Isabelle

Het was 2019 toen hij in de douche plots ineen viel. Hij kreeg een diagnose: kanker. Het is een label dat moeilijk te vatten valt voor hem. ‘Ik ben meer dan die ziekte: ik ben ook een jongeman, een zoon, een broer’. En soms lijkt het alsof dat label hem zou herleiden tot enkel dat. ’90 percent zeker wordt dat de reden dat ik sterf. Tenzij er nog iets anders zou gebeuren'

Voor haar ligt een groot blok geruit papier, een cursusblok. Af en toe schrijft ze een zin op, als ze haar stem wil laten gelden. Annick verloor haar stem, wanneer ALS haar lichaam overnam. Haar nicht, Carmen, is nu haar stem geworden: ze zegt alles wat Annick opschrijft, en maakt bijna haar zinnen af. Ze neemt haar pen, en schrijft: ‘Ik moet er mij bij neerleggen.’

Elke twee weken gaat Jennifer naar het dagcentrum De Kade, in Roeselare, met de bus. Twee uur heen, twee uur terug. Daar komen mensen met een palliatieve diagnose samen, om te eten, een spel te spelen, te praten, of gemasseerd te worden. Jennifer werd in de Filipijnen geboren. Ze herinnert zich nog goed hoe ze er ging barbecueën op het strand. Ze kwam naar België en kreeg drie kinderen. "Soms kruipt mijn zoon op mijn schoot, en dan zegt hij: ‘blijf nog even hier, mama.’"

Monique is een vrouw van gewoontes: elke maandag, woensdag en vrijdag gaat ze naar de dialyse. Ze bekijkt er haar vaste soaps, eet er op vaste tijdstippen één tictacje. Dat doet ze elke keer, tijdens haar nierdialyse. Door haar slecht werkende nieren, mag ze ook niet drinken wat ze wil. Eén koffie ’s morgens, één glas cava ’s middags. "Ik ben 84. Ik heb het goed gehad. Dit is het eerste in mijn leven dat wat misloopt."

Isabelle stopte met werken als China-expert, bij een grote bank in Brussel. Enkele weken later zat ze in een dokterskabinet, dat uitkeek op haar vroegere werkplek. De arts vertelde haar dat ze kanker had. Ze moest haar leven anders invullen: haar energie was plots eindig. Ze ging zich verdiepen in palliatieve zorg, en begon eindelevensverhalen op te tekenen. Nu wandelt ze naar Compostela, niet in één grote tocht, maar in steeds kleiner wordende etappes.

We volgen Isabelle. Haar leven is ingrijpend veranderd. Ze gaat langs bij mensen die te horen hebben gekregen dat hun tijd korter is dan verwacht. Zowel hun eigen tijd, als die met hun geliefden loopt stilaan ten einde. Ze vraagt hen hoe hun leven is veranderd. Zo probeert ze vat te krijgen op haar eigen leven, op de diagnose die haar leven ingrijpend veranderde. 'Geen tijd over' is een vijfdelige podcastreeks van Radio 1 in samenwerking met Cera, over mensen in de palliatieve zorg.