Objektif Podcast Final Bölümü

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Azizler (2021) filmini boşverip Türkiye sineması hakkında konuşuyorlar. Ülkedeki sinemaya bakıştan, film ve sanat ilişkisinden, ve podcast kapsamındaki en iyi beş filmlerinden bahsediyorlar. 

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Üç Maymun (2008) filmi hakkında konuşuyorlar. Filmin; Nuri Bilge Ceylan’ın ilk dört filmiyle arasındaki olan farkından, kamera kullanış ve sinematografi stilinin filmle olan uyumundan, sıkışmışlık ve sıkıntı hislerinin film tarafından olumsuzdan olumluya çevrilmesinden, aksiyonları kurguda sahne arasında geçirmesinden, cut/sahne arası sahnelerdeki aksiyonla sahne içi aksiyonun katarsis farkından, Nuri Bilge Ceylan’ın otobiyografik Brecht’çi Verfremdungseffekt’inden ve filmdeki motiflerin dini ve mitolojik kaynaklarından bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Arif V 216 (2018) filmi hakkında konuşuyorlar. Filmdeki sekans fazlalığından, film evreninin G.O.R.A ve A.R.O.G evrenleriyle ilişkisinden, filmin Yeşilçam sinemasına “saygı duruşundan”, ve nostaljik ideolojinin pençesine düşmesinden bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Ali Baba ve Yedi Cüceler (2015) filmi hakkında konuşuyorlar. Filmin klasik Cem Yılmaz stiliyle ilişkisinden, soğuk savaş dönemi casus filmleri parodisinden, bu parodinin etkililiğinden, klasik Bond kızına olan bakışından ve Cem Yılmaz’ın kıvırcık saç takıntısından bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Körfez (2017) filmi hakkında konuşuyorlar. Filmin sinematografik seçimlerinden, İtalyan yenigerçekçiliğinden, filmin formülsel ve klişe olan görülen fikirleri yalın ama etkili bir anlatımla işlevlileştirmesinden, kıyamet filmlerinin Türkiye’yle ilişkisinden, 2010lar Türkiye sinemasının radikalliğinden, filmin türlerden uzaklaşıp efektlere odaklanmasından, ve günümüz Türkiye sinemasının durumundan bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Çıplak (2020 – ) dizisi hakkında konuşuyorlar. Dizinin Sherlock Holmes veya Doctor Who’yu andıran ana karakterinden, Eylül’ün bir protagonist olarak güçlülüğünden, feminen (dişil) arzu üzerinden oluşturulabilecek feminist fikir potansiyellerinden, ana karakter/protagonist farkından, dizinin bölümsellikten kaçmasından, salaş dizi yapımcılığından, dizinin sansürlenmesinden ve ilk sezondaki güçlü tarafların birinci sezon sonu ve ikinci sezonun tamamında terkedilmesinden bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Neredesin Firuze? (2004) filmi hakkında konuşuyorlar.  Filmin fazlalıkla olan ilişkisinden, 2000ler Türkiye sinemasından taşıdığı izlerden, estetik olarak müzikal türüne uyumundan, oluşturduğu hikaye noktalarını sürekli terketmesinden, kadınlara seksist ve alaycı bakışından, ve sanatı güzellikle eşleştirmesinden bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Şekerpare (1983) filmi hakkında konuşuyorlar. Komedi formunun sanatsallıkla ilişkisinden, filmde komedinin etkili kullanımının nasıl elde edilebildiğinden, senaryo ve oyunculukların komedi formuyla ilişkisinden, 2010lar sonrası film mantığıyla Yeşilçam film mantığı arasındaki farklardan, radikal travmatik bir sonun biçimsel rolünden, 2000ler önceki ve sonraki komedi filmlerinin kalitesi ve sıklığından, ve günümüzde komedi filminin nadirleşmesinden bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Pek Yakında (2014) filmi hakkında konuşuyorlar.  Erşan Kuneri dizisinin çıkış noktası olma potansiyelinden, filmin Arzu karakteri kapsamında feminist bir açıdan başarısızlıkla sonuçlanmasından, filmin Yeşilçam’la olan biçimsel ve içeriksel ilişkisinden, Cem Yılmaz’ın sinema anlayışından, film yapmakla ilgili filmlerin avantajları ve dezavantajlarından, ve filmin Yavuz Turgul’un Eşkiya ve Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni filmleriyle olan ilişkisinden bahsediyorlar.

Rasim, Gökberk ve Ufuk, Siz Biraz Uzak Kaldınız (2021) kısa filmi hakkında konuşuyorlar. Kısa film formunun orta ve uzun metrajla karşılaştırıldığında ortaya çıkan avantajları ve dezavantajlarından, bu formun biçimsel olarak incelendiğinde ortaya çıkan radikal film formülünden, günümüzde çekilen kısa filmlerin kabaca (ve basitçe) iki genel kategoriye ayrılmasından, filmin seyirciyi soktuğu klostrofobik havadan, seyircinin pozisyonunun sahneden sahneye önyargı kavramı çerçevesinde değişmesinden, biçim üzerinden kuir bir fikrin verilmesinden, bu kuir fikrin filmdeki İslamiyet olgusuyla ilişkisinden, ve filmin kendisini retroaktif bir şekilde yorumlatmasından bahsediyorlar.