanse machtsprojectie; wat het Europese sentiment richting strategische autonomie juist verder aanwakkert.Hoofdstukindeling:1️⃣ Waarom deze NAVO-top ertoe doet: de Amerikaanse veiligheidsparaplu onder druk [00:00:00]2️⃣ Oekraïne heeft nu wél kaarten: de killing zone en de Nederlandse rol [00:04:00]3️⃣ De agenda: steun aan Oekraïne, 3,5% BBP en het opschalen van de defensie-industrie [00:07:00]4️⃣ Een Europees leger? Waarom Michel principieel voor maar praktisch tegen is [00:09:00]5️⃣ NAVO 3.0: de europeanisering van het bondgenootschap en de lastenverdeling [00:12:00]6️⃣ De vijf strategische afhankelijkheden: logistiek, inlichtingen, airlift, satellieten en nucleair [00:13:30]7️⃣ Waarom we niet op Amerika kunnen rekenen: het wantrouwen jegens Hegseth en Trump [00:17:30]8️⃣ Gastland Turkije: wat Erdogan écht wil binnenhalen [00:20:00]9️⃣ Turkije versus Griekenland en Cyprus: de Mavi Vatan-doctrine en de SAFE-fondsen [00:26:00]🔟 De F-35, binnenlandse repressie en wat de EU eruit moet halen [00:32:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

In een bijzondere aflevering, opgenomen in het Vredespaleis tijdens de Next Gen Security Summit 2026, spreken Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos met Kajsa Ollongren — voormalig minister van Defensie en Binnenlandse Zaken, en nu speciale vertegenwoordiger van de EU voor mensenrechten. Het gesprek gaat over een wereld waarin Amerika zich terugtrekt en Europa de last man standing wordt voor het aankaarten van mensenrechten, over het hypocrisieverwijt rond Gaza en Soedan, over haar bezoek aan het de facto geannexeerde Zuid-Libanon, en over de vraag hoe je mensenrechten verdedigt zonder het opgeheven vingertje.👉 Europa is de last man standing: 43% van de humanitaire hulp wereldwijd kwam uit Amerika. Dit is nu gestopt. Daardoor kijken landen nu naar Europa om in dat gat te stappen, en is de EU volgens Ollongren de grootste mensenrechtenspeler ter wereld geworden.👉 Van opgeheven vingertje naar duurzame dialoog: De EU komt andere landen niet vertellen wat ze moeten doen, maar zoekt partnerschap. Anders dan China en Rusland, biedt Europa een lange-termijnrelatie gebaseerd op instituties en normen; niet op persoonlijke deals of losse grondstoffencontracten.👉 Het hypocrisieverwijt is deels terecht: De EU is vocaler over Oekraïne dan over Soedan, en de unanimiteitseis maakt de Unie "zo sterk als de zwakste schakel"; zichtbaar bij Gaza, waar zonder consensus geen veroordeling van Israël mogelijk was. Dubbele standaarden zijn volgens Ollongren de belangrijkste kritiek van het Mondiale Zuiden op Europa.👉 Libanon en Oekraïne: dezelfde maatstaf: Ollongren bezocht Zuid-Libanon en stelt dat Israël daar de facto annexeert. Haar principe: als Rusland in Oekraïne geen land mag inpikken, geldt precies hetzelfde voor Israël in Libanon; er is geen enkel verschil.👉 Het multilaterale systeem verdedigt zichzelf niet: Rusland en China blijven in het VN-systeem opereren omdat ze het nuttig vinden, terwijl de VS zich onder Trump terugtrekt. De conclusie: kleine en middelgrote landen moeten zich verenigen om het systeem overeind te houden, anders winnen de grootmachten die het voor eigen gewin gebruiken.Hoofdstukindeling:1️⃣ Wat houdt het in om EU-gezant voor mensenrechten te zijn? [00:00:00]2️⃣ Spreken namens 27 lidstaten: het probleem van de zwakste schakel [00:01:00]3️⃣ Geen opgeheven vingertje: van invloedssferen terug naar het multilaterale systeem [00:03:30]4️⃣ De VS stapt terug; wordt Europa de "last man standing"? [00:06:00]5️⃣ Europa als lange-termijnpartner [00:08:30]6️⃣ Het hypocrisieverwijt: kolonialisme, Oekraïne en de dubbele standaard rond Gaza [00:10:30]7️⃣ Libanon: de facto annexatie van het zuiden en de ontwapening van Hezbollah [00:13:30]8️⃣ Autoritarisme versus mensenrechten: is China het voorbeeld van het Mondiale Zuiden? [00:16:00]9️⃣ Global Gateway versus Belt and Road, en het tekortschietende diplomatieke gewicht in Soedan [00:20:30]🔟 Het Strafhof onder druk en de rechten die niet vanzelfsprekend zijn [00:30:30]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!

Trump bezocht Xi Jinping in Beijing en deed iets wat niemand had verwacht: hij brak publiekelijk met decennia van strategische ambiguïteit rond Taiwan. Het bezoek leverde wat Boeing-vliegtuigen en soja op, maar wat eigenlijk gebeurde was symbolisch. Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig, en Poetin die vlak daarna in Beijing aanmeerde. Geopolitiek- en geo-economie analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden waarom het wantrouwen in Amerika nu fungeert als een geopolitieke CO₂-taks, en wat dat betekent voor Europa, de Indo-Pacific en een wereldorde waarin China steeds meer het middelpunt wordt.👉 Trump brak publiekelijk met decennia van strategische ambiguïteit door te zeggen dat de VS 9.500 mijl van Taiwan ligt en geen zin had in oorlog. 👉 China heeft Amerika via exportrestricties op kritieke grondstoffen op de knieën gekregen en is nu vooral nodig om Iran tot een nucleaire deal te bewegen.👉 China als stabiele speler, VS als grillige: Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig in beeld.👉 Poetin direct na Trump: Het partnerschap zonder grenzen krijgt een tweede Siberië-pijpleiding. China diversifieert weg van Midden-Oosterse olie, Rusland wordt nog afhankelijker van China. 👉 Wantrouwen als CO₂-taks: Geen directe materiële gevolgen, maar elk land diversifieert nu weg van Amerikaanse afhankelijkheden. Net zoals een CO₂-belasting fossiele energie niet meteen elimineert maar wel structureel duurder maakt.Hoofdstukindeling:1️⃣ Het Taiwan-moment: hoe Trump brak met decennia van strategische ambiguïteit [00:00:00]2️⃣ De geschrokken hoofdsteden: Tokyo, Seoul en Manila heroverwegen de Amerikaanse paraplu [00:02:00]3️⃣ Wat haalde Trump binnen? 200 Boeing-vliegtuigen en wat soja [00:04:00]4️⃣ Strategische stabiliteit: hoe Beijing en Washington tot elkaar veroordeeld zijn [00:05:00]5️⃣ Rubio's compensatie-interview en de paniek bij de China-haviken [00:07:00]6️⃣ Iran en de Straat van Hormuz: waarom de VS nu China nodig heeft [00:09:00]7️⃣ Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig [00:12:00]8️⃣ Poetin direct na Trump in Beijing: het partnerschap zonder grenzen [00:15:00]9️⃣ De wereld indelen in invloedsferen [00:18:00]🔟 Wantrouwen in Trump als geopolitieke CO₂-taks [00:23:00]Got something to say to this podcast? Send a voicemail, and you might hear yourself on the next episode!