Yolu Açan (Anubis) - Robert Bloch

Ey bu gölgeli diyardaki gezginler yitirmeyin umudu! Çünkü karanlık da olsa bir sonu vardır her ormanın bakın nasıl da geçip gidiyor bulutsuz güneş güneş batıyor, güneş doğuyor gün bir bitiyor, bir başlıyor Ya doğuda ya batıda mutlaka kesilecek orman.

Yarasanın yarayı nasıl açtığını öğrendi. Kaymağını yiyen bir kedi yavrusu gibi kanı nasıl yaladığını. Arka ayakları ve katladığı kanatları üzerinde kara tüylü bir örümcek gibi nasıl yürüdüğünü. Niçin kandan başka besin almadığını. Jules aylar boyunca izledi yarasayı ve onunla konuştu. Hayatının tek tesellisi buydu. Gerçekleşen düşlerinin biricik simgesi...

“Düzde de bozda da yanında olacağımıza itimat edebilirsin - sonuna kadar. Senin her sırrını saklayacağımıza itimat edebilirsin - senin saklayacağından daha iyi hem de. Fakat belanın karşısında yalnız kalmana, veya bir söz söylemeden çekip gitmene izin vereceğimize güvenme. Biz senin arkadaşlarınız Frodo.”

...ve ruhum zeminde dalgalanan bu gölgeden bir daha asla - alamayacak kendisini.

Artık etrafta yaprak bile kıpırdamıyordu. Gece durgun ve sessizdi. Havada bir ürperti vardı. Yollarına yavaş yavaş ışıksız devam ettiler. Bir iki mil sonra patika derin bir hendekten geçip, kısa bir yokuş çıkarak düşük banketli şose yolda sona erdi. Tırtıl aşağı inerek yolun kuzeyine de güneyine de iyice baktı. Fakat karanlıkta hiçbir şey görünmüyordu. Durgun havada da bir çıtırtı bile yoktu. Hendeklerin üzerinde asılı kalmış ince nehir pusları, tarlalara doğru ilerlemekteydi.

Nal sesleri yaklaştı. Saklanmak için ağaçların altındaki genel karanlıktan daha iyi bir yer aramaya vakitleri yoktu; Sam ve Pippin kalın bir ağaç gövdesinin arkasına çömelirken, Frodo yola doğru bir kaç metre geri süründü. Yol ormanın içinde zayıflayan bir ışık çizgisiydi, gri ve solgundu. Üzerindeki renksiz gökyüzü yıldızlarla ışıl ışıldı, ama ay yoktu.

Çıkın Çıkmazı'ndan Bay Bilbo Baggins kısa bir süre sonra yüz on birinci yaş gününü debdebeli bir davet ile kutlayacağını ilan ettiğinde Hobbitköy'de büyük bir heyecan yaşanmış ve söylentiler alıp yürümüştü.

Kara Daktilo'nun ikinci sezonu üzerine uzun bir süre kafa yorduktan sonra Yüzüklerin Efendisi serisi ile devam etmeye karar verdim. Orta-Dünya halklarının kaderini belirleyecek olan Tek Yüzük'ün öyküsünü seslendirmekten duyacağım hazzı kelimelerle ifade edemem. Eserin sinema uyarlaması her ne kadar başarılı olsa da, Tolkien'in satırlarında çok daha zengin bir Orta-Dünya'nın sizleri beklediği aşikar.

"Kendisini kara bir göğün altında ve sonsuz bir karanlığın üstünde asılı dururken hayal etti. Hava sıcak ve bayattı. Birden gözlerine dolan yaşları kurutup yapış yapış olmalarına neden oldu. Gözyaşları durduktan sonra, yardım istemek için bağırmaya başladığında, karanlık sözlerini kolaylıkla yedi. Bağırmaktan sesi kısıldığında, örgünün üzerine yeniden uzandı. Bu kırılgan yatağın ötesinde karanlığın sonsuza dek sürdüğünü hayal etmekten alamıyordu kendini. Saçmaydı elbette. Hiçbir şey sonsuza dek sürmez, dedi yüksek sesle. Hiçbir şey sonsuza dek sürmez!"

Ölüm her yerdeydi; putun durduğu gölgeli tünele yerleşip mumyaların mahfazalarında saklanmıştı ve taş zeminin tozlarının arasında bile bekliyordu. Ölüm ve karanlık... Geçen üç bin yıldır ışığın delmediği karanlık.