Πανικοβάλ με τον Γιάννη Νένε

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας κινηματογραφικής παραγωγής «The Birthday Party», συναντάμε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και ενορχηστρωτές της γενιάς του, τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο. Η ταινία του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970 σε ένα ιδιωτικό νησί του Ιονίου. Πρωταγωνιστής είναι ένας πανίσχυρος Έλληνας μεγιστάνας, τον οποίο υποδύεται ο Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ιστορία όπου η χλιδή, η εξουσία και τα οικογενειακά μυστικά συνυπάρχουν κάτω από τον καυτό ήλιο του ελληνικού καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου από τη Heretic, ενώ το original motion picture soundtrack κυκλοφορεί ψηφιακά στις 26 Ιουνίου από τη Minos EMI, a Universal Music Company. Το soundtrack υπογράφει ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος, ο οποίος δίνει τον μουσικό τόνο σε αυτό το ατμοσφαιρικό δράμα, ενώ παράλληλα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη, σκοτεινή και βαθιά κινηματογραφική διασκευή του κλασικού «Don't Let Me Be Misunderstood», ερμηνευμένη από τον Γουίλεμ Νταφόε και τη Czech Studio Orchestra. Ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας με διεθνή παρουσία. Έργα του έχουν παρουσιαστεί και ηχογραφηθεί σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και Αυστραλία, ενώ έχει συνεργαστεί με κορυφαίες προσωπικότητες και οργανισμούς της μουσικής, ανάμεσά τους ο Alexandre Desplat, ο Michel Legrand, οι Canadian Brass, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και η Ελληνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων. Παράλληλα αποτελεί μία από τις πιο δημιουργικές και πολυσχιδείς παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, κινούμενος με την ίδια άνεση ανάμεσα στη συμφωνική μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο και το ελληνικό τραγούδι. Στη συζήτησή μας μιλά για τη δημιουργία της μουσικής του «The Birthday Party», τις ηχογραφήσεις στην Πράγα, τη σχέση του με τον κινηματογράφο, τις διασκευές που κάνει, το «Σπιρτόκουτο The Musical» και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Η Γαλήνη Τσεβά είναι ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις (Το σπίτι στην Εθνική ένα ήσυχο μέρος, Άντρες έτοιμοι για όλα, Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή, Ωραία μου κυρία, Ευρέ-Εργά, Εσωτερικαί ειδήσεις, Αταίριαστο ζευγάρι, Ψυλλοι στ’ αυτιά, Νεράιδα κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Και σερά σερά, Μαμά & γιος, Δέκα λεπτά κήρυγμα, Δεσποινίς Μαργαρίτα, Ντόλτσε βίτα κ.α.). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Αναμείνατε στο ακουστικό σας (ΕΘΟΛ, Πνευματικό Κέντρο Σπάρτης) και Φερμουάρ (Θεατρική Ομάδα Main Point, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Το μυθιστόρημα «Φερμουάρ» (2014) της Μανίνας Ζουμπουλάκη για πρώτη φορά μεταφέρεται στο θέατρο, σε σκηνοθεσία της Γαλήνης Τσεβά και ηθοποιούς της ομάδας Main Point. Μία παράσταση με ατμόσφαιρα noir και αιχμές μαύρης κωμωδίας, που φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές μιας κοινωνίας όπου η εξουσία, η ανάγκη και ο φόβος μπλέκονται επικίνδυνα. Ένα έγκλημα με θύμα τον Υπουργό Ανεργίας γίνεται η αφετηρία μιας αλυσίδας αποκαλύψεων και φέρνει κοντά πρόσωπα που προσπαθούν να κρατηθούν όρθια μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς μετακινεί τα όρια της ενοχής και της επιβίωσης: Μια λαϊκή τραγουδίστρια, μια δημόσια υπάλληλος, μια σκηνοθέτρια, ένας μακιγιέρ και μια άνεργη μοδίστρα βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένοι στην ίδια υπόθεση — ο καθένας με τη δική του εκδοχή, το δικό του άλλοθι, τη δική του σιωπή. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, το προσωπικό και το πολιτικό γίνονται αξεχώριστα, ενώ η αλήθεια μοιάζει συχνά λιγότερο σημαντική από την ανάγκη να αντέξει κανείς. Το «Φερμουάρ» δεν είναι μόνο ένα αστυνομικό μυστήριο. Είναι ένα έργο για τα όρια της ηθικής, για τις μικρές και μεγάλες ενοχές που κουβαλά ο καθένας και για το πώς η κοινωνική πίεση μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε συνένοχους — ακόμη και μέσα από τη σιωπή τους. Και όσο η υπόθεση προχωρά, το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι μόνο ποιος σκότωσε τον Υπουργό, αλλά τι θεωρεί τελικά ο καθένας σωστό και δίκαιο… Το έργο παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ξεκίνησε στις 25 και 26 Μαΐου και θα παιχτεί και στις 8-9 Ιουνίου 2026 στις 20.30, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Χορηγός επικοινωνίας: ATHENS VOICE

Το «Σάτυροι και Μαινάδες: το φεστιβάλ πορνό ταινιών της Αθήνας» είναι μια γιορτή της τέχνης και της σεξουαλικότητας που προσελκύει κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ, που επιστρέφει για 7η φορά με 4 ημέρες προβολών, εκδηλώσεων και πάρτι στο Ρομάντσο 21-24 Μαΐου και διαδικτυακά 1 -14 Ιουνίου, παρουσιάζει πάνω από 100 ταινίες που απεικονίζουν το σεξ -από το μεταφορικό έως το σκληροπυρηνικό- με αισθητική, αφηγήσεις και ερμηνευτές που δεν μπορείτε να δείτε στο mainstream πορνό. Το πρόγραμμα τεσσάρων ημερών είναι γεμάτο ταινίες και πολλές εκδηλώσεις, όπως το Super Lezat, μια νύχτα αραβούργημα στο Sami’s Bar λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ. Το Disobedient Dolls party που διοργανώνεται από τα queer party icons Strap-On Unicorns  που επιστρέφουν για 5η φορά στο φεστιβάλ. Το 4ο Philosophy in the Boudoir Night, που συνδυάζει μια προβολή  BDSM ταινιών με ένα ολονύχτιο πάρτι με τον DJ PJ Mugiwara. Οι ημερήσιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Πορνολαϊκή (παζάρι δημιουργών), που φέτος θα γίνει καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ στον πρώτο όροφο και το Σαββατοκύριακο και στο υπόγειο, ένα εργαστήριο BDSM από τον KingMaster D, διαδραστικές συζητήσεις για τον εθισμό στην πορνογραφία, και το εργαστήριο The Porn Academy - μια πρακτική εκπαίδευση στη δημιουργία artporn για ντόπιους εκκολαπτόμενους πορνογράφους και αμέσως μετά θα παρουσιάσουν τις ταινίες που έβγαλε η Ακαδημία την φετινή χρονιά. Και φυσικά την τελετή βράβευσης με την μοναδική Μελίτα Σκαμπώ που θα θαμπώσει με το ταλέντο της για 3η χρονιά κοινό και καλεσμένους. Μενέλας Σιαφάκας, ο δημιουργός του φεστιβάλ Σάτυροι & Μαινάδες O Μενέλας Σιαφάκας είναι ένας δημιουργός που δύσκολα χωρά σε μία μόνο ιδιότητα: καλλιτέχνης, φωτογράφος, σκηνοθέτης, curator και queer ακτιβιστής. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το Satyrs & Maenads, το Athens Porn Film Festival, μια διοργάνωση που δεν αντιμετωπίζει το πορνό ως φτηνό σοκ αλλά ως αφορμή για να μιλήσουμε σοβαρά για αισθητική, επιθυμία, ταυτότητα, σεξεργασία, queer ορατότητα και δημόσιο χώρο. Τον καλέσαμε γιατί στην ελληνική σκηνή είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα ως διοργανωτής, ως θεατής, ως δημιουργός και ως ακτιβιστής για το τι σημαίνει να φτιάχνεις ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Αθήνα σήμερα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio 

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, για μια μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026, την όπερα «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι, ανασυνθέτοντας τη θρυλική παραγωγή του 1961, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά – κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη, χορογραφία Μαρίας Χορς, με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο. Στο πλαίσιο του θεματικού άξονα της καλλιτεχνικής περιόδου 2025/26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961, με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, θα επιχειρηθεί μια ανασύνθεση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό. Για την ανασύνθεση της ιστορικής παραγωγής του 1961 ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), με στόχο να προσφέρει στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού. Καλεσμένος του Πανικοβάλ podcast, ο σκηνοθέτης της παράστασης Παναγής Παγουλάτος, ένας άνθρωπος με βαθιά γνώση και αγάπη για το λυρικό θέατρο που, όπως μας εξηγεί, μεταχειρίστηκε το ιστορικό υλικό που πήρε στα χέρια του (βιβλία σκηνοθεσίας, σκίτσα, σχέδια, μακέτες σκηνικού κλπ) με την όση προσοχή και αγάπη απαιτεί η σύνθεση των κορυφαίων ονομάτων του ελληνικού πολιτισμού εκείνης της παράστασης του 1961 αλλά και με τη χαρά και δημιουργικότητα ενός καλλιτέχνη που χειρίζεται εκ νέου το έργο, πατώντας στα ιστορικά του χνάρια. Παναγής Παγουλάτος - βιογραφικό Ο Παναγής Παγουλάτος σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές ακουστικής φυσικής και επιστημολογίας στο Παρίσι, όπου σπούδασε επίσης θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Από το 1988 εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθέτης σε Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία, Ιταλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ισραήλ κ.α. Από το 2001 είχε μόνιμη συνεργασία με την ΕΛΣ, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, την Όπερα Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Θέατρο, την Όπερα Δωματίου Αθηνών κ.ά. Στην Ελλάδα σκηνοθέτησε τις παραγωγές Διδώ και Αινείας (Πέρσελ), Το τηλέφωνο (Μενόττι), Γάμος μετά φανών (Όφενμπαχ, πανελλήνια πρώτη), Ολυμπιάδα (Παϊζιέλλο, παγκόσμια πρώτη), Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα (Μοντεβέρντι), Ο ταυρομάχος (Αντάμ, πανελλήνια πρώτη). Στην ΕΛΣ σκηνοθέτησε Αλτσίνα (Χαίντελ), Ιμπρεσάριο (Μότσαρτ), Η υπηρέτρια κυρά (Περγκολέζι), τρία μονόπρακτα στην Πειραματική Σκηνή της ΕΛΣ, Τόσκα σε συνεργασία με τον Νίκο Σ. Πετρόπουλο, Αΐντα στο Ηρώδειο, Η ανθρώπινη φωνή (Εναλλακτική Σκηνή). Από το 2011 έως το 2017 διετέλεσε καλλιτεχνικός συντονιστής στην Όπερα και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νίκαιας (Γαλλία). Από το 2017 είναι διευθυντής καλλιτεχνικού συντονισμού και διανομών της ΕΛΣ. Στην παράσταση της 20ής Ιουνίου στην Αρχαία Επίδαυρο, τον ρόλο της Μήδειας θα ερμηνεύσει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι και μαζί της ο Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος στον ρόλο του Κρέοντα, η Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης. 

O Χρατς Αλτουνιάν είναι ένας χαμηλού προφίλ αλλά σταθερά ενεργός μουσικός της αθηναϊκής σκηνής, με αρμενική καταγωγή, που ξεκίνησε από το blues/blues-rock και τα τελευταία χρόνια έχει κινηθεί προς ένα μίγμα blues, soul, jazz και hip-hop επιρροών. O Αλτουνιάν έχει γεννηθεί στο Ερεβάν της Αρμενίας και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το όνομά του στα αρμένικα σημαίνει «πύρινα μάτια». Τα τραγούδια του έχουν στοιχεία από την blues και τη soul μουσική και στίχους που αντλούν υλικό από τις προσωπικές του ιστορίες. Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία το 2013 με τους Hrach Altunyan Band και το 2014 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «Long Way Home». Το 2019 παρουσίασε τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, η οποία περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τα singles «I’ve Got the Blues», «Love Game», «Guide Me» και «Anna’s Song». Το 2022 ακολούθησε το EP «3», συνεχίζοντας τη μουσική του πορεία, ενώ το 2024 συνεργάστηκε με τον παραγωγό Νίκο «Thanasimos» Χατζηευστρατίου για τα singles «If I Was a God» και «Deeper». Το 2026 παρουσιάζει τρία νέα singles («Raise Me Up», «Dance Away», «The Devil Inside»), σε συνεργασία με τον παραγωγό Νίκο Κωδωνά, συνδυάζοντας τη χαρακτηριστική blues φωνή του με έναν πιο σύγχρονο και κινηματογραφικό ήχο. Οι στίχοι του, λιτοί και άμεσοι, αφηγούνται βιωματικές ή και φανταστικές ιστορίες. Έτσι, μέσα από κάθε τραγούδι προσπαθεί να δημιουργήσει έναν διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει στο soundtrack μιας ταινίας.

Η ελληνική queer art, οι ρίζες της, η εξέλιξή της μέσα στα χρόνια, τα κυριότερα σημεία της και τα (ελληνικά) κόμικς μέσα σε αυτήν. Και πώς όλα αυτά επηρεάζονται (και πώς αντιστεκόμαστε ή όχι) στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Καλεσμένος ο Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου ο οποίος γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα, σπούδασε δημοσιογραφία, έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και δισκοκριτικός σε πληθώρα εντύπων και είναι συν-ιδρυτής της AMKE Comicdom Press & του Comicdom Con Athens, ενώ έχει γράψει και σεναριογραφήσει comics και έχει επιμεληθεί εκθέσεις κι εκδηλώσεις για κόμικς και εικονογράφηση.Για όσους ενδιαφέρονται, διοργανώνεται Ημερίδα: ΑΙ & Comics, το Σάββατο 24/1 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο Αμφιθέατρο «Μιλτιάδης Έβερτ». Μια Ημερίδα για το μέλλον των comics μετά την επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης, στο πλαίσιο της γιορτής τέχνης & τεχνολογίας Ημέρες ART/TECH by COSMOTE TELEKOM.Το Σάββατο 24 Ιανουαρίου (12:00–14:00), το Αμφιθέατρο «Μιλτιάδης Έβερτ» της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων γίνεται το επίκεντρο ενός από τους πιο επίκαιρους διαλόγους της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής. Καταξιωμένοι δημιουργοί, εκδότες, νομικοί και ακαδημαϊκοί συναντιούνται για να διερευνήσουν αν η Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελεί έναν πολύτιμο «συνεργάτη», έναν απειλητικό ανταγωνιστή για την Ένατη Τέχνη ή αν πρόκειται για ένα πολυπαραγοντικό θέμα. Μέσα από δύο θεματικά πάνελ και την παρέμβαση ειδικών από το εξωτερικό, η εκδήλωση θα αναλύσει τη νέα πραγματικότητα, τις προκλήσεις των πνευματικών δικαιωμάτων και το φλέγον ζήτημα της επαγγελματικής βιωσιμότητας των δημιουργών σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

Με αφορμή την προβολή στις 22 και 23 Νοεμβρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ανοίγουμε σήμερα ένα παράθυρο σε ένα έργο που δεν είναι απλώς ταινία, αλλά ένα είδος τελετουργίας μνήμης. Και μαζί του ανοίγουμε υποδεχόμαστε τον δημιουργό του, τον Αρίσταρχο Παπαδανιήλ — έναν άνθρωπο που, σαν έμπειρος τεχνίτης της εικόνας και του ήχου, δουλεύει με σεβασμό, ακρίβεια και μια σχεδόν ποιητική αφοσίωση στον τόπο και την ιστορία.Ο Α.Παπαδανιήλ, γεννημένος στην Αθήνα το 1978, είναι από εκείνες τις πολυσχιδείς φυσιογνωμίες που δύσκολα χωρούν σε μία ταμπέλα: animator, σκηνοθέτης, σκιτσογράφος, τραγουδιστής, συγγραφέας, δημιουργός της σειράς «Ένα γράμμα, μια ιστορία» και συνιδρυτής του δημιουργικού γραφείου Syllipsis. Έργα του έχουν ταξιδέψει σε φεστιβάλ, σε σχολικές αίθουσες, σε περιοδικά, σε τηλεοπτικές παραγωγές, παρουσιάζοντας αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που έχει να ενώνει εικόνα, αφήγηση και μουσική σε κάτι ενιαίο και ζωντανό.Στο podcast μιλάμε για το «Μαουτχάουζεν», τη θρυλική καντάτα του Μίκη Θεοδωράκη πάνω στην ποίηση του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά έργα μνήμης για το Ολοκαύτωμα, που γίνεται για πρώτη φορά κινηματογραφικό έργο. Ο Παπαδανιήλ όχι μόνο επανηχογράφησε τα τέσσερα τραγούδια —σε μια λιτή εκδοχή για φωνή και τσέλο, μαζί με τον Άρη Ζέρβα— αλλά έλαβε και την προσωπική έγκριση του ίδιου του Θεοδωράκη, ο οποίος άκουσε τις ηχογραφήσεις λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Η ταινία εμπλουτίζεται με το ανέκδοτο κείμενο του Καμπανέλλη «Οδοιπορικό Μαουτχάουζεν – Μάιος 1988» και γυρίζεται στο ίδιο το στρατόπεδο, μετατρέποντας τον τόπο σε πρωταγωνιστή.Παράλληλα, ο Παπαδανιήλ υπογράφει ένα ακόμη έργο-μνημόσυνο, εντελώς διαφορετικό αλλά εξίσου φορτισμένο: το μικρού μήκους φιλμ για το κλείσιμο του ιστορικού αθηναϊκού κινηματογράφου IDEAL. Το «ΙΝΤΕ8Λ» είναι ένας ποιητικός αποχαιρετισμός στους 102 χρόνους λειτουργίας της αίθουσας, με μουσική του Μίμη Πλέσσα και νέα ερμηνεία δύο τραγουδιών του («Έρχεσαι και φεύγεις» και «Έκλαψα χθες») από τον ίδιο τον Παπαδανιήλ και τον Άρη Ζέρβα — αυτή τη φορά, επίσης, με την άδεια και ευλογία του Πλέσσα, λίγο πριν φύγει κι εκείνος από τη ζωή.Ο Αρίσταρχος Παπαδανιήλ εκπροσωπεί αυτό το σπάνιο είδος δημιουργού που κοιτάζει την ιστορία κατάματα, χωρίς να υποκύπτει σε εύκολους εντυπωσιασμούς· που αντιμετωπίζει τον χώρο, τη μνήμη και τη μουσική ως ισότιμους συνομιλητές· και που επιμένει να φτιάχνει έργα όπου η παράδοση και η καινοτομία δεν αλληλοαναιρούνται, αλλά συμπορεύονται. Τέχνη που στέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στο παρελθόν — και να το ξαναδίνει στο παρόν, ζωντανό.

Ο Σωκράτης Σινόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική κιθάρα με την Μαρία Γαλάνη και τον Βασίλη Γρατσούνα, θεωρητικά με τον Μιχάλη Αδάμη και βυζαντινή μουσική και δημοτικό τραγούδι με τον Γιάννη Τσιαμούλη. Το 1988 ξεκίνησε μαθήματα πολίτικης λύρας και λαούτου με τον Ross Daly και ένα χρόνο αργότερα έγινε μέλος του συγκροτήματός του «Λαβύρινθος». Έκτοτε, συνεργάζεται με μουσικούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό σε διάφορα μουσικά σχήματα, συμμετέχοντας σε ηχογραφήσεις και συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ άλλων έχει ηχογραφήσει για την Blue Note με τον Charles Lloyd,για την Harmonia Mundiμε τον Jean Quihen Queyras, για την ECM με την Ελένη Καραΐνδρου και για την Fuga Libera με το συγκρότημα παλαιάς μουσικής L’Achéron. Το 1999 βραβεύθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού με το Κρατικό Βραβείο Νέων Καλλιτεχνών: «Μελίνα Μερκούρη».Το 2010 δημιούργησε το Σωκράτης Σινόπουλος Quartet.Το πρώτο άλμπουμ του κουαρτέτου εκδόθηκε το 2015, με παραγωγό τον Manfred Eicher από την ECM records, με τίτλο “Eight Winds” και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές διεθνώς. Το 2018 εκδόθηκε το άλμπουμ του “Under the Rose Tree – Tunes from the Greek musical traditions” από την εταιρεία Saphrane records, το οποίο επιλέχθηκε ανάμεσα στα καλύτερα CD για το 2018 από την ένωση κριτικών μουσικής της Γερμανίας. Το 2019 ακολούθησε το δεύτερο άλμπουμ του κουαρτέτου, το  “Metamodal”. Είναι καθηγητής του  Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.Στις 27 Σεπτεμβρίου συμμετέχει στα «Ιερά Μονοπάτια – Από τα Μυστήρια της Ελευσίνας στη Βυζαντινή Ψαλμωδία και την Παράδοση των Μεβλεβί Δερβίσηδων», στον αρχαιολογικό χώρο Ελευσίνας.

Πού και πώς διαφημίζονται πλέον τα νέα προϊόντα; Πόσο εύκολα πείθεται ο καταναλωτής και για πόσο χρόνο θυμάται μια διαφήμιση που είδε και, κυρίως, τι προϊόν διαφήμιζε; Πώς βγαίνουνε τα σλόγκαν; Πόσο εκνευριστικές είναι κάποιες διαφημίσεις; Τι θέλουν οι influencers από τη ζωή μας και τι οι διαφημιστές από αυτές; Μια συζήτηση με τον πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο να μιλήσει για όλα αυτά.Ο Θοδωρής Τσεκούρας είναι κάτι παραπάνω από ένας ακόμη πετυχημένος διαφημιστής: είναι εκείνος που κατάφερε να μετατρέψει μια φράση σαν το «Τυχαίο; Δεν νομίζω» σε παροιμία των 00s και έναν αριθμό τηλεφωνικής εξυπηρέτησης σε λαϊκή ατάκα. Με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και εξειδίκευση στην Ανάλυση Ιδεολογίας και Πολιτικού Λόγου, υπηρετεί τη διαφήμιση από τη θέση του Group Creative Director στην Ogilvy Greece και έχει υπογράψει μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες καμπάνιες των τελευταίων χρόνων — από την «HOL video club» μέχρι το «Κάθε φορά που κάποιος κυκλοφορεί μια λάθος φήμη για το Nescafe, ένα σκιουράκι πεθαίνει». Παράλληλα, γράφει παιδικά βιβλία γεμάτα φαντασία, δίνει ρεσιτάλ λεκτικών παιχνιδιών στα social media και αποδεικνύει ότι πίσω από κάθε «κροκέτα + προφίλ» = κροφίλ υπάρχει μια ιδέα που αξίζει να ακουστεί.

Ο Δημήτρης Τάρλοου καταθέτει την πρώτη σκηνοθεσία του στο αρχαίο δράμα με τη σοφόκλεια εκδοχή της Ηλέκτρας στις 4 & 5 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.Στη συζήτηση με τον Γιάννη Νένε, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός δίνει απαντήσεις (χωρίς σπόιλερς) στο τι να περιμένουμε από τη δική του ματιά στην Ηλέκτρα και γιατί επέλεξε αυτήν του Σοφοκλέους και όχι εκείνες του Ευριπίδη ή του Αισχύλου για να σκηνοθετήσει.Μιλάει για το νόημα του έργου με ενσυναίσθηση γιατί, σε έναν κόσμο που μαστίζεται από ολοκληρωτισμούς και κοινωνική αδικία, σε μια εποχή όπου η βία και η εκδίκηση παρουσιάζονται συχνά ως «αναγκαίο κακό», η Ηλέκτρα του Σοφοκλή αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα. Η τραγωδία αυτή δεν είναι απλώς μια αφήγηση εκδίκησης· είναι ένας καθρέφτης των ανθρώπινων διλημμάτων, της διαχρονικής σύγκρουσης ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την ηθική. Η παράστασή μας στοχεύει να αναδείξει αυτή την πολυπλοκότητα, καλώντας το κοινό να αναμετρηθεί με κρίσιμα ερωτήματα: Τι σημαίνει «αποκαθιστώ το δίκαιο»; Ποιο είναι το χρέος του καθήκοντος; Μπορεί κανείς να ζήσει με τις συνέπειες της βίας; Είναι η βία αναπόφευκτη λύση; Θα κλείσει η εκδίκηση τον κύκλο του αίματος; Είναι ποτέ δυνατή η λύτρωση; Και, τελικά, ποιος είναι ο ρόλος της αντίστασης όταν όλα φαίνονται χαμένα;Με γνήσια αγάπη για το θέατρο, το έργο αλλά και τους ηθοποιούς -και τη σκληρή πραγματικότητα που ζουν μπροστά στην απειλητική Τεχνητή Νοημοσύνη- ο Δημήτρης Τάρλοου μιλάει και, για το τέλος, επιφυλάσσει μία συγκινητική ιστορία που μας οδηγεί στις επόμενες δραστηριότητές του μετά την Ηλέκτρα που θα πρωτοπαρουσιάσει στις 4 και 5 Ιουλίου στην Επίδαυρο.