Aland Academy | آکادمی آلند

گاهی می‌دونیم که رابطه‌ای برامون خوب نیست، آسیبش رو میبینیم و حتی تصمیم به جدایی می‌گیریم؛ اما بازم می‌مونیم یا دوباره بهش برمی‌گردیم….در این اپیزود با حضور ​دکتر زهره آقابابایی (روان‌درمانگر و مدرس دانشگاه ) ​نیلوفر جعفری ( روانشناس و رواندرمانگر فردی)به این پاسخ روانشناختی این سؤال می‌پردازیم که چرا دانستن برای دل کندن کافی نیست ؟

بعد از یک وقفه، «آلند پادکست » دوباره از سر گرفته شد با همون نگاه، اما با تمرکز بیشتر روی چیزهایی که کمتر درباره‌شون حرف می‌زنیم.اپیزود اول این فصل با موضوع چرا با بدنمون می‌جنگیم؟درباره‌ی رابطه‌ای که هر روز با بدنمون داریم؛ رابطه‌ای که خیلی وقت‌ها بیشتر شبیه جنگه تا همزیستی. اینکه این جنگ از کجا شروع می‌شه، چه کسانی به ما یاد دادنش، و چرا اینقدر سخت تموم می‌شه.با حضور نیلوفر جعفری ( روانشناس بالینی و رواندرمانگر)از همه‌ی کسانی که روایت‌هاشون رو برای ما فرستادن صمیمانه سپاسگزاریم. اعتماد شما چیزی بود که این اپیزود رو ساخت.🎙️به شنیدن این اپیزود دعوت‌تون می‌کنیم

با صدای : دکتر حانیه صالحیان تدوین : احسان جعفری ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ زندگیم بود یادش از یادم نمیرفت به خاطر یه لحظه دیدنش سفر میکردم خیلی وقته رفته و من اینجا تنهام ( خانه سالمندان ) ولی غصه ندارم منم یه روز میرم پیشش اما انگار اینبار برای دوباره دیدنش باید زندگیمو بدم ...

اپیزود دوم🌸: داستان سوفیا دکتر زهرا جعفری (روانشناس) دکتر مرجان زرندی (جامعه شناس فرهنگی)  سلام ! این منم سوفیای ۱۶ ساله... همه چی از ۷ سالگیم شروع میشه ،داییم برای اولین بار شروع به آزار رسوندن جنسی به من کرد . گولم میزد و به بهانه های مختلفی مثل بازی و ... بهم نزدیک میشد و اذیتم میکرد .  گاهی صبح ها از خواب بیدار میشدم و میدیدم نزدیک ترین حالت به من خوابیده و وقتی ازش علتش رو سوال میکردم دلایل مسخره و الکی سر هم میکرد .  منم هفت ساله بودم و کوچیک . دقیقا نمیفهمیدم موضوع چیه و این موضوع تا نه سالگیم ادامه داشت ‌. با اینکه بعد این داستان متوجه شدم موضوع چیه و داییم چیکار میکرده باهام ولی سکوت کردم ، چون احساس گناه میکردم ، احساس میکردم این موضوع تقصیر خودمه ...  چهارده ساله شدم و با شروع نوجوونی درد رو احساس کردم ، متوجه بلایی که سرم اومده بود شده بودم و چند بار خودکشی ناموفق داشتم ...  دو سال بعد جرئت کردم و همه چیز رو به مامانم گفتم . بغلم کرد، ازم  معذرت خواهی کرد منو پیش دکتر روانشناس برد تا بتونم این خاطره وحشتناک رو فراموش کنم‌ ...  اما نشد...  راستش رو بخواین من زندگیم رو یه تونل تاریک تصور میکنم ، من تو یه تونل تنگ و تاریک گیر افتادم و  هرچقدر جلو میرم همش تاریکیه ، آخر نداره ، هیچوقت روشنایی پیدا نمیشه  ...   هر بار میخوام خودم رو پیدا کنم و دوباره بسازم یه اتفاق بد دیگه ... و باز خونه اول ... حالا شانزده سالمه و دو ماه پیش بمن تجاوز شد. تظاهر میکنم که خوبم ، اما نیستم .  درد دارم و با تمام وجود ترس رو لمس کردم  دستم رو دراز کردم که یکی بلندم کنه ولی هیچکس دورو برم نبود.تنها بودم . تنها و ساکت مثل هفت سالگی .

دکتر زهرا جعفری (روانشناس) دکتر مرجان زرندی (جامعه شناس فرهنگی) مهدی پسر بچه ای ۹ ساله است پسر بچه ای که مادرش در زندان توسط تتو به وسیله تجهیزات الوده مبتلا شده بود و مهدی با این بیماری به این دنیا اومد... بچه ای که از ابتدای زندگی نه تنها درگیر درمان بیماری مثل اچ ای وی بوده بلکه طعم طرد شدن توی جامعه به خاطر آگاه نبودن عوام در رابطه با این بیماری رو کشیده. از زبون مادرش میشنویم  که در رابطه با ثبت نام مدرسه مشکل داشتن و مدرسه به خاطر این بیماری از ثبت نام این بچه خودداری میکردن  مهدی میگه : تو مدرسه دوستام میدونن من فرق دارم ، کسی دوست نداره پیش من بشینه ، بچه ها میگن اگه بمن دست بزنن مریض میشن ... مهدی استعداد نقاشی بسیار خوبی داره، ولی اعتماد بنفس ابراز و نمایش گذاشتن خواسته هاش و توانایی هاش رو نداره، حتی به خانواده ، خانواده هم توجه زیادی به استعداد و وضعیت روانی مهدی نشون نمیدن و بیشتر درگیر با درمان بیماری هستن که جون انها رو تهدید میکنه  اگر کسی متوجه بیماری این بچه ها بشه اکثر اوقات ازشون دوری میکنه ، برقرار کردن ارتباط دوستی به شدت سخت میشه و در نتیجه انزوا و افسردگی از مشکلاتیه که این بچه ها علاوه بر فقر و مشکلات خانوادگی دیگه ازش رنج میبرن ، کی مقصره این اتفاقات تلقی میشه؟  آگاهی در رابطه با این بیماری چرا تا این حد کم و بی اهمیت در کشور ماست ؟ برای مهدی و بچه هایی مثل مهدی چه کاری از دستمون برمیاد ؟