Podpourri

Η Γιούλα Μπλέσιου, Υπεύθυνη Παιδαγωγικού Σχεδιασμού στο Παιχνιδαγωγείο μιλάει ​στον Στέλιο Παρρή για το "Play Identity"​, την πρώτη διεθνή συνάντηση για το παιχνίδι, τη θετική εκπαίδευση και την ψυχική ανθεκτικότητα που υποδέχεται για πρώτη φορά η Αθήνα, με τη συμμετοχή ειδικών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, από τις 24 έως τις 26 Απριλίου 2026 στο Ωδείο Αθηνών.Η Γιούλα Μπλέσιου μας εξηγεί γιατί το παιχνίδι, η θετική εκπαίδευση και η μάθηση/το παιχνίδι στη φύση όχι μόνο πρέπει, αλλά θέλουμε να είναι καθημερινά μέσα στη ζωή μας. Το Play Identity | International meeting on play & education έχει κοινό στόχο ένα νέο παιδαγωγικό παράδειγμα που καλλιεργεί θετική εκπαίδευση, ψυχική ανθεκτικότητα και ουσιαστική σύνδεση. Το Play Identity προτείνει ένα διαφορετικό βλέμμα: παιχνίδι, φύση, τέχνη και συνεργασία στο κέντρο της εκπαίδευσης. Η συνάντηση, φιλοδοξεί επίσης να προσθέτει μια διαφορετική προοπτική σε κάθε εκπαιδευτική διαδικασία και στα εταιρικά περιβάλλοντα. Επαγγελματίες του κλάδου διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού θα εμπνευστούν από το περιεχόμενο του Play Identity για να καινοτομήσουν στα προγράμματα ανάπτυξης δεξιοτήτων στις εταιρείες τους. Το τριήμερο περιλαμβάνει πάνελ συζήτησης, βιωματικά εργαστήρια δημιουργικής μάθησης (σε εσωτερικούς χώρους και στο ύπαιθρο), εικαστικές παρεμβάσεις και διαδραστικά έργα, καθώς και δράσεις που συνδέουν το παιχνίδι με τη φύση, τις τέχνες, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία και τον ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό.​ Απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς, ακαδημαϊκούς, παιδαγωγούς, γονείς, φροντιστές, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, καλλιτέχνες και ανθρώπους που καινοτομούν στον επιχειρηματικό χώρο. Το Play Identity δεν ολοκληρώνεται με τη λήξη της εκδήλωσης, συνεχίζει και επιστρέφει στην κοινωνία, θέτοντας έναν σαφή στόχο με ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα: τα έσοδα θα διατεθούν για τη δημιουργία «Living Labs Θετικής Εκπαίδευσης» στην Ελλάδα, μέσα στο 2026. (Τα Living Labs είναι πρακτικές εφαρμογές που θα φέρουν τη θετική εκπαίδευση στην πραγματική καθημερινότητα σε σχολεία, κοινότητες, χώρους υγείας και οργανισμούς, μέσα από βιωματικά προγράμματα για παιδιά και εφήβους, υποστήριξη για γονείς και εκπαιδευτικούς, διαδραστικά εργαλεία μάθησης και παρεμβάσεις που μεταμορφώνουν χώρους σε περιβάλλοντα παιχνιδιού, σύνδεσης και ανάπτυξης).

Η σπάνια συγκυρία της ταυτόχρονης παρουσίασης του Βυσσινόκηπου του Τσέχωφ από τις δύο σημαντικότερες κρατικές σκηνές της Χώρας, το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, έδωσε το έναυσμα για μία  ταυτόχρονη συζήτηση με τους δύο σκηνοθέτες των παραστάσεων, τον Έκτορα Λυγίζο και την Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Οι δύο δημιουργοί «πρότειναν» στην Ελένη Κουτσιλαίου μια περιδιάβαση στο δικό τους απέραντο κτήμα του Βυσσικόνηπου υπό το βλέμμα του κορυφαίου Γάλλου θεατρολόγου Georges Banu που διαμόρφωσε το πλέγμα των ερωτήσεων. Μια συζήτηση χειμαρρώδης, αυθόρμητη με χιούμορ και σπάνιες ποιότητες ευγένειας

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με έναν ξεχωριστό, όσο και συμβολικό τρόπο, συνομιλώντας με την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου Αργυρώ Χιώτη και την Αναπληρώτρια Καλλιτεχνική Διευθύντρια Ιώ Βουλγαράκη για την πρώτη σκηνή της χώρας. Πολυπρισματική, ανοικτή, ανθρωποκεντρική, συμπεριληπτική, με υψηλές συνεργασίες, με δράσεις που εκτείνονται σε όλο το φάσμα των αναγκών της σύγχρονης κοινωνίας, η πρώτη σκηνή της χώρας διάγει μία από τις πιο ανθηρές περιόδους της Ιστορίας της. Οι σημαντικές δημιουργοί μιλούν στην Ελένη Κουτσιλαίου στην εκπνοή της φετινής πρώτης χρονιάς της θητείας τους, και μια ανάσα πριν ανακοινωθεί ο προγραμματισμός της επόμενης θεατρικής χρονιάς. Μοιράζονται με βαθιά γνώση, συναίσθηση ευθύνης, ευρύ νου, γενναίο φρόνημα αλλά και με συγκίνηση, επιμονή και πάθος όσα οραματίζονται για το Εθνικό μας Θέατρο.

Με αφορμή την 8η Μαρτίου, που εορτάζεται ως «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» η Ελένη Κουτσιλαίου συνομιλεί με την Νεφέλη Μαϊστράλη και τη Μάρθα Μπουζιούρη. Οι δύο σημαντικές δημιουργοί μιλούν με γλώσσα γενναία, αιχμηρή, αγωνιστική έντονα πολιτική, βαθιάς γνώσης αλλά και αφοπλιστικά τρυφερή και αλληλέγγυα. Η έμφυλη βία, οι γυναικοκτονίες, τα θεσμικά και νομικά κενά που δυσκολεύουν την ουσιαστική απόδοση δικαιοσύνης. Τα δικαιώματα των γυναικών και των θηλυκοτήτων πάνω στο σώμα τους που καταστρατηγούνται. Θαρραλέες και εξομολογητικές, θα μιλήσουν για τη βαθιά αλήθεια τους και θα εκφράσουν τον σκεπτικισμό τους με αφορμή τη συγκεκριμένη αφιερωματική ημέρα. 

Ο αστικός μύθος αφηγείται ότι ο χώρος της «Καμίρου» τη δεκαετία του ’80 ήταν κακόφημο μπαρ όπου τα σώματα των γυναικών που εργάζονταν εκεί αποτελούσαν το μέσο πλουτισμού των προαγωγών τους. Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη και η Μαρία Μαμούρη αντέστρεψαν τη λειτουργία του χώρου μεταμορφώνοντάς τον σε χώρο τέχνης και προσφέροντας μια ετεροχρονισμένη δικαίωση σε όλες τις θηλυκότητες που υπέφεραν εκεί… εταφερόμαστε, λοιπόν ,στην «Κάμιρο» που ο μύθος λέει ότι κάποτε ήταν πόλη, μετά έγινε  καράβι και ύστερα τόπος και συζητάμε  μαζί τους για τον πολυμορφικό χώρο Τέχνης  που βρίσκεται, σύμφωνα με τις διηγήσεις τους, στο «κέντρο του κόσμου», γιατί  ως τέτοιο αντιλαμβάνονται την Κυψέλη. Έναν χώρο  που φιλοδοξεί να φιλοξενεί κάθε μορφή τέχνης και κάθε καλλιτεχνική φωνή που αφουγκράζεται τον καιρό μας αλλιώς. Οι δύο καλλιτεχνικές διευθύντριες, που τις συνδέει μια μακραίωνη και ισχυρή φιλία, μας μιλούν με ισχυρά αρθρωμένο λόγο, ενθουσιασμό και πάθος για το φετινό πρόγραμμα της «Καμίρου» καθώς και τι αυτό απηχεί. Διαφορετικές αλλά ταιριαστές υπερασπίζονται την επώαση της όποιας τέχνης σε διαφορετικό πλαίσιο από την τρέχουσα αντίληψη.

Η Ειρήνη Φαναριώτη, η Ελληνίδα δημιουργός που σκηνοθετεί το Cow/Deer στην πρώτη σκηνή της χώρας μας, έπειτα από στενή συνεργασία με τις δημιουργούς: Katie Mitchell, Nina Segal και Melanie Wilson μας μυεί στην εμπειρία μιας νέας καλλιτεχνικής ηθικής. Η συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το περίφημο Royal Court Theatre πάνω σε ένα υβριδικό παραστασιακό πειραματισμό  μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα  μείζον ηθικό θέμα της εποχής μας: την καταχρηστική επιβολή του ανθρώπου πάνω στο φυσικό περιβάλλον.  Η Ειρήνη Φαναριώτη συζητά με την Ελένη Κουτσιλαίου για τη συνεργασία της με τις εξέχουσες καλλιτέχνιδες, για την τιμητική πρόταση να είναι εκείνη που θα το σκηνοθετήσει στην Ελλάδα. Μας αποκρυπτογραφεί τον κόσμο της τεχνικής “Foley” στην οποία βασίζεται το πειραματικό εγχείρημα. Μιλά με ειλικρίνεια, διαύγεια  και γνώση για την παράσταση, την τέχνη, τους άγριους καιρούς μας, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η δική της γενιά, οι millennials στη ρευστή εποχή μας.

Ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Νίκος Χατζόπουλος μιλούν στην Ελένη Κουτσιλαίου με αφορμή τη νέα τους σκηνοθεσία στην παράσταση  «Τα Χρόνια»  της Αννί Ερνώ στο θέατρο Θησείον. Συναρπαστικοί συνομιλητές, οι δύο σημαντικοί δημιουργοί που ανήκουν στην ίδια γενιά, -ουσιαστικά, και όχι κατ' επίφασιν- διανοούμενοι, συνειδητοί πολίτες, παθιασμένοι με την τέχνη τους, αλληλέγγυοι με τους συναδέλφους τους, μίλησαν με ειλικρίνεια, δύναμη, γνώση και πάθος για την τέχνη του θεάτρου, την ανάγκη για συνεργασία στους κόλπους του, για το δημοκρατικό ιδεώδες, την ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης, τα αδιέξοδα αλλά και τις προκλήσεις του πολίτη του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Μια σπάνια συνάντηση με τον Γιάννη Σκουρλέτη, μιλώντας για τη σκηνική δημιουργία «Κάπου περνούσε μια φωνή», μια λυρική performance «για την αισθητική της ερωτικής επιθυμίας». Μας συστήνει εκ νέου τον «καταραμένο», αυτόχειρα, ποιητή του μεσοπολέμου Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στο ποιητικό ιδίωμα του οποίου είναι αφιερωμένη η παράστασή του. Μαζί του, οι καλλιτέχνες που συνέπραξαν στη δημιουργία αυτού του ξεχωριστού σκηνικού εγχειρήματος: Ο μουσικός Χρίστος Θεοδώρου που συνεισέφερε με μια σπάνιας ευαισθησίας μουσική σύνθεση, ο Διονύσης Νικολόπουλος που επιμελήθηκε με τρυφερότητα και σεβασμό την κίνηση και ο εμπνευσμένος ερμηνευτής της παράστασης Ody Icons. Συνομιλούν με την Ελένη Κουτσιλαίου με βαθύτητα και αυθορμητισμό για το ποιητικό σύμπαν του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη που τους άνοιξε τον δρόμο προς μια διαφορετική αντίληψη της τρυφερότητας, του έρωτα, της γενναιότητας, της αποκάλυψης του εαυτού. Για τη μαγική απόσταση που διάνυσαν μαζί για να συμπράξουν ο καθένας με την τέχνη του στην ιδιωματική και σπάνια σκηνική τους κατάθεση.

Ο Αλέξανδρος Χαρκιολάκης και η Βάλια Βράκα συνομιλούν με τον Μίλτο Λογιάδη στο podcast της σειράς 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη που ετοίμασαν το ελculture και ο Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής.   Ο Μίλτος Λογιάδης θυμάται την πρώτη του συνάντηση με τον Μίκη, μας μιλάει για τη μουσική του που έχει διευθύνει και μας αποκαλύπτει ποιο έργο θα έπαιρνε μαζί του σε ένα έρημο νησί για να τον συντροφεύει. 

«Πώς μπορώ να είμαι η λάθος Αλίκη όταν αυτό είναι το δικό μου όνειρο;»   Όλα ξεκίνησαν μια ζεστή, βαρετή μέρα. Ήταν εκείνη την ημέρα που η Αλίκη, και εμείς μαζί της, πέσαμε …στην κουνελότρυπα. Και τότε άρχισαν όλα… και από εκείνη τη στιγμή… δεν σταμάτησαν ... ποτέ…   Κι έπεφτε η Αλίκη έπεφτεΚι έπεφτε η Αλίκη έπεφτε«Υπολογίζω ότι θα πρέπει να βρίσκομαι κοντά στο κέντρο της Γης»Κι έπεφτε η Αλίκη έπεφτε Και εμείς μαζί της…   Το τι συνέβη θα το δούμε στην παράσταση Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων από την Παιδική σκηνή του Εθνικού θεάτρου στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», όπου η Γεωργία Μαυραγάνη σκηνοθετεί και διασκευάζει το εμβληματικό μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ και μαζί της έχει μια ξεχωριστή ομάδα συντελεστών και ηθοποιών.   Εκλεκτό μέλος αυτής της ομάδας η σπάνια Λένα Πλάτωνος που προσφέρει το σπουδαίο της ταλέντο ντύνοντας με πρωτότυπη μουσική και στίχους την παράσταση.   Είναι ένα έργο, που ενώ  όλοι γνωρίζουμε κυρίως από τις πάμπολλες διασκευές του, κανείς μας σχεδόν δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τον αινιγματικό και παράδοξο χαρακτήρα του.    Η Γεωργία Μαυραγάνη, η Μαριάννα Καβαλλιεράτου που επιμελείται την κίνηση και οι ηθοποιοί: Μαρίνα Παπούλια και Ιάσονας Στασινός συζητούν με την Ελένη Κουτσιλαίου για τη δική τους, πολύ ενδιαφέρουσα θεατρική  εκδοχή του έργου που έχει τίτλο: Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων.  Ένα συναρπαστικό ταξίδι. Μια προσπάθεια να γνωρίσουμε τους άλλους αλλά κυρίως τον εαυτό μας, αρθρώνοντας την εδώ και αιώνες αναπάντητη φράση:    «Ποιος στο καλό είμαι; Α, αυτό είναι το μεγάλο αίνιγμα».