غزل معاصر ایران

▨ نام شعر: بگو چگونه بنویسم▨ شاعر: سیمین بهبهانی▨ با صدای: سیمین بهبهانی▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریشنیدن این شعر با صدای شاعرــــــــــــــــبگو چگونه بنویسم یکی نه، پنج تن بودندنه پنج، بلکه پنجاهان به خاطرات من بودندبگو چگونه بنویسم که دار از درخت آمددرخت آن درختانی که خود تبرشکن بودندبگو چگونه بنویسم که چوبِ دارها روزیفشرده پایِ آزادی به فرقِ هر چمن بودندنسیم در درختستان به شاخه‌ها چو می‌پیوستپیام‌هاش دست‌افشان به سوی مرد و زن بودندکنون سری به هر داری، شکسته گردنی داردHosted on SHENOTO

▨ نام شعر: دالان سمن ها▨ شاعر: سیمین بهبهانی▨ با صدای: سیمین بهبهانی▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــخفتنی شد به خدا بسترِ سرسبزِ چمن‌هاگفتنی شد به خدا، با تو در آن سبزه سخن‌هاخزه شد مخملِ رنگین به گریبانِ طبیعتلاله شد دکمهٔ یاقوت به سردستِ دمن‌هاوه! چه خوش وسوسهٔ بوسه و آغوش فزایدمستیِ عطر هوس‌پرور و نمناکِ گون‌هاخلوتی خواسته بودی که ببوسی لبِ ما راوعده در سایهٔ دالانِ فلک‌فامِ سمن‌هاباد از برگِ گل آنجا فکنَد روکشِ اطلستا به آسودگی آریم برون جامه ز تن‌هامرغ‌سان بر سرِ هر شاخه بر آریم نواهاقو صفت در دلِ هر چشمه بشوییم بدن‌هابه رسن‌های وفا پایِ گریزِ تو ببندمهمچو تاکی که ز هر شاخه او رسته رسن‌هاآه سیمین! دل آن دوست به دست آر و مرنجانزان که آمد ز همه خلقِ جهان، سوی تو تنها▨سیمین بهبهانیHosted on SHENOTO

▨ نام شعر: آه عشق ورزیدم▨ شاعر: سیمین بهبهانی▨ با صدای: سیمین بهبهانی▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیری_________آه! عشق ورزیدم با چگونه حیوانیدر چگونه کابوسی با چگونه هذیانی:خواب بود و بیداری، اشتیاق و بیزاریدر جدال و آمیزش دستی و گریبانینفرت و محبت بود، انزجار و لذّت بودبا غزال خوش‌نقشی مرده در بیابانی.وای! حال قی دارم- تا چه شد که در مستیآبِ گند نوشیدم در بلور فنجانی.تاب شعله می‌شاید تا پلید پالایدتن فکندنم باید در تنور سوزانی.کاش مار می‌گشتم، پوست‌وار می‌هشتممی گریختم از خود با تن درخشانی.آه، نه! که شمشیری زنگ خورده را مانمبا خلاف ممزوجی، از غلاف عریانیمی گریزم اما تن پیش می‌دود با منتن من است و من از تن خسته‌ای، گریزانی...آه! عشق ورزیدم، سکّه را دو رو دیدم:روی، نقش جبریلی، پشت، شکل شیطانی.▨سیمین بهبهاتیHosted on SHENOTO

▨ شعر: نگاه▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــــــــــنگاهت می‌کنم خاموش و خاموشی زبان داردزبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان داردچه خواهش‌ها در این خاموشیِ گویاست، نشنیدی؟تو هم چیزی بگو چشم و دلت گوش و زبان داردبیا تا آنچه از دل می‌رسد بر دیده بنشانیمزبان‌بازی به حرف و صوت معنی را زیان داردچو هم‌پرواز خورشیدی مکن از سوختن پرواکه جفت جان ما در باغِ آتش آشیان دارداَلا ای آتشین‌پیکر! بر آی از خاک و خاکسترخوشا آن مرغ بالاپر که بال کهکشان داردزمان‌فرسود دیدم هرچه از عهد ازل دیدمزهی این عشق عاشق‌کش که عهد بی‌زمان داردببین داس بلا ای دل، مشو زین داستان غافلکه دست غارت باغ است و قصد ارغوان دارددرون‌ها شرحه‌شرحه است از دم و داغ جدایی‌هابیا از بانگ نی بشنو که شرحی خون فشان دارددهان سایه می‌بندند و باز از عشوه‌ی عشقتخروش جان او آوازه در گوش جهان دارد▨هوشنگ ابتهاج (متخلص به هـ. ا. سایه)Hosted on SHENOTO

▨ شعر: هر چند عمر در غم و حرمان گذاشتم▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج▨ پالایش و تنظیم: شهروزــــــــــــــهرچند عمر در غم و حرمان گذاشتمهرگز دل از محبت او برنداشتمجان و دل است هیمه‌ی آن آتشی که منهمت به زنده‌‌داشتنش برگماشتمدر داوِ عشق دستِ تهی نیست عذرِ مردمن از میانِ مدعیان جان گذاشتمدر خاک و خون میان علَم‌های سرنگونبا رایتِ وفای تو سر برفراشتمبیرون ز هرچه صورت بیداری است و خوابنقشی که از خیالِ تو در دل نگاشتمبی‌حاصل است فرصتِ فصلِ سیاه‌کارسرسبز باد بذرِ امیدی که کاشتمعشقی به دست کردم و چون سایه در رهشصد ره سرم زدند و ز سر، پای داشتم▨هوشنگ ابتهاج (متخلص به هـ. ا. سایه)تهران، تیر ماه ۱۳۸۶Hosted on SHENOTO

▨ شعر: زمان میان من و او جدایی افکنده‌ست▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــــــزمان میان من و او جدایی افکنده‌ستمن ایستاده در اکنون و او در آینده‌ستچه مایه گشتم و آینده حال گشت و گذشتهنوز در پی آینده، حال گردنده‌ستبه هر قدم قدَری گفتم از زمان کَندمکنون چو می‌نگرم او ز عمر من کَنده‌ستبه آرزو نرسیدیم و دیر دانستیمکه راه دورتر از عمرِ آرزومندستتو آن زمان به سرم سایه خواهی افکندنکه پیشِ پای تو، ترکیب من پراکنده‌ستبه شاهراه طلب، بیم نامرادی نیستزهی امید که تا عشق هست پاینده‌ستز دورباشِ حوادث دلم ز راه نرفتبیا که با تو هنوزم هزار پیوندستبه جان سایه که میرنده نیست آتش عشقمبین به کشته‌ی عاشق، که عاشقی زنده‌ست▨هوشنگ ابتهاج (متخلص به هـ. ا. سایه)تهران، خرداد ۱۳۸۵Hosted on SHENOTO

▨ نام شعر: ما بهر دل شناسان▨ شاعر: لایق شیرعلی▨ با صدای: لایق شیرعلی▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــــــــــما بهرِ دل‌شناسان، شعر و ترانه هستیمبهرِ نواشناسان چنگ و چغانه هستیمگویند شاعرِ خوب، فرزندِ دورِ خویش استبهرِ زمان‌شناسان ما خود زمانه هستیمما کوه‌زاده اما، دل‌های نرم داریمدر تنگنای کوهی، دل‌بیکرانه هستیمگر رودکِ دلِ ما بر بحرها نریزددریای دل خروشان، ما خود روانه هستیمآنقدر هم جدید و، آنقدر هم قدیمیمگاهی حقیقتِ کل، گاهی فسانه هستیماز ماست سربلندی، از ماست نیز پستیگه آسمانه هستیم، گه آستانه هستیمآن هفت مردِ شاعر، چون هفت چون هفت دادرانمزان‌ها چو آسمانی، هفت‌آشیانه هستیم▨لایق شیرعلیЛоиқ ШеръалӣHosted on SHENOTO

▨ نام شعر: پیرهنت▨ شاعر: گلنظر کلدی▨ با صدای: گل نظر کِلدی▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــمن حسد می‌برم از پیرهنتکه بُوَد مست ز عطرِ بدنتاز جهان چون گذرم کین ماندهقدر یک بوسه‌ی من در دهنتحرف تو مثل غزل شیرین استنیست حافظ که شناسد سخنتتو مکن فکرِ روادیدِ سفرنبُوَد جز دل زارم وطنتای تو اقلیم مساعد همه‌عمرسبز کن سبز مرا در چمنتدر فراسویِ جهان پیدا نیستبه خدا عاشقِ هم‌پایِ منتمن حسد می‌برم از پیرهنت▨ گل‌نظر کلدیHosted on SHENOTO

▨ نام شعر: بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما▨ شاعر: قیصر امین پور▨ با صدای: قیصر امین پور▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــــبفرمایید فروردین شود اسفندهای مانه بر لب، بلکه در دل گُل کند لبخندهای مابفرمایید هر چیزی همان باشد که می‌خواهدهمان، یعنی نه مانند من و مانندهای مابفرمایید تا این بی‌چراتر کار عالم؛ عشقرها باشد از این چون و چرا و چندهای ماسرِ مویی اگر با عاشقان داری سرِ یاریبیفشان زلف و مشکن حلقهٔ پیوندهای مابه بالایت قسم، سرو و صنوبر با تو می‌بالندبیا تا راست باشد عاقبت سوگندهای ماشب و روز از تو می‌گوییم و می‌گویند، کاری کنکه «می‌بینم» بگیرد جای «می‌گویند»های مانمی‌دانم کجایی یا که‌ای، آنقدر می‌دانمکه می‌آیی که بگشایی گره از بندهای مابفرمایید فردا زودتر فردا شود، امروزهمین حالا بیاید وعده ی آینده‌های ما▨قیصر امین‌پوراز دفتر شعر دستور زبان عشقHosted on SHENOTO

▨ شعر: چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــــــــــــچه مبارک است این غم که تو در دلم نهادیبه غمت که هرگز این غم، ندهم به هیچ شادیز تو دارم این غم خوش، به جهان از این چه خوش‌تر؟تو چه دادی‌ام که گویم که از آن به‌ام ندادی؟چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشینبه از این درِ تماشا که به روی من گشادی؟تویی آن‌که خیزد از وی همه خرّمی و سبزینظر کدام سروی؟ نفس کدام بادی؟ز کدام ره رسیدی، ز کدام در گذشتیکه ندیده‌دیده ناگه به درونِ دل فتادی؟به سرِ بلندت ای سرو که در شبِ زمین‌کننفسِ سپیده داند که چه راست ایستادیبه کرانه‌های معنی نرسد سخن چه گویمکه نهفته با دلِ سایه چه در میان نهادی؟▨هوشنگ ابتهاج (متخلص به هـ. ا. سایه)Hosted on SHENOTO