3ο Θέμα

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία ΨαράκηΤην ώρα που πραγματοποιείται ένα ακόμα πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο για την κατάρρευση της δημόσιας Παιδείας και το δυσβάσταχτο κόστος ζωής και στέγασης, στην πρώτη εκπομπή του 3ου ΘΕΜΑτος για τη νέα σεζόν καταπιανόμαστε με το ζήτημα της φοιτητικής μέριμνας. Στο στούντιο του TPP υποδεχόμαστε τον Γιάννη Σιμόπουλο, μέλος της φοιτητικής συλλογικότητας Attack και φοιτητή στο Τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ, ο οποίος περιγράφει εικόνες εγκατάλειψης στις εστίες πανελλαδικά, αλλά και ειδικά για τις εστίες του ΕΚΠΑ και του ΑΠΘ. Δωμάτια που πλημμυρίζουν όταν βρέχει, χωρίς πόσιμο νερό, χωρίς επαρκή θέρμανση και ελάχιστα πλυντήρια για εκατοντάδες διαμένοντες. Παράλληλα, στηλιτεύει το γεγονός της υπερκοστολογησης και της πολύχρονης καθυστέρησης εργασιών που αναλαμβάνουν εργολαβικές εταιρείες. Κι όλα αυτά ενώ τα κριτήρια για τους δικαιούχους εστιακής κλίνης παραμένουν εξαιρετικά αυστηρά.Στη συνέχεια, συνδεόμαστε με τον Ιάσονα Στάθη-Μπούνο που διαμένει στις εστίες του Πανεπιστημίου Πατρών στο Ρίο, ο οποίος παρουσιάζει επίσης μια τραγική κατάσταση στις υποδομές. Βλέπουμε εικόνες από μισογκρεμισμένο κτίριο μετά από σεισμό, στο οποίο εξακολουθούν να στεγάζονται φοιτητές παρά τα στατικά προβλήματα, ενώ οι διαμένοντες δεν έχουν διαρκή πρόσβαση σε νερό και ρεύμα. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι πραγματοποιεί εργασίες αναβάθμισης, ενώ ο Ιάσονας κάνει λόγο για αλλαγές βιτρίνας, χωρίς ουσία. Το χαράτσι των 200 ευρώ έρχεται να προστεθεί στα οικονομικά βάρη που ήδη αντιμετωπίζουν οι φοιτητές.Τα παραπάνω θέματα επιχειρούμε να θέσουμε στη σύνδεσή μας με τον υφυπουργό Παιδείας αρμόδιο για ζητήματα Ανώτατης Εκπαίδευσης, καθηγητή Νίκο Παπαϊωάννου, ο οποίος αναφέρει πως γίνονται εργασίες στις φοιτητικές εστίες της χώρας, χωρίς ωστόσο να εξειδικεύει τη φύση αυτών και χωρίς να δίνει σαφές χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωσή τους. Σε ερώτησή μας σχετικά με το χαράτσι στις φοιτητικές εστίες του Ρίο, ο κ. Παπαϊωάννου απαντά πως κρίνεται ως «μη πρόβλημα» από τον ίδιο και την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου, ενώ για τις εργολαβικές εταιρείες διερωτάται, με τον πιο φυσικό τρόπο… ποιός άλλος θα μπορούσε να αναλάβει τα έργα.

Μπορεί το πρόγραμμα «Σπίτι μου 2» να έλαβε παράταση μέχρι 31 Αυγούστου για ήδη εγκεκριμένους δικαιούχους, αλλά η προηγούμενη ανακοίνωση της παύσης του προκάλεσε την οργή και την ταλαιπωρία πολιτών που είχαν μπει σε διαδικασίες να αναζητήσουν σπίτια, να πληρώσουν δικηγόρους και να υπολογίσουν δαπάνες ανακαίνισης. Στο 3ο ΘΕΜΑ πιάνουμε το νήμα από την αρχή με τον επιστημονικό συνεργάτη του Ινστιτούτου «ΈΝΑ» Βασίλη Δελή. Ξεκινάμε από τα 35,5 δις ευρώ που δόθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης και την ελληνική κυβέρνηση που επένδυσε το μόλις ένα δις για τη στεγαστική κρίση, το οποίο κατευθύνθηκε… στις τράπεζες. Με το «Σπίτι μου 2» επιχορηγήθηκαν δικαιούχοι οι οποίοι είχαν ήδη ένα οικονομικό background, έλαβαν αξία παλιά ακίνητα χωρίς ζήτηση και οι τράπεζες επωφελήθηκαν από την σύναψη νέων δανείων. Ο καλεσμένος μας μιλά για ένα μοντέλο -που ήδη εφαρμόζεται σε ευρωπαϊκές χώρες- οικονομικά προσιτής ή κοινωνικής κατοικίας που μπορεί να ανατροφοδοτεί τον εαυτό του καλύπτοντας ευάλωτες ομάδες και ανθρώπους που πασχίζουν να αποπληρώσουν το νοίκι τους, στη χώρα με την μεγαλύτερη στεγαστική επιβάρυνση στην ΕΕ.Στη συνέχεια, επικοινωνούμε με τον Χάρη Αμπατζίδη, δικαιούχο του προγράμματος που περιγράφει τη δυσκολία εύρεσης σπιτιού προς αγορά, το σοκ από το «αλαλούμ» για τη συνέχεια του και τα τεράστια κόστη αναμόρφωσης του ακινήτου. Ο Χάρης παραδέχεται ότι είχε την τύχη να ανήκει στους δικαιούχους αλλά ελπίζει σε μία νέα πολιτική που να τους συμπεριλαμβάνει όλους.

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία Ψαράκη8.000 με 10.000 εργαζόμενες/οι στους παιδικούς σταθμούς των δήμων απειλούνται άμεσα με ανεργία, καθώς εδώ και χρόνια στηρίζονταν σε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ που λήγει το 2027, χωρίς να διαφαίνεται πολιτική βούληση για συνέχεια των προγραμμάτων. Παρά το αδιαμφισβήτητο κοινωνικό αποτύπωμα των δημοτικών παιδικών σταθμών, η κυβέρνηση αρνείται να διαβεβαιώσει ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν με κρατικά λεφτά. Ο Χριστόδουλος Ευθυμίου, γραμματέας οργανωτικού ΠΟΕ-ΟΤΑ, μιλάει στο 3ο ΘΕΜΑ εστιάζοντας στην σκόπιμη αποδυνάμωση του προνοιακού κράτους προκειμένου να στηριχτούν ιδιωτικοί παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, αδιαφορώντας για την αυριανή ημέρα χιλιάδων οικογενειών. Στη συνέχεια, συνδεόμαστε με τον Δημήτρη Κνή, πρόεδρο εργαζομένων συλλόγου κοινωνικών δομών αντιμετώπισης της φτώχειας, ο οποίος εξηγεί πως πίσω από τους 10.000 που βρίσκονται άμεσα σε κίνδυνο, υπάρχουν άλλοι 10.000 στον αέρα, με τη δική τους χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ να λήγει το 2029. Η φύση, ωστόσο, των δικών τους πολύτιμων κοινωνικών υπηρεσιών, δομές για άστεγους, μετανάστες, επιζώσες έμφυλης βίας, ηλικιωμένους, δημιουργεί επιπλέον ανησυχία καθώς τα δείγματα γραφής της κυβέρνησης είναι η πλήρης αδιαφορία. Μας μιλά για το προνοιακό κράτος που ονειρευόμαστε, με το βλέμμα στις ανάγκες των πολιτών, με γνώμονα τη φροντίδα κάθε παιδιού, ηλικιωμένου, ευάλωτου συμπολίτη μας.

Με την Ηλιάνα Ζερβού και τη Νεκταρία ΨαράκηΛίγους μήνες μετά την περίφημη συνάντηση αγροτών και κυβέρνησης, το «τραπέζι του μονολόγου», όπως το αποκάλεσε στην εκπομπή 3ο ΘΕΜΑ του The Press Project το μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ECVC και κτηνοτρόφος στην Καστοριά, Θωμάς Μόσχος, ο πραγματικός κόσμος συνεχίζει να ασφυκτιά. Όπως ανέφερε, παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης, το κόστος παραγωγής εξακολουθεί να είναι αυξημένο: «για την ακρίβεια είναι διπλάσιο, και αυτές οι αυξήσεις θα φτάσουν στους καταναλωτές σε λίγους μήνες, που θα δουν διπλάσιες τιμές στο ράφι». Η κυβέρνηση, αρνείται πεισματικά να ακούσει τα πραγματικά αιτήματα του αγροτικού κόσμου, όπως το αγροτικό ρεύμα και το αγροτικό πετρέλαιο, ενώ παρουσιάζει τη μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ ως την απόλυτη λύση για την εξυγίανση του οργανισμού, παρά τις διαφωνίες αγροτών και κτηνοτρόφων. «Η ΑΑΔΕ δεν ελέγχεται από κανέναν. Θα συνεχιστεί το ίδιο πάρτυ, αλλά χωρίς έλεγχο», σχολιάζει ο Θωμάς Μόσχος. Όλα αυτά στη σκιά του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, για το οποίο οι αποκαλύψεις συνεχίζουν να διαδέχονται η μία την άλλη, με τελευταία εξέλιξη την εμπλοκή των 20 πρώην βουλευτών, εν ενεργεία βουλευτών και υπουργών της Νέας Δημοκρατίας, την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει ως «απλές εξυπηρετήσεις σε αβοήθητους αγρότες, συνολικής ζημίας μόλις 800.000 ευρώ», ποσό που χαρακτήρισε ο Άδ. Γεωργιάδης ως αστείο. Ο αγρότης και οινοποιός από τη Φθιώτιδα, Βάιος Γκανής, αναφέρει ότι παρά τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης, η συνολική χασούρα για τον πραγματικό αγροτοκτηνοτροφικό κόσμο από το πάρτυ των παράνομων επιδοτήσεων ανέρχεται στα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, οδηγώντας το επάγγελμα σε εγκατάλειψη, αφού η παραγωγή είναι πλέον ασύμφορη. Τόσο ο Βάιος Γκανής, όσο και ο Θωμάς Μόσχος, κρίνουν ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ αποτέλεσε τη δεξαμενή της προεκλογικής καμπάνιας της Νέας Δημοκρατίας, και περιγράφουν τον τρόπο που στήνεται το ρουσφέτι και το κομματικό παιχνίδι στην περιοχή τους, με αντάλλαγμα ψήφους. «Από το 2020 είχαμε πάρει χαμπάρι ότι κτηνοτρόφοι της Κρήτης δήλωναν αγροτεμάχια και βοσκοτόπια στην Καστοριά. Το καταγγείλαμε στα υπουργεία, πήγαμε στον εισαγγελέα. Τότε μας έλεγαν ότι το ερεύνησαν και δεν βρήκαν τίποτα», λέει ο Θωμάς Μόσχος.

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας απειλείται για ακόμα μία φορά, καθώς Περιφέρεια Αττικής, Υπουργείο Πολιτισμού και ΔΥΠΑ πρωθούν σχέδιο εκκένωσης και ανάπλασης, υπό το πρόσχημα της δημιουργίας «Κοινωνικών Κατοικιών». Στο 3ο ΘΕΜΑ συζητάμε με τον Δημοσθένη Καραβόλτσιο για την ιστορία αυτής της πολύμορφης γειτονιάς με πάνω από 400 κατοίκους, ντόπιους, πρόσφυγες/ισσες, διεθνείς ακτιβιστές/τριες, και ανθρώπους σε ευάλωτη θέση, ψυχικά ασθενείς ή καρκινοπαθείς του νοσοκομείου Αγίου Σάββα, που απειλούνται να βρεθούν χωρίς στέγη από τη μια στιγμή στην άλλη. Στη συνέχεια, μιλάμε με τον Αρίστο Χαντζή που κατέφυγε στο σπουδαίο και ακραίο μέσο πάλης της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου για να υπερασπιστεί τη γειτονιά των Προσφυγικών στις 5 Φεβρουαρίου και συνεχίζει μέχρι και σήμερα.. Στόχος του η υπεράσπιση της ζωής και του αντιπαραδείγματος που έχει να μας διδάξει ο συλλογικός βίος αυτής της Κοινότητας. Παρά την κρίσιμη κατάσταση της υγείας του παραμένει πιστός στον αγώνα του και δε διατίθεται να κάνει βήμα πίσω, ξεκαθαρίζοντας πως η γειτονιά του θα νικήσει για ακόμα μία φορά. Για μία διαφορετική αντίληψη γύρω από τη στέγη μιλάμε με την Κατερίνα Μπουκογιάννη, μέλος της ομάδας έρευνας και δράσης για την προώθηση της συνεταιριστικής και συλλογικής κατοικίας CoHab. Με παραδείγματα από το εξωτερικό όπου πρωτοβουλίες συλλογικής συμβίωσης αγκαλιάστηκαν ακόμα και κεντρικά πολιτικά με νομοθετικές πρωτοβουλίες, η Κατερίνα μας θυμίζει γιατί πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των Προσφυγικών και να διεκδικήσουμε νέες μορφές οικονομικής και συλλογικής ζωής.

Η «Χρυσή Αυγή» είναι εγκληματική οργάνωση και οι 42 νεοναζί είναι ένοχοι. Αυτή ήταν η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών χθες Τετάρτη 4 Μαρτίου, η οποία ήρθε να επικυρώσει την ιστορική πρωτόδικη απόφαση που εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020 από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών. Στο 3ο ΘΕΜΑ αυτής της εβδομάδας συζητάμε με δύο εκ των συνηγόρων της Πολιτικής Αγωγής αυτής της μακροχρόνιας δικαστικής διαμάχης που κατάφεραν να καταγράψουν και να αποκαλύψουν την εγκληματική δράση της «Χρυσής Αυγής», με απόλυτη οργάνωση, «μεταφυσική» πίστη στην ιεραρχία και υπό τον μανδύα πολιτικού κόμματος, δικαιώνοντας τα θύματά της, από τον Δημήτρη Κουσουρή, τον Σαχζάτ Λουκμάν, το Αμπουζίκ Εμπάρακ και τους υπόλοιπους Αιγύπτιους αλιεργάτες μέχρι και τον αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλο Φύσσα, αλλά και κάθε ελεύθερο άνθρωπο που παλεύει τον φασισμό.Ο Κώστας Σκαρμέας μας μιλά για την υπόθεση των Αιγύπτιων αλιεργατών που ξυλοκοπήθηκαν άγρια από τάγμα εφόδου της «Χρυσής Αυγής» τον Ιούνιο του 2012, ανάμεσά του ο Αμπουζίκ Εμπάρακ τον οποίο οι 15 νεοναζί σταμάτησαν να χτυπούν μόνο όταν νόμιζαν πως είναι νεκρός. Με την Ελευθερία Τομπατζόγλου μιλάμε για την υπόθεση του Παύλου Φύσσα που ήταν κι εκείνη που ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του αντιφασιστικού κινήματος και έβαλε τα θεμέλια για τον χαρακτηρισμό της «Χρυσής Αυγής» ως εγκληματική οργάνωση. Η ίδια μεγάλωσε στον Πειραιά και θυμάται μαζί μας τη συγκίνηση όταν έκλεισαν τα γραφεία του νεοναζιστικού μορφώματος μετά από 30 χρόνια. Ένα αίσθημα δικαίωσης που στην εποχή μας μοιάζει να μη συνοδεύεται από την αντίστοιχη αισιοδοξία για το μέλλον.

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία ΨαράκηΈχουμε μάθει ότι η παχυσαρκία βασίζεται στην ατομική ευθύνη, ότι οι άνθρωποι που ζουν μαζί της πρέπει να βρουν ένα ισχυρό κίνητρο και να αρχίσουν να στήνουν το «summer body» τους. Έτσι, αγνοούμε μία σειρά από κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες που οδηγούν στην παχυσαρκία και στα μεταβολικά νοσήματα και που εμποδίζουν τα άτομα που θέλουν ή χρειάζεται να τα αντιμετωπίσουν. Από την απουσία εκπαίδευσης διατροφής στα σχολεία και τα κυλικεία γεμάτα ανθυγιεινές τροφές, από τους ελάχιστους διαιτολόγους-διατροφολόγους στις δημόσιες δομές, από τους όλο και λιγότερους χώρους πρασίνου για δωρεάν άθληση, στα αυξημένα έξοδα υγιεινής διατροφής και το αποδοτικό marketing των μεγάλων αλυσίδων junk food. Όλους αυτούς τους παράγοντες και πολλούς ακόμα συζητήσαμε στο 3ο ΘΕΜΑ με τον Δημοσθένη Παναγιωτάκο, καθηγητή Επιδημιολογίας στο Τμήμα Επιστήμης Διαιτολογίας - Διατροφής στο Χαροκόπειο. Έπειτα, στο στούντιο υποδεχτήκαμε τη Ρένια Τερζάκη, διαιτολόγο και διατροφολόγο, η οποία δουλεύοντας παράλληλα σε πρόγραμμα για χρόνια νοσήματα στην Καλλιθέα και σε ιδιωτικό ιατρείο στο Μαρούσι αντιλήφθηκε την ταξικότητα του θέματος και μελέτησε τη σύνδεση παχυσαρκίας - επισιτιστικής ανασφάλειας. Αποδομώντας το αφήγημα που θέλει την παχυσαρκία να συνδέεται με την ατομική ευθύνη και την αφθονία, μας μιλά για τους ανθρώπους με μεταβολικά νοσήματα που καλούταν να συμβουλεύσει. «Δεν γίνεται να αγνοούμε ότι παρέχουμε συστάσεις σε ανθρώπους που απαντούν ότι δεν μπορούν να αγοράσουν ελαιόλαδο, που τρέφονται από συσσίτια, που δεν καταναλώνουν φρέσκα φρούτα και λαχανικά για να διασφαλίσουν ότι θα φτάσουν για να τραφούν τα παιδιά τους, ότι παραλείπουν γεύματα για να πληρώσουν το ενοίκιο», αναφέρει.

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία Ψαράκη3 χρόνια συμπληρώνονται από το σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη. Στην εκπομπή 3ο ΘΕΜΑ αυτής της εβδομάδας κάνουμε μία ανασκόπηση όλων όσων οδήγησαν στο έγκλημα. Στο πρώτο ημίωρο της εκπομπής φιλοξενούμε τον πρώην μηχανοδηγό της Hellenic Train, Άρη Σταμάτη, ο οποίος για πέντε ολόκληρα χρόνια εκτελούσε το ίδιο μοιραίο δρομολόγιο. Περιγράφει μία κατάσταση η οποία θα έπρεπε να ανήκει στη δεκαετία του '50: μόνιμα κόκκινοι σηματοδότες, ανυπαρξία τηλεδιοίκησης, επικοινωνία αποκλειστικά με ασυρμάτους από στόμα σε στόμα, σιδηροδρομικό δίκτυο σε εγκατάλειψη, τρένα - σαπάκια, «τυφλά σημεία», όπως π.χ. στη σήραγγα των Τεμπών. Όπως λέει και ο ίδιος, τη μεγαλύτερη ευθύνη για αυτή την κατάσταση την έχουν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες στο βωμό των κερδών οδήγησαν στην υποβάθμιση της ποιότητας και της ασφάλειας των μεταφορών, και τέλος στο έγκλημα. Ακόμα και μετά το έγκλημα, η κατάσταση βελτιώθηκε ελάχιστα. Αποτέλεσμα ήταν ο Άρης με τη λήξη της σύμβασής του να αποχωρήσει από τη Hellenic Train. Όταν δε, μαζί με άλλους μηχανοδηγούς ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να εκτελέσουν κανένα δρομολόγιο αν δεν λυθούν πρώτα τα προβλήματα ασφαλείας, η αντίδραση της Hellenic Train, όπως καταγγέλλει, ήταν να ψυχιατρικοποιήσει το ζήτημα, και «να μας στείλει όλους σε ψυχίατρο». Στη συνέχεια μιλάμε με τον Αντώνη Αντωνίου, επιζώντα του εγκλήματος των Τεμπών. Ο Αντώνης, καθόταν στο 4ο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας. Τα τραύματά του ήταν πολλαπλά, με αποτέλεσμα να καταφέρει να αποκατασταθεί μετά από έναν ολόκληρο χρόνο. Ο Αντώνης αναφέρει για τον εαυτό του ότι πριν το έγκλημα, ήταν ένα παιδί «απολιτίκ». Μετά την αποκατάσταση της υγείας του, αποφάσισε να ψάξει, να βρει τι έφταιξε. «Και είδα τη μεγάλη εικόνα», λέει. «Δεν γίνεται να μην καταλήξεις στο ότι ευθύνονται οι ιδιωτικοποιήσεις...», λέει, και σχολιάζει πως πρόκειται για ένα συμπέρασμα δύσκολο: «διότι έρχεσαι σε σύγκρουση και ρήξη με τον εαυτό σου. Συνειδητοποιείς ότι έχεις κάνει λάθος. Όταν μιλάς για ιδιωτικοποιήσεις, κάνεις το ζήτημα πολιτικό», λέει εξηγώντας ότι όταν συνειδητοποιείς ότι ένα ζήτημα έχει πολιτική ρίζα, τότε χρειάζεται πολιτική δράση για να αλλάξει: «και δεν το έκανες πριν. Ευθύνεσαι για αυτό που έχει συμβεί. Πρέπει να αλλάξεις πράγματα που θεωρούσες δεδομένα όπως η ανάθεση. Το ότι θα έρθουν εκλογές π.χ. το 2027, θα ψηφίσεις κάτι καλύτερο και απλώς θα τα κάνει όλα καλά». Ο Αντώνης, προς το τέλος της συνέντευξης, καλείται να σχολιάσει και τη συζήτηση για το περίφημο «κόμμα Καρυστιανού», και το πώς οι ακροδεξιές απόψεις που αναπαρήγαγε η ίδια, έκαναν αρκετό κόσμο να πει πως «μπήκε ταφόπλακα στο κίνημα των Τεμπών». «Η κ. Καρυστιανού, ό,τι και αν αποφασίσει να κάνει, εγώ για το παιδί της θα γίνω χαλί να με πατήσει. Αν θέλει να βγω το Σάββατο να κάνω κωλοτούμπες, θα βγω να κάνω κωλοτούμπες. Ως πολιτικός, είναι ένας πολιτικός. Δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο που θα κατέβει στις εκλογές. Δεν είναι το πρώτο κόμμα που θεωρεί ότι για τα Τέμπη φταίει η διαφθορά και όχι το ότι έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα. Το γεγονός ότι δεν το υιοθετώ δε σημαίνει ότι αποστασιοποιούμαι απο την κ. Καρυστιανού ως συγγενή. Όταν και αν έρθει η ώρα να ζυγίσουμε το πολιτικό σκηνικό θα είναι κάτι ξεχωριστό (...). Οι αναφορές ότι μπήκε ταφόπλακα στο κίνημα των Τεμπών, είναι πιο πολύ καλό νέο, παρά κακό. Από την άποψη ότι μπήκε ταφόπλακα στο κίνημα που έχει συνδέσει μία υπόθεση με μία προσωπικότητα. Πλέον όποιος κατεβαίνει, καταλαβαίνω ότι κατεβαίνει γιατί γνωρίζει, ή θέλει να μάθει από πίσω τι έφταιγε».

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία ΨαράκηΜέσα στην εβδομάδα έπεσαν οι υπογραφές μεταξύ του ελληνικού κράτους και της κοινοπραξίας Chevron-Hellenic Energy σχετικά με την παραχώρηση αποκλειστικών δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης, με εορταστικούς τίτλους στα μέσα για τις επιτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης και την εμβάθυνση των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Σε εντελώς αντίθετο κλίμα, στο 3ο ΘΕΜΑ συζητάμε με τον Κώστα Καλούδη, υπεύθυνο εκστρατείας της Greenpeace για το κλίμα και την ενέργεια, για τις καταστροφικές επιπτώσεις τόσο των ερευνών όσο και των εξορύξεων σε περίπτωση που βρεθούν κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Από τις ολέθριες συνέπειες στον υδροβιότοπο, την συντριπτική αλλαγή στην μορφή των περιοχών αυτών μέχρι και την όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από αμερικάνικους κολλοσούς, με μηδαμινά κέρδη για τα κρατικά ταμεία.Στη συνέχεια, επικοινωνούμε απευθείας με Κρήτη και την Βενετία Γιγή που είναι μέλος της Πρωτοβουλίας πολιτών Κρήτης ενάντια στις εξορύξεις που τρέχουν καμπάνιες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για το θέμα. Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι μπορεί η Chevron να μη ξέρει αν θα βρει εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα αλλά θα βρει σίγουρα αντιστάσεις από τους ανθρώπους της περιοχής που δε διατίθενται να δουν τη ποιότητα ζωής τους να αλλάζει συντριπτικά για τα κέρδη της Chevron.

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία ΨαράκηΑπό την μια στιγμή στην άλλη, κάτοικοι της χώρας - ή και όχι - χαρακτηρίζονται ως υποτιθέμενοι «ρευματοκλέφτες» από τον ΔΕΔΔΗΕ και υποχρεούνται να καταθέσουν από 3.000 μέχρι και 13.000 ευρώ, εντός 30 ημερών για να μη … μείνουν χωρίς ρεύμα. Άνθρωποι που μπορεί να μην έχουν δει ποτέ το ρολόι τους, να μην ξέρουν καν που βρίσκεται μέσα σε παλιές πολυκατοικίες, κατηγορούνται από τον ΔΕΔΔΗΕ για ρευματοκλοπή, αφού ο εργαζόμενος της εργολαβικής εταιρείας στην οποία έχει αναθέσει τους ελέγχους ο ΔΕΔΔΗΕ, υποστηρίζει ότι εντόπισε φθορές στον μετρητή, όπως σπασμένη σφραγίδα. Ο έλεγχος του ρολογιού γίνεται με εντελώς αδιαφανείς συνθήκες, χωρίς ειδοποίηση του καταναλωτή, ενώ μάλιστα, ο εργαζόμενος της εργολαβικής εταιρείας, επιβραβεύεται με bonus της τάξεως των 50 ευρώ για κάθε «φθορά» που εντοπίζει. Ακολουθεί ένας γολγοθάς από ενστάσεις που δεν ελέγχονται, αδυναμία επικοινωνίας με τον φορέα, ενώ αν ο καταναλωτής επιθυμεί να κινηθεί δικαστικά, τότε τα έξοδά του σε δικηγόρους ισοδυναμούν σχεδόν με το ποσό της οφειλής, με αποτέλεσμα να αποθαρρύνεται.Στο 3ο ΘΕΜΑ αυτής της εβδομάδας πιάνουμε αυτό το ζήτημα συζητώντας αρχικά με την πρόεδρο της Ε.Κ.ΠΟΙ.ΖΩ Παναγιώτα Καλαποθαράκου που δέχεται καθημερινά δεκάδες καταγγελίες για αυθαίρετες κατηγορίες σε βάρος πολιτών για «ρευματοκλοπές» από τον ΔΕΔΔΗΕ. Στη συνέχεια, επικοινωνούμε με την Ξανθή Γιαλλούση απευθείας από Λονδίνο … όπου και διαμένει εδώ και πάνω από δέκα χρόνια και, ωστόσο, κλήθηκε να πληρώσει 3.000 ευρώ για υποτιθέμενη ρευματοκλοπή του 2018, όταν η ίδια έλειπε ήδη από τη χώρα! Η νοικάρισσα της στην Ελλάδα, 87 ετών, μόλις ένα μήνα στο σπίτι, κι έμεινε χωρίς ρεύμα για 12 ημέρες.